Kahve Molası

Bugün Masamda

2012-01-26T08:27:00.001+02:00

Sabah masamı toplarken bu görüntü benim içimi aydınlattı, umarım sizi de aydınlatır...

Sevgiler

Hrant için değilse bile "Adalet" için...

2012-01-19T10:12:00.000+02:00

Şu blogu açtığımdan beri çeşit çeşit şey yumurtlamışımdır ama siyasi konularda yazmamaya gayret ettim hep. Kimi zaman sevdiğim insanları incitmekten korktum, kimi zaman fazla bağırmaktan, incinmekten. Ama öyle bir şey oldu ki, mesleğime de, fakülte hayatım boyunca okuduğum boy boy hukuk kitaplarına da, adalet sistemine de lanet ettim son 3 günde.

Heyecan içinde Hrant için karar çıkmasını beklerken, bilemedik ciğerlerimizi söküp çıkartacaklarını.. Bir bebeğin katile dönüştürülmesinin dahi acısını duyarken, meğer statüko dediğimiş şey, ikinci kez öldürecekmiş Hrant Dink'i. Çünkü Hrant'ı vuran çocuk, sadece bir eldir, longa manus'tur. Hrant'ı gerçekten öldüren, bu ülkede, bu kararın çıkmasıdır. Bu yüzden bir şey yapmalı...

Bir hadis-i şerifte, "Bir kötülük gördüğünüzde onu elinizle, gücünüz yetmezse dilinizle, ona da gücünüz yetmezse kalbinizle buğzediniz" diyor ya Hz. Muhammed, işte onun gibi... Bu gün, Hrant Dink'e yapılan bu kötülüğe karşı gücünüz yeterse Taksim'e gidin, yetmezse bir yere iki satır yazın ama onu da yapamazsanız kalbinizle buğzedin, en azından kalbinizle kınayın, reddedin bu kötülüğün parçası olmayı.

Çünkü; Hrant için değilse bile, adalet için...

Isırık

2012-01-12T10:55:00.002+02:00

Vaktin birinde bir blogta, küçükken kuzenini ısırması seneler sonra bile hala aile arasında anlatıldığı için cinnet getirme noktasına gelen bir adamın hikayesini okumuştum. Bu da bir şey mi diyerek kendi ısırık hikayemi anlatmak istiyorum. Bu yüzden müsaadenizle 1987 senesinin Eylül ayına döneceğiz birlikte.

O zamanlar anne-baba-bebe triosu olarak İstanbul'da ikamet etmekte, annemin öğretmen olması hasebiyle yaz tatillerinin bir kısmını ise Ankara'da anneanne ve dede evinde geçirmekteyiz. Ancak o yaz arada bir fark var: Annem hamile! At istiyorum, at almazsanız koyun istiyorum, koyun da almazsanız, köpek istiyorum, köpek almazsanız kardeş istiyorum diye tutturmalarım işe yaramış ve bana kardeş yapmışlar. Yapmışlar yapmasına da, ben aslında kardeş değil de oyun arkadaşı istediğimden ısrarla bir kız kardeş talebinde bulunuyorum Allah'tan. Oysa dedem ve anneannem benimle aynı fikirde değil, hatta kimse benimle aynı fikirde değil. Tüm aile bana karşı birlik olmuş, çocuk erkek olsun da, bir kız bir oğlan ideal forma yaklaşılsın derdindeler.

Bilmiyorum aranızda böyle bir şeyi duymuş olan var mı ama, o zamanlar ultrason olmadığından muhtelif cinsiyet tahmin yöntemleri var. Bunlardan bir tanesi de, küçük bir çocuğu duvara dayayıp ayağını kaldır demek. Çocuk sağı kaldırırsa kız, solu kaldırırsa erkek çocuk olacak (ya da vice versa) deniliyor. Bu yöntemde ben de sürekli tufaya düşüyorum çünkü sağı ve solu öğrenememişim o zamanlar. (Tabi durumu o zamanlar diye kısıtlamak istemiyorum, hala öğrendiğim söylenemez) Yine bir gün dedemle bu konuda "fikir teatisinde bulunurken" (!) onun, "erkek kardeşin olsun" demelerine dayanamayıp, harttadanak ısırıyorum elini. Adamcağız yaşlı tabi, ben de nasıl bir itoslukla ısırmışsam eline kan oturuyor ve 1 TL büyüklüğünde bir alan morarıyor. Dişlerimin izi filan böyle belli. Benim bu yaramazlığım sağda solda anlatılıyor. Dedem elini gösteriyor gelen misafirlere. Bir kaç gün sonra İstanbul'a dönüyoruz ve konu kapanıyor. Ya da ben öyle zannediyorum.

İstanbul'a döndüğümüz hafta okula başlıyorum. Aradan bir hafta geçmeden Ankara'dan bir telefon geliyor. Dedem çok hasta. Durum o kadar ciddi ki, annem okuldan izin alıyor, birlikte Ankara'ya gidiyoruz apar topar.

Akşam karanlığında anneannemle dedemin Cebeci'deki evinden içeri giriyoruz. Dedem gerçekten çok hasta. Hayatı boyunca günde 3 paket olmak üzere içtiği sigara etkisini göstermiş. Boğulacak gibi öksürüyor ama öksürmesine seviniyoruz çünkü en azından o anlarda baygın değil. Geç saatlere kadar dedemin başındayız. Saat gece yarısını çoktan geçmiş, herkes yorgunluktan bir köşede uyukluyor. Bir tek ben ayaktayım. Birden dedeme bir şey olduğunu düşünerek anneanneme sesleniyorum. Dedem ölmüş. Elinde ısırık izi...

Giden-Gelen

2012-01-04T17:44:00.000+02:00

Fark ettim ki, yeni yıl ile ilgili bir kelam etmemişim. Derdim, amacım wishlist filan yapmak değil. Ev, araba, kat yat, bunlar olacaklarsa olur, olmayacaksa da ne kadar yırtsak kendimizi boş. Zaten bir dileğim vardı 2011'de o da geldi, sağlık sıhhatten başkasına ihtiyacım yok şimdilik.

Ama gördüm ki, 2011'i sevmeyen bir tek ben değilmişim. Bu sene benim için ölümlerin, sırlara karışmaların yılıydı. Sevdiğim insanları kaybettim, benim sevdiklerim kendi sevdiklerini kaybetti, ailemizden kayıplar vs derken, ölüm hakkında epeyce düşünerek gerçirmiş oldum bu yılı.

Zaten serde azıcık Mevlanaseverlik var. Hani anlatıyor ya Rubailerinden birinde:

Ölüm günümde tabutum yürüyüp gitmeye başladı mı, bende bu cihanın gamı var, dünyadan ayrıldığıma tasalanıyorum sanma;
Bana ağlama,vah vah deme. Şeytanın tuzağına düşersem, işte o zaman yazık yazık demenin sırasıdır.

Cenazemi görünce ayrılık, ayrılık deme. O vakit benim buluşma ve görüşme zamanımdır.
Beni kabre indirip bırakınca; sakın elveda, elveda deme. Zira mezar cennetler topluluğunun perde-sidir.

Batmayı gördün ya, doğmayı da seyret. Güneşe ve aya batmadan ne ziyan gelir ki?
Sana batmak görünür; ama o, doğmaktır. Mezar hapis gibi görünür; ama o, canın kurtuluşudur.
Hangi tohum yere ekildi de bitmedi? Ne diye insan tohumunda şüpheye düşüyorsun?

Hangi kova kuyuya salındı da, dolu dolu çıkmadı? Can Yûsuf u ne diye kuyuda feryad etsin?
Bu tarafta ağzını yumdun mu, o tarafta aç. Zira senin hay u huyun, mekânsızlık âleminin fezasındadır.

Anladım ki, ölüm bir son değil, bir yok oluş değil. Elbette insanız, ağlıyor ve üzülüyoruz ama batmayı seyrettiğimiz gibi doğmayı da seyredeceğiz. Bu yüzden 2012 için sağlık, sıhhat ve eskiden çok anlamsız gelirken, şu anda benim için anlamını bulmuş olan "sıralı ölüm" diliyorum herkese.

Eh bu da böyle blog, isteyene...

Buralarda Yokken - III

2012-01-03T10:52:00.002+02:00

Defterleri sever misiniz? Yazmayı? Mürekkepleri? Dolmakalemleri mesela?

Blogta pek bahsetmemişim neden bilmem, dolmakalemleri ve defterleri çok severim. Ara ara kendimce bir şeyler alır, seriler yapar, Pelikan'ın limited edition kalemlerine, altın oranın güzelliği ile yapılmış Tibaldi'lere, ağaç gövdeli Graf Von Faber'lere bakarım.Francesco Rubinato mürekkeplerimi karıştırır yeni renkler ~~yaparım~~, yapardım kendimce. (Artık hem mürekkep karıştırmanın iyi olmadığını biliyorum, hem de istediğim her renge aşağıda açıklayacağım üzere anında ulaşabiliyorum)

İşte böyle günlerden birgün yukarıdaki fotoğrafta görünen fıstık yeşili kalemi almışken kendime, bakayım dedim ne yazmışlar internette bu kalem için ve bir bloga rastladım. Gerçek bir İstanbul beyefendisi tarafından yazılmış olan o blog, bana yalnız olmadığımı, aynı kabilenin çocuklarının birbirlerini her zaman yerde bulabileceğini hatırlattı. Ve bir küçücük kalem bana dünyanın kapılarını açtı, ışığı ve sarı saçlı küçük bir prensi getirdi hediye etti.

İşte bana yalnız olmadığımı hatırlatan o kişi çok kıymetli Ali Necib İkizkaya,'yı ve harika yazılarla bezediği blogu "YAZMAK KEYİFTİR"'i sizinle de tanıştırmak istedim. Ali Necib Bey, modern dünyanın simyacılarından ve büyücülerinden. Çünkü sihirli atölyesinde harika defterler ve simya kazanında muhteşem mürekkepler yapıyor ve bunları yaparken içine kaleme, kağıda ve yazıya duyduğu aşkı ekliyor.

Ben kendisini tanıdığım, renkli mürekkeplerime kavuştuğum, sayesinde yazının sırrına birazcık olsun yaklaşabildiğim için çok mutluyum, umarım o da beni tanıdığı için mutlu olmuştur...

Yatak Odası: Erkekler Dışarı!

2011-12-22T14:14:00.000+02:00

Kaynak

Bloglar, web alemi filan derken hayatımızla ilgili çok fazla şeyi paylaşır olduk. Bununla ilgili bir sıkıntım yok, yanlış anlaşılma olmasın.Bazen kendimi röntgenci gibi hissetsem de, aynı zamanda öğrendiklerimle, gördüklerimle ufkum iki katına çıkıyor.

Beni bu anlamda en çok şaşırtan şeylerden biri evler. E malum, iş yerinde çok samimi olduğunu iş arkadaşlarınızın, 3 yıldır aynı apartmanda oturup her sabah işe giderken selamlaştığınız alt kat komşunuzun evine bile hiç girmemiş olabilirsiniz. Oysa internette insanlar evlerini paylaşıyorlar. Fikir soruyorlar. Bu evlerde ise en çok dikkatimi çeken şeyler yatak odaları.

Duvarlarda kelebekler, dantel cibinlikler, yatak başlarından sarkan kuşlar, kalpler, fırfırlı yatak örtüleri, pembe kalpli, çiçekli nevresimler. Öyle geliyor ki, o oda sadece evin sahibesi hanımefendi için yapılmış, erkeklere zinhar o odada yer yokmuş gibi. Ben erkek olsam, öyle bir odaya girsem, elimi koyacak yer bulamam, bir şeyleri kırmaktan, kirletmekten korkarım herhalde. Bunu şimdi bir de o evi paylaşan sevgili/koca yerine koyup düşündüğünüzde durum daha da vahim hale geliyor. Kendi evine yabancı adamlar ortaya çıkıyor.

Lütfen sevgili hanımlar, yuvayı siz yapıyorsunuz tamam da, erkekleri de azıcık düşünün nan!

Bir fotografın düşündürdükleri

2011-12-21T12:08:00.001+02:00

İçinde otel barındırmadığı halde bu manzaraya baktıkça, aklıma sözleri Murathan Mungan'a ait Otel Odaları şarkısının gelmesi uzayıp giden raylardan, yollardan sebep midir?

Behzat Ç. ve Türkiye Gerçekleri

2011-12-20T10:10:00.004+02:00

Açık olayım, kanalları zaplarken denk geldi, sosyal tespit için izliyorum filan demeyeceğim. Zaten beni tanıyanlar evde Pazar akşamları dışında televizyonun açılmadığını bilirler. Peki bu hiç televizyon seyretmeyen aileyi, her Pazar televizyonun başına mıh gibi çakan şey nedir?

Behzat Ç.'yi birinci sezonun ortalarında sözlükte, dünya görüşüne, zevkine, mizah anlayışına çok güvendiğim bazı yazarların yorumları ile tanıdım ve bilinçli bir kararla izlemeye karar verdim. İlk bölümünü izlediğim günden beri de bu diziyi seviyor ve Türk televizyon tarihinin şimdiye kadar yapılmış en iyi dizisi ilan etmekten imtina etmiyorum.

Bir çok kişinin de bildiği gibi, 18 Aralık tarihli bölümde 80 öncesi ve Cumartesi anneleri konusu işlendi. Türkiye'de bu olayları gösteren tek dizi Behzat Ç. değil, Sezar'ın hakkı Sezar'a. Bundan önce Türk sinemasının hep arka planda kalmış siyasi filmlerinde, hatta geçtiğimiz sezonların Çemberimde Gül Oya gibi yapımlarında da bu konular işlenmişti.

Peki Behzat Ç.'yi bunlardan farklı hale getiren şey ne oldu?

Öncelikle dizideki o samimi havayı takdir etmemek mümkün değil. Karakterlerin lan'lı lun'lu konuşması size yabancı gelebilir ama İstanbul'dan çıkın İç Anadolu'ya doğru bir uzanın şöyle. O zaman ne demek istediğimi anlayacaksınız. Şimdi burada, sanatçının görevi olanı yansıtmak mı, olması gerekene öykündürmek mi, mesaj vermeli mi vermemeli mi kaygısını geçiyorum. Ama senelerce dizilerde, Türk filmlerinde dalga geçtiğimiz şey "Allah Kahretsin!"li "Kuzum"lu yapay dil değil miydi? Hem bu samimiyet sadece dili argo kullanmakla kısıtlı kalsaydı zaten dizinin adını Komiser Recep İvedik koyardık. Oysa o samimiyet dizinin her karakterinde, hatta her mekanında mevcut. Allah aşkına, şöyle bir kaç sahneye göz gezdirin Yenimahalledeki Huzur Apartmanının 9. numarasında, Batıkent Oleyiş Sitesinin A Blok Daire 12'sinde çekilmiş sanki. İstanbul'da her şey çabuk tükenirken, Ankara maalesef eskilerle idare ediyor ve bu da her sezon evi kompil yenilenen Çocuklar Duymasından farklı hale getiriyor Behzat Ç.'yi.

Konuyu biraz daha suya sabuna dokundurursak, Behzat Ç.'nin gerek sinema filminde, gerek dizide çıkışları senelerdir daha kısıtlı bir azınlık tarafından dile getirilen ama toplumun tabanına yayılmayan şeylerdi. Kendimizi kandırmayalım, hepimiz bu ülkede solun her zaman azıcık burnu havada olduğunu, az biraz elitist olduğunu, üstenci olduğunu biliyoruz hatta bunu iliklerimize kadar hissediyoruz. Bu yüzden de "sol" yapımların o entelektüel havası, o uzun uzadıya repliksiz sahneleri, Adorno'lara Chomsky'lere göndermeleri içimizi bayıyor. Oysa sol dediğin halksa, işçiyse, mavi yakalıysa, beyaz yakalıysa, plazada çalışansa, çöpleri toplayansa, işte o zaman boş yere teori yapmanın alemi yok. Behzat Ç.'nin yakalayıp bırakmadığı şey bu. Gündelik hayatta ayakta kalmaya çabalayan, teoriye bulaşmamış insanların mücadelesi üzerine kuruluyor. Bunu yaparken, zayıfı güçlüye ezdirmemek için kendinden veriyor, katı hiyerarşinin içinde üstlerine "Siz kurtaracağınıza vatan elde gitseydi" diyebiliyor.

Behzat Ç.'nin bir diğer farkı, tüm bu söylediklerimi yaparken, Cumartesi Annelerine slogan attırırken, çevik kuvveti onların karşısına dikerken, Bandista'dan Benim Annem Cumartesi'yi çalarken, bir kadını Kürtçe konuştururken, oğlu Cemil Kırbayır'ı 30 senedir arayan Berfo Nine'nin söylediklerini dizide birebir söyletirken, Kürtçe tercümanlığı dışarıdan gelen birine değil bir polise yaptırırken, her akşam rakı / bira Allah ne verdiyse içerken aynı zamanda diziye başörtülü oldukça güçlü bir karakter (bkz. 1. sezon Harun'un nişanlısı) sokuyor, o karakter okuldan atılmasına rağmen ayakta kalıyor, kendisine başörtüsünden dolayı söylenenlere cevap vermeden büyüklük bende kalsın deyip çekip gidebiliyor.

İşte bu yüzden Behzat Ç. bu ülkenin en iyi dizisi haline geliyor.

İyi Seyirler,

İncelik

2011-12-15T15:01:00.002+02:00

Yukarıda uzun zamandır gördüğüm en güzel "şey"i görüyorsunuz. Defter deyip sınırlamak istemedim kendisini. İncelik, evet, incelik!

İsteyenleri buraya alalım.

Cat vs. Dog

2011-12-14T16:07:00.004+02:00

Kedi sahibi olmak garip duygu gerçekten. Sanıyorum köpek sahibi insanlar daha dengeli ve daha mutlu, kedi sahipleri daha dengesiz daha sinirli oluyor. Örnek vereyim:

Sabah uyandım, bizim iki numara pencerenin önünde

- Torikkk, kızım (ismini öğrenip öğrenmediğinden şüpheliyim) gel aşkım, gel pisi pisi
- ... (Tık yok, bıraktım kafayı çevirip bakmasını, kulağını bile çevirmiyor)
- Aşkım, gel annecim, pisi pisi, gel Torik
- ... (Umurunda değil)

Yattım tekrar, beş - on dakika sonra bir baktım, geldi suratımı yalıyor. Ne oldu şimdi? Beş dakika önce o kadar çağırdık hiç umursamadın çocuuum. İşte kediden anlamsız ve dengesiz bir hareket.

Oysa köpeğim olsaydı, "Gatsi gel oğlum" dediğim zaman hop zıplayacaktı yatağa. Böylelikle ben de mutlu günlere yelken açacaktım.

İnsanlar böyle böyle deliriyormuş, öğrendim :)

Not: Fotoğraf temsilidir.

Buralarda Yokken - II

2011-12-14T15:28:00.000+02:00

Bugün ise, yine kalbimi çalan başka bir blogtan bahsetmek istiyorum.

Handan Demiralp'le hiç karşılaşmadık, hatta ben maalesef pek çok insanın aksine radyodan sesini bile duymadım. Blogunu ise oradan oraya zıplarken, "tesadüfen" keşfettim. Yazılar sürükleyiciydi, ilgi çekici konulardan bahsediyordu Handan Hanım. Ortak ilgi alanlarımız vardı: Kediler, hatta genel olarak hayvanlar, insanın içsel yolculuğu, birlik arayışı, arada kahveler, kitaplar. Heyecanla okumaya başladım. Bir kaç post okuyunca bir maden keşfettiğimi fark ettim. "Ne kadar garip diyordum kendi kendime, insanın hiç tanımadığı ama bir o kadar da ortak noktaya sahip olduğu ne çok insan var şu dünyada!" Okumaya devam ederken karşıma bu post çıktı. Orada, bir aynanın önünde iki kedi duruyordu ve aynı ayna, önündeki iki kedi ile birlikte benim evimde de ikamet etmekteydi. O zaman, birbirini hiç tanımayan iki insanın bu kadar ortak noktaya sahip olmasının yanında, aynı nesneleri kendilerine çekmelerinin de çekim yasasının bir sonucu olduğunu düşünmeye başladım. O gün bu gündür, günlük olarak girip, kimi zaman çaktırmadan, kimin zaman ce-e yapıp çıkıyorum.

Şimdi Handan Hanım, ezberleri bozmak üzere, tıpkı bir Arjuna gibi savaş veriyor ve verdiği savaşı o kadar naif, o kadar candan ve içten veriyor ki, kendisine hem kendi adıma hem de hayatını değiştirdiği herkes adına teşekkür ediyorum.

Yolunun açık olması dileklerimle...

Buralarda Yokken - I

2011-12-13T16:34:00.003+02:00

Peki şimdi geçmiş zamanın telafisini yapalım. Buralarda yokken, kimlerin bloglarını okudum, kimleri gizli gizli köşe başlarından takip ettim.

Anne olmak ayrı bir şey. Bazen acaba insan anne olunca kafa yapıcı bir madde mi salgılıyor vücut diye düşünüyorum. Hamilelik işin en kolay kısmı. Kolay dediysem ehven-i şer işte anlayın. Gün geçtikçe şişiyorsun. Karnın patlayacak gibi oluyor. Ayaklar desen, bazlamadan hallice. Sonra bir gün ağrılar içinde yatıyorsun hastaneye, saatler süren işkencenin sonunda eline buruşuk ve kırmızı bir "şey" tutuştuyorlar. Tamogatchi gibi. Besleyeceksin, büyüteceksin, sonra dili pabuç kadar olacak sana çemkirecek. Tüm bunları biliyorsun ama heyhat! Yine de senden mutlusu yok.

Bu süreci abartarak yazdığım için çocuk düşmanı olduğumu düşünmeyin lütfen. Sadece durumun ne kadar zor olduğunu anlatmaya çalışıyorum. Ve bu zorluğa rağmen insanın nasıl mutlu olduğunu...

İşte benim böyle bir arkadaşım var. Tüm bu süreçlerden geçti. Yaklaşık 2,5 sene önce aldı bebişi eline. Beni okuyan anneler anlayacaktır, çalışan anne olmanın ne demek olduğunu ama en çok da çalışan annelerin çocukları anlayacaktır. Arkadaşım, yel değirmenlerine karşı savaşan bir Don Quijote gibi, inanılmaz parlak bir kariyeri, bol sıfırlı maaşları hiç düşünmeden arkasında bırakıp Anne ve Çocuk eğitimi konusunda uzmanlaşma yolunu seçti.

Şimdi hem deneyimlerini hem de günden güne büyüyen Ada'sıyla yaşadığı maceralarını bu blogta anlatıyor.

Fresh Start

2011-12-12T17:30:00.003+02:00

Vira Bismillah!

Hani bloggerların sıklıkla şikayet ettiği blogları sinsice izleyen ama yorum dahi bırakmayan okuyucu var ya! İşte son bir senedir nadir bir kaç yorumum dışında ben o sinsi okuyucuyu oynuyordum. Biliyorum, insan suya düşen bir taşın yaydığı dalgalar misali, bir kaç satır bir şey yazınca istiyor ki, birileri okusun, ses versin. Belki de doğamıza en aykırı şey yalnızlık. Birliğe hasret olduğumuzdan, bilmeden ama bıkmadan birliği aradığımızdan herhalde.

Ben de bu arada, kış uykusuna yatmadım elbette. Gezdim, Hindistan'a, Arjantin'e, İspanya'ya, Almanya'ya, Hollanda'ya dokunup geldim. İş, hatta işler değiştirdim, dalgalandım da duruldum. Fransızca öğrenmeye, ömrümü törpülemeye başladım. Dolmakalemler, defterler, ojeler ve arkadaşlar biriktirdim. Az aldım, çok okudum. İnsan sildim, insan kazandım.

Gene içimde yazacaklar birikti, kürkçü dükkanına döndüm geldim. Beni tekrar kabul eder misiniz?

Sevgiler

Alışveriş mi, Eziyet mi?

2010-08-03T10:16:00.005+03:00

İnsan rahatsız tipolojide olunca hayat zor elbette. Ben de bunu en sık yaşayanlardan biriyim sanırsam. Rahatsız olurum, batar. En son neler battı anlatayım.

Yves Rocher'e girdim Pazar akşamı. Her yerde %50 indirim yazıyor. Eh orta zekalı herkes biliyor ki, o vitrinlerdeki %50'ler %50 değildir, %50'ye varandır, değil mi? Tamam bu kadarını biliyoruz. Peki ya tüm etiketlerde %50 yazması ama üzerinde %50 indirim yazan ürünlerde bile %50 indirim olmaması nedir? Ne yani şöyle mi düşündü Yves Rocher'cılar. "Bize gelen müşterilerin matematiği %50'yi hesaplayacak kadar iyi değildir!" Pes doğrusu. Fotoğraf da çektim güç bela.

Yani, etikette %50 yazacak ama indirim %50 olmayacak. Hadi ordan!

İkinci durak Flormar. Dün, gözüme çarptı, yanaştım kiosklardan birine. Ojelere bakacağım, gözüme çarpan renklerden alacağım. Yeni de bir seri çıkartmışlar, nail art diye. Renkler neon neon ama Flormar, eski dostum. Ciğerini bilirim, o oje şişede durduğu gibi durmaz bir türlü. Attım elimi

şu renge. Açtım şişeyi, fırça güzel; incecik. Ama tırnağıma dokundurunca çıkan rengi bu renkle yakından uzaktan ilgisi yok. Leke gibi, kir gibi, nasıl şeffaf anlatamam. Tam kapatıyorum, ordan satış görevlisi panter gibi atladı üzerime, "Ama pardon hamfendi, denemiyoruz ojeleri, lütfeaan" diye. "E peki nerden anlayacağız ojenin rengini" dedim. "Kartelamız vağğr" dedi. Getirdi kartelayı, zaten nail art'ın kartelası henüz gelmemiş. Diğer renklerden tecrübeliyim, attım elimi oradaki simli laciverte, buldum karteladaki rengi. Şişedeki ile aynı. Dedim ki; "Bu ojeyi açıcam, tırnağıma sürücem, eğer karteladaki rengin aynısıysa hem senden özür dilerim, hem de satın alırım, yok aynısı değilse orasını sen düşün" Açtım, sürdüm, bir kat, iki kat, ne şişedeki ile, ne karteladaki ile ilgisi yok. 8. katta belki.... Kızcağız sesini çıkartamadı. Tabi elbette satış görevlisi ile ilgisi yok konunun. Ama Flormar da biraz gelişme gösterse, şu ojeleri şişede göründüğü gibi dursa tırnakta. Hadi bunu beceremiyorlar, bari tester koysalar standlarına. Oje mi alıyoruz, piyango mu çekiyoruz belli değil.

Koton'da da, Kadıköy'de 1 TL'ye satılan kolyelerin birebir aynısını 6.99'a satılması ayrı bir fecaatti ama o en azından tüketici kandırmaya girmiyor. Serbest piyasa ekonomisi :)

İndirimegel'den Hediye Var

2010-07-22T13:55:00.004+03:00

Efendim,

Bendenizin satış blogu indirimegel'de kazananın istediğini seçeceği hediye kampanyası başladı.

Katılmak isterseniz, lütfen tık tık

Zaman Hiçbir Zaman Yetmez!

2010-07-01T10:33:00.003+03:00

Çok ihmal ettim farkındayım ama günler 36 saat olsun istiyorum bazen. Zaman yetmiyor gibi geliyor.

Okunacak kitaplar birikti. Öteki dünyaya ait öyküleri anlatan "Ve", Ernest Wood'un yazdığı Zihinsel Konsantrasyon, Fernand Schwarz'ın yazdığı Rönesans'ın Ruhu, hepsini yalayıp yutmak istediğim Sanatın Yeni Tarihi kitabı, Alevilik üzerine yazılmış Erdoğan Çınar kitapları, dergiler beni bekliyor. Bu ara Rumi okumalarımı da ihmal ettim. Oysa biliyorum ki, ruhum onsuz rüzgardaki bir yaprak gibi savruluyor.

Daha yazılacak gezi yazıları var, satış bloguna konulacak elbiseler, kozmetikler, çantalar var. Var Allah var ama zaman yok. Sabah kedileri yarım yamalak sevip çıktığım evim, gün içinde deli dürtmüş gibi çalıştığım bir işim, akşamları koşarak gittiğim bir derneğim, öpmeye kıyamadığım bir sevgilim var ama zaman yok!

Şöyle bir hafta kapansam evime, açsam kitaplarımı, notlarımı tutsam, kediler gelip sürtünse bacaklarıma, demlik demlik açık çay içsem.

Çok mu şey istiyorum?

Sanatseverlerin Değil Bölücülerin Davetli Olduğu Sergi

2010-06-17T15:13:00.003+03:00

Sanat nedir diye sorulduğunda her kafadan bir ses çıkar değil mi? Bana göre sana, güzellik ve estetik idealini arayan insanın yolculuğudur. Kimi zaman yoldan sapar, kimi zaman ideale, arketipe yaklaşır. Bu yüzden işte, Boticelli'nin bir tablosuna bakarken aldığımız hazzı, bir dadaistin pisuvarına bakarken alamayız her zaman.

Sanatçı çoğu zaman, modelinin içine bakar ve oradaki güzelliği eserine yansıtır. Hatta öyle ki, Mona Lisa gibi çirkin diyebileceğimiz bir kadının tablosu yüzyılların ilham kaynağı haline gelir. Çünkü sanatçı, baktığı şeyi sever. Bir sanatçının baktığı şey bir taş parçası, bir sepet meyve, bir balık, kuş, ağaç, kadın, erkek, siyah, beyaz olmaktan çıkar. O artık bir varlıktır, bir ışıktır, Tanrı'nın şuasının bir yansımasıdır ve sanatçı da bu ışığı tualine, taşa, toprağa hatta mağaranın duvarına, bir katedralin camına yansıtabildiği ölçüde sanatçıdır.

Body Worlds'de ise bambaşka bir yol izlemiş Gunther Von Hagens. Sanat sayılır mı yaptıkları, sayılmaz mı, onu siz okuyucuya bıraksam da, gerçek sanatçının gözünden bir şeyi göstermiş bize. "Hepimizin düşünceden ibaret olduğunu!"

Mevlana der ki, "Sen kardeşim, sen düşünceden ibaretsin. Gerisi, kan, et, kıl ve kemikten ibarettir."

Kadını erkekten, zenciyi beyazdan, Aleviyi Sünniden, Kürdü Türkten ayıran herkese tavsiye ediyorum bu sergiyi. Kendini güzel zannedene, çirkinim diye ağlayana... Üstümüzdeki bir deri parçasını at bakalım, geriye kalan nedir?

Benden, bu dünyaya kalan şey nedir? Et mi, kemik mi, kan mı, kıl mı? Yoksa düşüncelerim mi?

Kars ve Devamı...

2010-06-10T21:27:00.006+03:00

Kusura bakmayın, blogu güncel tutacağım elimden geldiği kadar dedim ama mümkün olmadı. Neden? Çünkü tur oldukça kapsamlı ve koşturmalı, genelde akşam otele geldiğimizde pestilimiz çıkmış oluyor ve blog yazmaya vakit bulamıyorum. Yarın da her ne kadar sabahın 5'inde ayağa dikilmek zorunda kalacak olsam da bugün artık size bir yazı borçlu olduğumu düşünüyorum.

En son nerede kalmıştık, Erzurum'dan ayrılmıştık. Sabah Erzurum'dan yola çıktık. Yolda Çobandede köprüsünü gördük. Köprünün özel bir anlamı yok normalde ama bence asıl önemli olan şey 800 yıldır ayakta olması ve hala kullanılabilir durumda olması. Çünkü çoğumuz 30 sene sonra yıkılmaya mahkum ve estetikten uzak binalarda yaşıyoruz.

Çobandede'de köprüsünden sonra yol üzerinde Sarıkamış'a uğradık. Bir oryantalistin (şarkiyatçı mı demeliyim yoksa?) ağzının sularını akıtacak nitelikte... Enginle birlikte dikkatimizi en çok çeken şey, sokakta kafasını önüne eğmiş, hızlı hızlı yürüyen bir kaç kadın dışında hiç kadın olmamasıydı. Sanki bölgeye bir bomba düşmüş ve tüm kadınlar ölmüş ve Sarıkamış sadece erkeklere kalmış gibiydi.

Tabi Sarıkamış deyince, Enver Paşa'nın kızıl elma rüyası peşinde telef olan 60.000'den fazla askerin anısına dikilmiş anıtı görmeden geçmek olmaz. Bu 60.000 rakamı, anıtta yazan resmi rakam ve resmi rakamların ne kadaarrr güvenilir olduğu su götürmez değil mi? Şimdi size Sarıkamış'taki askerlerin, soğuktan, açlıktan ve hatta bitten (bitten insan ölür mü demeyin, ölüyor işte) nasıl öldüğünü ya da Enver Paşa'nın yanlışlarını saymak niyetinde değilim. Hiçbir özelliği, niteliği olmayan, estetikten uzak, dikilitaş formatında yapılmış bir anıtın fotoğrafını görmenin de kimseye faydası olmaz. Sizden tek istediğim, yukarıdaki fotoğrafa bakın, önce oraya sevdiğiniz 10 kişiyi yerleştirin. Sonra o 10 kişiyi 6 ile çarpın. 60 kişi hayal edin orada ve sonra 600 kişi, sonra 6000 kişiyi gözlerinizin önüne getirin ve 6000 insanı 10'la çarpın. 60000 kişiyi sığdırmaya çalışın o kareye... İşte Sarıkamış budur. Bundan ötesini konuşma gereği duymuyorum.

Ve Kars... Kars'a girmeden önce sizi harika taş binalar karşılıyor. Ama ağzınız açık kalmasın, çünkü düzenli olarak yıkılanları saymazsanız Kars'ın merkezi, büyük bir ustalıkla yapılmış taş binalarla dolu. Bahsettiğim binaların tamamı 30 yıl süren Rus işgalinden kalma. Ruslar 30 sene boyunca kaldıkları şehri inanılmaz bayındır hale getirmişler. Kocaman caddeler, harika evler ve görkemli devlet binaları...

Kars'ta öğle yemeğini yedikten sonra, Çıldır gölüne doğru yola çıkıyoruz. Çıldır gölü Ardahan ve Kars sınırları içerisinde kalıyor. Etrafında yerleşim ve sanayi tesisleri olmadığı için tertemiz kalabilmiş bir tatlı su gölü. Daha fazla bilgi içinburaya bakabilirsiniz... Çıldır'dan sonra da Aktaş gölüne geliyor sıra ancak yağan yağmur ve deli gibi esen rüzgar yüzünden, hastalıktan yeni kalmış bünyeyi riske atmamak adına otobüste kalıyorum :)

Akşam duş alıp pir-ü pak olma hayalleri ile Kars'a dönüyoruz. Evimizin teknik donanımından sorumlu Engin Efendi hazretleri, "yarın Ani'ye çıkacağız fotoğraf makinesini şarj edelim" diyor ama deyiş o deyiş. Tüm bavulu döküyoruz, arıyoruz, tarıyoruz şarj aleti yok. Tabi hatırlarsanız ben de tura çıkarken cep telefonumu evde unutmuştum da babam güç bela yetiştirmişti. İşte ne derece beyin eksikliği çektiğimizi varın buradan anlayın. Yapacak hiçbir şey yok gibi görünse de talih bir kere daha yüzümüze gülüyor ve aynı apartmanda oturduğumuz ve her daim evimizin anahtarını bulunduran arkadaşımıza telefon ediyoruz. Koşarak eve çıkıyor, tabi bizim şarj kütüphanede kuzu kuzu yatmakta.

Padişahım esselam, (unutturmazsanız "padişahım esselam" ne demek onu da anlatırım bir ara) biz yıllardır görmek istediğimiz Ani harabelerine ve ertesi gün İshak Paşa Sarayına şarj işareti kırmızı kırmızı yanıp sönen bir makine ile çıktık. Aman olsun, sanki bizim kompakt makinamızla çekilmiş fotoğraflar ne işinize yarayacak di mi?

Aslında Ani anlatmakla bitmez. O yüzden ben size detaylı okuma için Viki linkini vereceğim. Buyrun. Önemli olan insanın orada hissettikleri değil mi?

Ani'ye ulaşmak için oldukça yeni yapılmış uzun bir yolda kayarak gidiyor otobüsümüz. Otobüsten indiğimiz yerde bizi kocaman kale duvarları karşılıyor. İçeri adım attığınızda sur duvarlarına bir de içeriden bakmak isterseniz bir svastika ile karşı karşıya geliyorsunuz. Svastika nedir diyenleri için, Hitler'le özdeşleşmiş sembol desem yeterli olur mu? Türkçe'de "gamalı haç" olarak da anılan, Svastika oldukça eski bir sembol ve dört kollu oluşu ile dört yönü, toprak, su, hava ve ateş olmak üzere dört kozmik gücü ve güneşi sembolize ediyor. Aşağıdaki fotoğrafta Ani'deki svastikayı görebilirsiniz.

Ani, Ermeni'ler için çok büyük bir öneme sahip, çünkü kurdukları en büyük şehirlerden biri. Daha sonra Bizans İmparatorluğu ve daha sonra da Alparslan tarafından ele geçiriliyor. Bu nedenle, içerisinde hem Ermeni taş ustalığının (bildiğiniz gibi Ermeniler taş ustalığı konusunda dünyada nam salmış milletlerden biridir ve Osmanlı döneminde yapılan eserlerin ustaları genellikle Ermeniler arasından seçilirmiş) hem de erken dönem İslam mimarisinin en güzel eserlerini barındırıyor. Aşağıdaki fotoğraflarda ise, tatile gideceğimi haber verdiğim postta da fotoğrafı olan Ani Katedrali...

Şimdi yatmam lazım çünkü yarın erkenden kalkıp Nemrut krater gölüne tırmanacağız. Fırsat bulabilirsem size Kars'taki Kar's restorantı, Doğu Bayazıt'ı ve İshak Paşa sarayını ve Van'ı yazacağım.

Sevgiler

Gezi Blogu Demiştim Değil Mi?

2010-06-07T22:59:00.005+03:00

Evet Efendim,

Verdiğim sözü tutuyorum ve blogu kısa bir süre için gezi blogu haline getiriyorum, tabi dinlemek isterseniz.

Bu tura dair yolculuğumuz, turumuz Ankara merkezli olduğundan Ankara Belpa önünden heyecanlı bir şekilde başladı. Neden? Çünkü abuk subuk ayrıntıları unutmayan bendeniz, telefonumu evde unuttuğumu fark ettim. Tabi tur otobüsü bizi bekleyemeyeceği için bir sonraki buluşma noktasına ve bir sonraki buluşma noktasına hareket etti ama Allah'tan sevgili babuş dörtlülerini yaka yaka beni telefonuma kavuşturdu.

Sanki hepimiz ölmüşüz de, kokmamamız için soğukta bekletiliyormuşcasına soğuk bir otobüsle yolculuğa başladık. Tabi Enkin efendi de, ben de daha önceki Amsterdam - Berlin seyahatinden ve 4 sene önce gittiğimiz GAP turundan tedbirli olduğumuzdan şişme boyun yastıklarımız ve hattta uyku gözlüklerimizle hazır ve nazırdık.

Tur grubuna dair de ilginç bir noktaya değinmeden geçemeyeceğim. Turumuzun yaş ortalaması 60 ve üzeri. Eksiği yok 60'tan, fazlası var. 30 kişilik grubun 15 tanesi Alman teyzeler ve işin ilginç tarafı hemen hemen hepsi Türk vatandaşı olmuş, argoyu dahi anlayabilecek kadar Türkçe konuşuyor ve Alanya değil, Marmaris değil, Fethiye değil, Ankara'da yaşıyorlar. Ya hu, normal bir insanın bile Ankara'da yaşaması zorken, sen nasıl geldin de Ankara'ya yerleştin, niye yaptın bunu be kadın demezler mi adama!

Pazar sabah, kargalar .okunu yemeye başlamadan uyandım tabi. Yıllardır ilk defa güneşin doğuşunu gördüm. Sivas'ın İmranlı ilçesinden geçerek Erzincan'a geldik. Tabi yollar boş sayılır. Etrafta görülecek şeyler doğal güzellikler ve "çağre sarıgül" yazılarından ibaret. Teknolojinin, refahın ve yazım kılavuzunun uğramadığı her yere sarıgül uğramış gibiydi.

Sabah sekiz gibi Erzincan'a ulaştık. Erzincan maksimum 3 katlı yapıları ile sonradan kurulan şehirlerin tipik düzenliliğini barındıyor içinde. Ama yeşilden nasibini almış ve insanda bir huzur havası uyandırıyor. E hani fotoğraf derseniz, kusura bakmayın, afyonum patlamamıştı derim. (Eskiden, osmanlı'da afyon bağımlılığının yaygın olduğu dönemlerde, insanlar ramazan ayında afyon içemediklerinden sahurda afyon alırlarmış ama etkisini hemen göstermesin, gün içinde göstersin diye de, ayfonu bir kağıda sarıp sarmalayıp o şekilde yutarlarmış. Bu yüzden, yuttukları afyon paketi patlayana kadar da aksi ve huysuz olurlarmış. Bu da böyle trivial bir bilgi olsun)

Erzincan'dan sonra hedef Erzurumdu. Rehberin söylediğine göre, ki bunu daha önce de başka bir yerde okuduğumu hatırlıyorum, Erzurum ismi "Arz-ı Rum" kelimesinden geliyormuş. Arz, toprak demek, yani Rumların toprağı. Eh Türkler Anadoluya gelmeden önce Anadoluda yaşayan tüm topluluklara Rum dendiği düşünülünce çok da uzak bir ihtimal değil zaten.

Erzurum'da göze ilk çarpan şey ne Erzurum kalesi, ne Çifte Minareli Medrese, maalesef şehri kirli bir tül gibi örten yoksulluk. Maalesef, "efendim yapıyorlar 10 tane atıyorlar sokağa" argümanının, açlıktan nefesi kokan, ayağında ayakkabısı olmayan ve eğitimden yoksun bir çocuğa pratikte hiç bir faydası yok. Bu argümanı ileri sürüp bu çocukları görmezden gelmek yalnızca kendi sorumluluklarımızdan ve iç sesimizden kaçmak olur ama bu bambaşka bir yazının konusu olduğundan geçiyorum.

Erzurum bildiğiniz gibi Çifte Minareli Medresesi ve Cağ Kebabı ile ünlü. Hatta Cağ kebabını 1982'de icat etmiş olan ustanın yerinde yedik ama bana Ankara'da babamla gittiğim sanayi mahallesi içindeki cağ kebabı tadını vermedi nedense. Ama üstüne yediğimiz kadayıf dolması, benim gibi, şerbetli tatlı sevmeyen birini bile baştan çıkartacak lezzette ve hafiflikteydi...

Çifte Minareli, yapım tarihi tam olarak bilinmeyen bir taş yapı. Özelliği, inanılmaz zarif taş işçiliği ve minaresindeki turkuaz sırlı tuğlalar. Hava kapalı olduğundan ve kompakt makine ile çekim yaptığımızdan tam fark edilmemiş olabilir. Medresenin giriş kapısının her iki tarafında da, Selçuklu devletinin arması olan çift başlı kartal ve altında hayat ağacı ve sanırım Türkler üzerindeki Çin etkisi ile o kareye giren iki adet ejder başı var. Ancak olay o ki, sağ taraftaki arma bu anlattığım şekildeyken, sol taraftaki armada sadece ejderler ve hayat ağacı mevcut. Duruma dair efsaneler ortada cirit atsa da asıl olay, ustanın işi tamamlamadan ayrıldığı ya da öldüğüdür diye düşünüyorum.

Üstteki fotoğrafta da, Erzurum kalesinin içinde yer alan ve şehir Rus işgali altındayken çan kulesi olarak kullanılan gözetleme kulesi ve önünde poz vermiyorum havası ile duran beendeniz. Ancak, gerçekten poz vermiyordum :)

Bu satırları size Kars'tan minicik bir bilgisayarla yazıyorum bu yüzden yazım hataları, typolar mevcut olabilir. Kars'ta gördüklerim karşısında büyülendim desem abartmış olmam. Eğer Ani harabelerinde kendimi kaybetmezsem, yarın da bir Kars yazısı patlatırım gibi geliyor.

Sevgiler

Hey Tatil! Sen mi Geldin?

2010-06-04T13:14:00.005+03:00

Hani bloggerlar tatile gider de, deniz kum güneş fotoğrafları koyarlar ya! İşte bu da benim denizim. Sularında serinlemeye, rüzgarında dalmaya gideceğim. Ülkemin hiç görmediğim bir köşesinin, uzun süredir düşlediğim taşlarına dokunacağım.

Yukarıda gördüğünüz yer Ani Harabeleri. Fotoğraf da, Kars Valiliği'nin sitesinden...

Blogu boş bırakacağımı sanmayın, aksine bir süreliğine burası, gezi blogu olarak hizmet verecek.

Sevgiler

İnsan Olma Çabamızı Hatırlamak

2010-06-01T09:42:00.004+03:00

Sevgili Dostum,

Bu dünya, tarihini el yordamı ile aydınlattığımız 5000 ve arkasında duran milyonlarca yıl boyunca hep bir kovalamacaya sahne oldu. Günler günleri kovaladı, mevsimler mevsimleri, gece günü, ay güneşi.

İşte o tarihini bilmediğimiz milyonlarca yıldır karanlık aydınlıkla savaşıyor. Zulümle adalet karşı karşıya geliyor, zalim zalimliğini yaparken, adil adalet ile cevap veriyor. Hatta adil, adaleti uygularken, hor görülüyor, adaletin uygulanmasının ardında art niyet aranıyor ve kimi zaman, diğerlerinden farklı olmak adına (bilmiyorum belki empati ile) zalime alkış tutuluyor.

Çünkü adalet, bizim de, anne babalarımızın da görmediği, uzak bir mitostan ibarettir artık... Yenilen üzümün parasını ağacın dalına asmak, aptalca demesek de, çocukça bir naifliktir. Adalet, tam da Sofistlerin Sokrates'e söyledikleri gibi, güçlünün işine gelendir. Çünkü biz, adaletin, yani o uzak ülke masalının/mitosunun çoktan kaybolduğu ve biz içimizdeki ateşi uyandırana kadar da ortaya çıkmayacağı bir devirde yaşıyoruz. Adaletin her şeye hak ettiğini vermek olduğu gerçeğinden öyle uzağız ki...

Bir gemiye binen adamlar, çocuk parkları ile, tıbbi acil müdahale malzemeleri ile yola çıktıklarında, hepimizde soru işaretleri uyandırdılar. Ne için gidiyorlardı, burada da muhtaçlar yok muydu, neden oraya değil de şuraya yardım ediyorlardı? İşte bu adamlar, bugün o sorunun cevabını kendi kanları ile hepimizin kalbine yazdılar.

Dikkat ettiyseniz, tarihe yazdılar demiyorum, çünkü dostlarım, tarih her zaman manipule edilecektir. 1962'deki Küba Krizini, iki ülkenin kendi arasındaki savaşa burnunu sokan devletin başına gelenler olarak yazan tarih, çok değil iki yüz yıl sonra, Mavi Marmara'da nükleer silahlar bulunduğunu, çarpışmanın İsrail karasularında olduğunu da yazacaktır. Çünkü tarih, güçlünün longa manusudur. Uzanan elidir ve o el kalem tutanların elini kavramakta ve onlara kendi isteği doğrultusunda yazdırmakta hiç zorluk çekmeyecektir.

İşte tarihte dün Mavi Marmara'da ölen insanlara ayrılacak yer, bugünün güçlüsü tarafından şekillendirilecektir ama biz yaşayanların içinde yakacakları bir kıvılcım ile bize de insan olduğumuzu hatırlatırlar diye umuyorum. Peki hiç düşündün mü dostum, insan dediğimiz şey, kadın mıdır, erkek midir? İnsan; hem kadındır, hem erkektir ama bir yandan ikisinden de münezzehtir. İnsan, kadının da, erkeğin de üstüne çıkmak için çabaladığı bir üst merhaledir. Ve hangimizin o üst merhaleye erişeceği kendimizden güçsüze olan davranışımızla ve erdemlerimizle belirlenir.

Hepimize kendi vicdanımızla başbaşa geçireceğimiz beş dakika diliyorum...

Bir Garip Depresyon Hali ve Bahar Temizliği

2010-05-27T14:10:00.004+03:00

Yok depresyonda filan değilim ama bu ara etrafımdaki pek çok insanda gördüğüm, yakınmalarını dinlediğim garip bir hal var.

Bir gün neşeli olan, ertesi gün hüzün kraliçesi oluyor. Bir hafta eve girmek bilmeyen arkadaşımı, ertesi hafta kapıdan dışarı çıkartamıyorum.

Sanki hayatta kocaman bir sarkacımız var ve En neşeli halden, en mutsuz halimize doğru salınıp duruyoruz. Ortada bir noktada "ahh bitti" dediğimiz bir an var ama sadece "bir andan" ibaret.

Biraz neşe, sonra biraz mutsuzluk. Bir kader gibi. Kaderin kollarında uyutmak için salladığı bir çocuk gibiyiz bazen.

Ama aslında böyle olmak kader değil. Mecbur değiliz halden hale geçmeye, renkten renge girmeye. Bir gün baştan aşağıya çiçeklere, bir gün baştan aşağı karalara bürünmeye...

Peki ne yapacağız?

Basit. Bahar Temizliği!

Şöyle camları silsen, perdeleri yıkasan, evi döksen, atılacakları atsan ne kadar hafifliyorsun değil mi? Misler gibi kokuyor ev. İşte tam da böyle.

Önce camlarını sil. Dünyaya başka bir bakış açısı ile bakmaya başla. Daha net, daha pırıl pırıl. Sen değil misin, dün ağladıklarına gülen. İşte bugün ağladıklarına da öyle güleceksin yarın.

Yıka perdelerini, arındır kendini. Dök düşüncelerini, atılacakları at. Küflenmiş kıskançlıklarını, kokuşmuş nefretlerini barındırma içinde. Geçen sene sinirlendiğin o ufak olayı hala çekmecende mi tutuyorsun. At gitsin, artık sinirlenmeye değmez.

Kötü düşünceler asalak otlar gibidir. Bir kere düşmeye görsün o asalak tohum içine. Birden serpilir, gelişir, kaplar güzel düşüncelerin üzerini. İş arkadaşına kızdığın ve içinden bir araba dolusu söylendiğin o küçük olay var ya, artık büyüdü, kök saldı içinde. Arkadaşının güzelliklerini, iyiliklerini de örttü değil mi?

Dün dünle geçti cancağızım, şimdi bahar temizliği yapmak lazım!

Yeni Bir Hayat

2010-05-21T10:38:00.005+03:00

Hani bir tabir vardır ceketini alıp çıkmak diye. İşte o tabir benim için geçerli değil çünkü çıkıp gideceksem, ceketlerimi, çantalarımı, makyaj malzemelerimi, elbiselerimi, pabuçlarımı, ojelerimi, fularlarımı, cep telefonumu, ipodumu, kitaplarımı, kupalarımı, dergilerimi, çok sevdiğim ikea koltuğumu ve daha bir sürü eşyamı alıp gitmem gerekiyor. Oysa bunları almak demek hayatta bir yere kıpırdayamamak demek. Bunlarla birlikte yaşıyorsam eğer bir yere saplanmışım demek.

Ben ki, Siddiharta Gautama Budha'nın oğlu Rahula gibi ayağımda zincir olmasın diye çocuk sahibi olmayı düşünmüyorken (Rahula zincir demektir ve aynı zamanda Siddiharta Gautama'nın Buddha olmak için terk etmek zorunda kaldığı oğlunun da adıdır), meğersem bir sürü zincirlerle sarmışım dört bir yanımı.

Ne zaman ki, iki kişi iki kedi 3 oda 1 salon eve sığamadık işte o zaman anladım bir yerde bir şeyler yanlış gidiyor. Ne yapmak lazım dedim, başımı ellerimin arasına aldım. Önce arkadaşlarıma dağıttım bir kere sürülmüş rujlarımı, iki fıs fıs yapılmış parfümlerimi. Sonra baktım belki de insanları mahcup ediyorum her geldiğinde ellerine bir poşet makyaj malzemesi verince. Ben de dedim ki, sat gitsin. Fiyatı önemli değil. Yeter ki, ihtiyacı olan insan alsın kullansın. Dolapta duracağına birinin çantasında dursun. İşte bu yüzden indirimegel.blogspot.com'u açtım.

Orada evimden, dolabımdan ürünleri bulacaksınız. Sakın yanlış anlamayın, kendim beğenmediğim bir şeyi kimseye satmam, teklif dahi etmem. Oradaki ürünler benim uzun süredir kullandığım, sanki dünya batacakmış gibi stokladığım, anlık alışveriş deliliklerimde alıp da bir kenara koyduğum şeyler. Kimbilir belki size göre de bir şey vardır.

Sevgiler

Görsel bu adresten

Sandığından Daha Güçlü Olabilirsin!

2010-05-14T14:26:00.004+03:00

Sabah yataktan kalkmakta zorlanıyor musun?

Aldığın kararlar yalnızca bir günlük mü?

Hayatında ters giden şeyleri durduramıyor musun?

Kendini değiştirmek istiyor ama adım atmaktan korkuyor musun?

Üzülme, sandığından daha güçlü olabilirsin!

Yeter ki iste.

Bu bir ilaç değil, hap değil. Bu sadece kendi gücünü keşfetmek için bir iç yolculuk. Çünkü sen de çok iyi biliyorsun ki, "Sahip olduğun kudret damarlarındaki kanda mevcut".

Eğer daha da güçlü olabilirim diyorsan, Cumartesi günü saat 14:00'te İcadiye Mahallesi Makastar Sok. No:13 Üsküdar'a bekliyoruz.

"Dünyayı değiştirmek için ufacık bir şeyi değiştirmek yeter: bakış açınızı"

Marcus Aurelius

Koş Koş Koş! Nereye? Ne Fark Eder?

2010-05-11T11:26:00.002+03:00

Uzun süredir bir yazı yazmak istiyordum ama bir türlü kafamı toparlayamadım. Anlatmak istediğim şey tam da Anne ve Bebişi'nin şu yazısında bahsettiği şeydi. Ama ben adını "Nasıl Daha Basit Yaşarız?" değil de, "Nasıl Daha İnsanca Yaşarız?" koymayı planlamıştım. İşte tam da bunlar beynimde fink atarken çok sevdiğim bir filozofun şu makalesine denk geldim. Kısa bir bölümünü, belki sizin de hislerinize tercüman olur diye buraya aktarmak isterim. Bu yazı, yazarının 1991 yılında ebediyete intikal ettiğini düşünürsek en yakın 80'li yıllarda yazılmış demektir. O günden bu güne gelen bu vizyon karşısında şapka çıkartmaktan başka bir şey gelmiyor elimden.

"... 20. yüzyıla geldik. Makineler sınırsız güçteki evcil tarih öncesi canavarlar gibi, insanın daha önce bin elle yok edebildiği şey tek elle parçalayabileceği, uçabileceği, geçmişi terk edip geleceğe muhteşem ve aynı zamanda tehlikeli bir atlama yapabileceği anlamına geldi.

İnsanoğlu çok büyük boyutta bir Canavar Süperman'e dönüştü. Bütün eski modeller ve onların yerine geçmek için sırada bekleyenler düşmeden kırıldı. Çünkü "Bitmeyen İlerleyişin Mitosu" doğdu.

Kitleler, mekanik bir ahtapot gibi kollarını geleceğe uzatıyor ve özgürlük adı altında giderek daha çok tutsak hale geliyor. İki insan aya ulaşsın diye milyonlar az gelişmişliğe, sefalete ve mutsuzluğa atılıyor. Sonuçta aya ulaşanlar bile mutlu değil. Çünkü insan kendini geliştirmekle, amaçlarını geliştirmek duygularını birbirine karıştırıyor.

....

Koş, koş, koş! Nereye? Ne fark eder?

Çünkü bitmeyen ilerlemenin Kanlı İdolü böyle istiyor. Deli bir tanrı yarattık, şimdi ona tapmaya devam etmek zorundayız ve onu devamlı doyurmalıyız.

Elli yıl önce, 21. yüzyılda fakirliğin, savaşların ve baskıların kalmayacağına inanılıyordu. Amerikan bilim kurgu resimli romanları, çocukların bu basit eğlencesi ciddiye alınıyordu. Oysa şimdi kan ve çamurla kaplanmış bir dünyanın korkutucu gerçeği ile karşı karşıyayız.

Modern köleler tarafından inşa edilmiş füzeler, yeryüzünü tehdit ederek "uçarken" ölü kuşlar kafamıza düşüyor, çürümüş nehirlerimizde ölü balıklar yüzüyor. Terör büyüyor, çocuk intiharları ve işsizlik artıyor. Uyuşturucular gençliği çürütüyor, pornografi aynı şeyi büyüklere de yapıyor. Kumar, sömürünün en iğrenç şekli bürokratlar (bunlara yönetici sözcüğü bile yakıştırılamaz) tarafından yasallaştırılıyor. Çünkü mitosu "Büyük Yalanı" ayakta tutmak için daha çok paraya ihtiyaç var.

....

Bu ileri doğru kör uçuşu durdurmak acil bir sorundur. Eğer çözülmezse doğanın emniyet tertibatı harekete geçecek, her şeyi elinin bir hareketiyle silecektir."

Jorge Angel Livraga

Hızır'la İlyas Kavuşa, Bizim Dilekler Kaldı Başka Bahara

2010-05-06T09:50:00.004+03:00

Son 3 senedir gittiğim Ahırkapı Hıdırellez Şenliklerinden öğrendiklerim

* Mümkün olan en hafif şekilde git, çünkü oynadıkça ısınacaksın.

* Ne aç, ne tok ol şenliğe giderken, Aç git, çünkü şimdiye kadar yediğin en güzel kokoreçi yeme ihtimalin olabilir yolda. Tok git, çünkü sen yemek standlarına ulaşana kadar yiyecekler tükenmiş olabilir.

* Bira yerine şarabı tercih et. Hem ısındı, ılıdı derdin olmaz, hem de zırt pırt tuvalete gitmezsin. Tirbuşon götürmene gerek yok, ikinci soruşunda bulacağına eminim.

* Arkadaşlarınla ya şenlik alanına girmeden buluş, ya da bir gecelik ayrı ayrı eğlenmenin tadını çıkar.

* Tarsus'lularla gidiyorsan, cebinden kendi acı biberini çıkartan insanlar görmeye alış.

* Sokak çalgıcılarını takip et, sahnedeki gruplardan daha fazla eğlendiriyorlar ama bahşiş vermeyi de unutma.

* Dileğini önceden hazırlayıp götür. Orada yazacak minicik bir parça kağıt bile bulamayabilirsin.

Yalnız bu sene organizasyon hem iyiye, hem de kötüye doğru evrilmişti. İyiye doğru evrilmişti çünkü kupon uygulamasını kaldırıp, tuvalet sayısını arttırmışlardı. Ama o müzikler neydi ya hu! Hıdırellez şenliklerinde 70'li yılların pop parçalarının işi ne. Bir de ayfonunu kaybeden abla, hadi seni sahneye çıkartacak yüksek yerlerden tanıdıkların var, anladık da, mikrofonu eline alınca 10 dakika konuşmak nedir kuzum!

İyisiyle kötüsüyle bir Hıdırellez daha geçti. Siz Hıdırellez'de dilek dilediniz mi?

Fotograf: Hıdırellez.org sitesinden.

Hey Sen!

2010-04-30T21:13:00.002+03:00

Hey Sen!

Arkadaşım, sen, elinde kahvesi, takım elbisesiyle, ayağında en süper "ay şekerim pahalı ama verdiğin paraya değiyor"cu yüksek ökçe pabuçlarınla, sana diyorum.

Yarın "işçi"ler 30 küsür senedir ilk defa Taksim'e çıkacaklar. Yalnızca müdahale eden (!), ağız burun değil, olayları dağıtan (!) polis kardeşlerimiz çoktan barikatları ördüler. Biber gazlarını stokladılar.

Yarın "sen" sabah kalkacaksın. Şirketin sana verdiği ve karşılığında tüm geceni ve gündüzünü aldığı blackberryni açacaksın, trafiğe bakacaksın. Bazı noktaların polis tarafından tutulduğunu, bazı yerlerin kilit olduğunu göreceksin, keyfin kaçacak.

Yarın "işçi"ler Taksim'de yumruklarını kaldıracaklar. Birlik, dayanışma ve mücadele isteyecekler. Daha iyi çalışma koşulları, insanca şartlar isteyecekler.

Yarın "sen" kahvaltı için arkadaşlarınla buluşamayacağın için sinirleneceksin. Çünkü mücadele meydanda yapılmaz, "okulunu bitir öyle siyaset yaparsın" dedi annen.

Pazar günü "işçi"ler hala yanmakta olan gözleriyle, kısılmış sesleriyle kalkacaklar yataktan. Kimbilir belki cop izi olacak sırtlarında, birbirlerine polisten nasıl kaçtıklarını anlatacaklar heyecanla.

Pazar günü "sen" 12'de kalkacaksın. Arkadaşlarınla hep gittiğiniz deniz manzaralı o mekana ya da "ay biraz kaçtık"cı uzak yerlerden birine gidip okkalı bir hesap ödeyeceksin. Tam eve dönerken telefonuna "ASAP" subjectli bir mail gelecek. Direktörüne küfrederek, geçeceksin bilgisayarın başına.

Pazartesi "işçi"ler senin çalıştığın havalı plazadaki temizlik işlerinin başına geçecekler. Yerleri paspaslayacaklar. Yanlarından geçen takım elbiseliler, topuklu ayakkabılılar selam vermeden geçecek yanlarından. Ara dinlenmesine çıkacak, 1 saatlik yemek molalarını tam 1 saat olarak alıp dönecekler öğle tatilinden. Tam saatinde paydos edecekler.

Pazartesi "sen" ASAP mailinin son rötuşlarını yaparken, direktörün verilmesi gereken bir raporu hatırlatacak. Öğle yemeğini ofise söyleyeceksin. Daha raporunu bitirmemişken, müşteriden "mutlaka bu akşama yetişmesi gereken" bir mail gelecek. Kravatın sıkacak, ayakların zonklamaya başlayacak cici topuklulularının içinde. Saat dokuzbuçuk olacak nihayet dünyanın kirasını verdiğin minimal evine gittiğinde.

Salı akşamı "işçi"ler üstlerine başlarına bir şeyler almak için çıkacaklar. Koşturarak salı pazarına gidecekler. 5 liralık tişört, 10 liralık pantolon alacaklar kendilerine. Paraya kıyıp 30 liraya çanta da alırlarsa onlardan kıyağı olmayacak.

Salı akşamı "sen" üstüne başına bir şeyler almak için çıkacaksın. Koşturarak en yakın AVM'ye gideceksin. Gençliğinde bayılarak giydiğin markaların önünden koşarak geçeceksin. Ne kadar iyi giyinirsen, kariyer yolunda o kadar hızlı ilerleyeceğini söyleyen kahinlerin sözünü tutarak, bir asgari ücret bayılacaksın aldıklarına. Oysa sabahları dolabını açtığında giyecek hiçbir şeyin olmayacak.

Cuma akşamı "işçi"ler arkadaşlarıyla çıkacaklar dışarı. En ucuz bira neredeyse oraya gidecekler. Ya da termostaki çaylarına çekirdek ekleyecekler.

Cuma akşamı "sen" arkadaşlarınla çıkacaksın dışarı. "Ay yeni açılmış, Kaan'lar gitmiş çok güzelmiş" mekanlarından birine gideceksin. Önce bir şeyler yiyeceksin kocaman tabaklardaki küçük ama süslü porsiyonlarla; sonra bir şeyler içeceksin. Hani yurt dışındayken içerdin ya hep, buraya da gelmiş nihayet. İşte ondan.

Ay sonunda "işçi"ler maaşlarını alacak. Geçen aydan arttırdıklarıyla bir küçük altın atacaklar kenara. Hele ki fazla mesaiden bir şey gelirse, değme keyiflerine.

Ay sonunda "sen" maaşı, geçen ay çıktığın gece gezmelerine, önceki ay yaptığın alışverişin, 3 ay önce çıktığın ufak tatilin taksitlerine yatıracaksın. Tüm maaştan geriye neredeyse hiç bir şey kalmayacak. Hatta belki ekside olacak bakiyen. Ne kadar maaş alırsan al yetmeyecek maaşın. Hiçbir zaman...

Yarın "işçi"ler, zincirlerinden başka kaybedecek bir şeyi olmayanlar meydanlara çıkacak. Ama "sen" çıkmayacaksın. Çünkü senin kaybedecek blackberryin, kartvizitin, tonla para saydığın son moda markalı kıyafetlerin var. Çünkü onlar "işçi" ama "sen" değilsin.

Sen sevgili arkadaşım, sen yarın sakın meydanlara çıkma emi!

Sahipsiz Yavrular

2010-04-29T13:22:00.004+03:00

Bu görmüş olduğunuz dünya tatlısı ve dünya sarısı yavrular yalnızca ve yalnızca 15 günlük olup, anneleri elim bir trafik kazasında öldüğünden kendilerine işte böyle sarılacak ve öpecek sahipler beklemekteler.

Kedi kediyken, böyle merhamet gösterebiliyorsa, biz neden göstermeyelim değil mi?

Bilgi için buraya tık tık

Eğer siz de kendi blogunuzda bu duyuruyu paylaşabilirseniz daha çok insana ulaşabiliriz. Şu fotoğraf hangi kalbi yumuşatmaz ki!

Flormar'ın Nesi Eksik?

2010-04-23T21:05:00.002+03:00

Çarşamba günü bir duruşma için Antalya'ya gittim. Duruşma bitip de ufak bir şehir turu attıktan sonra vakit geçirmek için hava limanına çok yakın olan Deepo alışveriş merkezine gittim, amacım hem Kaleiçi esnafının şerrinden kaçıp, sakin kafayla bir şeyler yemek, hem de hazır fırsat bulmuşken biraz mağaza gezmekti.

Alışverişin son deminde flormarın avm'lerde açtığı standlardan birine denk geldim. Daha önce şu yazımda bahsettim makyaj temizleme disklerinden almak üzere hoop seyirtiverdim. Ama tabi, "born to shop" bir insan olarak makyaj malzemelerini karıştırmaya başladım.

Şimdi efendim, Flormar bu ülkenin en büyük ve en yaygın kozmetik üreticilerinden bir tanesi. Geçtiğimiz sene bloggerlarla yaptığı hediye kampanyası ile de gönülleri fethetti. Ama yine de flormarda bir şeyler eksik. Bugün makyaj bloglarına baktığımızda, Flormar'a dair çok az yazı olması da eksikliğin bir göstergesi.

Elimde kesin veriler yok, ama bu ülkede satılan/kullanılan ojelerin yüzde sekseni Flormar'dır desem bana katılırsınız sanırım. Mesela; Opi her ne kadar süper renklere sahip olsa da fiyat olarak Flormar'ın hem yaklaşık 20 katı hem de her yerde bulunmuyor. Oysa bloglarda bir Opi çılgınlığı almış başını gidiyor. Peki Flormar ne yapıyor? Bana sorarsanız hiç bir şey.

Örneğin; yaklaşık bir senedir bir mat oje fırtınası koptu. Sevil kozmetiğin alt markası Sevilla bile harika mat ojeler yapmışken, Flormar içine sim koymadığı ojeleri SuperMatte serisi adı altında sunuyor. Oysa baktığınızda bu ojelerin hiçbiri mat değil.

Yine Opi'nin renklerine baktığımızda gördüğümüz çeşitlilik Flormar'a nedense uğramamış. Saks mavisi oje? Yok! Yeşil oje? Yok! Neon renkler? Yok! Eh haliyle ne var diye soruyor insan ister istemez.

Makyaj malzemeleri ona keza. Flormarcılar hiçbirşey yapmasalar, sadece makyaj bloglarını okusalar yine yeter ama sanırım ona da vakit ayıramıyorlar. Mesela son bir kaç senedir, bloggerlar fırça da fırça diye bağırıyor. Flormar ise, güzel fırçalar üreterek ya da ürettirerek sunmak yerine, kendi stantlarında hala her mahalle kozmetikçisinde bulunabilecek harcıalem plastik tüylü fırçalardan satmaya devam ediyor.

Biraz yenilik lütfen diyoruz ve bu yazıyı da burada bitiriyoruz.

Biri Beni Durdursun!!!

2010-04-15T16:49:00.004+03:00

Sıkılıyorum mütemadiyen, sıkıldıkça da etrafa sarıyorum. Etrafa sarmak derken, ofis arkadaşlarıma vurmak, ofis panosuna uyduruk kahramanlar çizmek, mutfaktan çay almaya giderken zıplayarak uçan tekme atmaktan bahsediyorum.

Sıkıldım çünkü, yetişmesi gereken işler var. Günlerdir yetişmesi gereken işlerimden yaptığım listeye her gün daha fazla iş ekliyorum ve böylelikle limit sıfıra yaklaşırken sonsuza giden bir iş listem oluyor. Eh sonra da sıkıldığım için yapılması gereken işleri de yapamıyorum.

Şu anda en çok istediğim şey birinin beni bu batakhaneden çekip çıkartması, hamama götürüp 40 tas suyla paklaması ve belki de mimkinse Vivienne Westwood'un jelly ayakkabışlarından bir adet alıp hediye etmesi. Tabi bunların hiç biri gerçekleşmediğinden sıkıntım baki kalıyor.

Rica ediyorum, nütfen (bak nütfen diyorum) biri beni kurtarsın. Neyse ki, saat 18:00'de çıkıp Ninova kütüphanesine gidip, eski dergileri arşivleyeceğim. Şimdilik tek tesellim bu. Siz sıkılınca ne yapıyorsunuz?

Kısırlaştırmak ya da Kısırlaştırmamak, İşte Bütün Mesele Burda!

2010-04-14T10:47:00.006+03:00

Ekşi Duyuruda da, sürekli bu soru gündeme geliyor. Kedileri kısırlaştırmalı mı, kısırlaştırmamalı mı? Bir yanda hayvanın doğasına aykırı davranıyorsunuzcular, diğer yanda ise kısırlaştırmayınca hayvana eziyet ediyorsunuz diyenler.

Biz de ilk kedimizi aldığımızda, uzunca bir süre karar verememiştik. Hiç kısırlaştırmayalım, hemen kısırlaştıralım, bir kere anneliği tatsın öyle kısırlaştıralım arasında bir yerlerde sürekli gidip geliyorduk. Sevgili ile birlikte kafa kafaya verdik, internet alemini alt üst ettik, yurt dışındaki üniversitelerinde veterinerlik fakültelerinden makaleler indirmeye kadar vardırdık işi ve en sonunda kısırlaştırmaya karar verdik.

Tabi bu kısırlaştırma hadisesinde soru(n)lardan biri de, "Ne zaman kısırlaştıracağız" sorusu. Veterinerimizle konuştuğumuzda, bir kere kızgınlık dönemine girsin, ondan sonra yapalım ameliyatı dedi. Ancak, okuduğum yabancı makaleler ve forumlar bunun aksini söylüyordu. Kedinizi kızgınlığa girmeden kısırlaştırın ki, vücudu o hormonları hiç salgılamamış, kendisi de kızgınlığa girdiğinde sergileyeceği garip davranışları hiç öğrenmemiş olsun diyorlardı. Bu yüzden veterinerimize ısrar ederek Patik'in 5 aylıkken kısırlaştırılmasını sağladık. Daha sonra da hiç bir zaman kızgınlığa girme benzeri hareketler yaşamadı ki, geç kısırlaştırılan kediler zaman zaman kızgınlığa girmiş gibi davranabiliyorlar. İkinci kedimizde de aynı prosedür uygulandı ve onun da ameliyatı erkenden yapıldı.

Şimdi gelelim kurufasülyenin nimetlerine. Yani; kısırlaştırmanın ne avantajı var? Kedinin sahibine olan, "Ayol bik bik bik bana koca buluuuğğğnnn diye miyavlamasından/böğürmesinden kurtulursunuz" faslını geçiyorum, kediye ne faydası var?

* Kedi kızgınlığa girdiğinde eş bulmak gerekir. Evde yalnız yaşayan kedinin başka bir hayvana alışması zordur. Strese girer ve kavga eder. Uygun eş bulmak da kolay değildir.

* Eğer çevreden münasip bir eş bulamadıysanız, ya da kediniz iyice azıtıp bekleyemez hale geldiyse evden kaçar. Bu kaçış her zaman ceketini alıp, kapıyı çekip çıkmak tarzında olmaz. Sekizinci katta bile otursanız o kızgınlıkla kendini camdan atabilir.

* Kedi evden kaçtığında dış ortama alışamaz. Ev kedileri versus Sokak Kedileri karşılaşmasının galibi her zaman bellidir. En iyi ihtimalle sokaktaki kedilerden dayak yer. Bu gerçekten en iyi ihtimaldir. Zira evden kaçıp sokaklara düşen kedilerin sonu iyi değildir.

* Ev kedisi ayıptır söylemesi biraz salak olur. Neden mi? Gel deyince gelir, kendini sevdirir de ondan. Oysa sokakta her gel diyene gidilmez. Kediyi çağırıp tekme atanından tutun, gözünü oyanına, köpeklerine kedi yedirmeye/parçalattırmaya çalışanına kadar bir sürü psikopat insanla karşılaşabilir. Büyük şehirde yaşıyorsanız kedinize araba çarpması da olasıdır.

* Yine evden kaçan kedi, korunmasız seks yapmaktan ve önüne gelen her kediden dayak yemekten muhtelif hastalıklar kapar. Bu hastalıkların ceremesini siz çekersiniz sonra. Artı, korunmasız seks hastalık kadar yavru kedi de demektir. Bir batında yedi sekiz yavru doğabileceğini düşünürseniz daha sonra bu yavruları sahiplendirmenin de ne kadar zor olabileceğini de anlayabilirsiniz.

* Tüm bunların yanında, kısırlaştırma, kediyi (oldukça yaygın bir hastalık olan) meme kanserine karşı korur.

İşte bu yüzden kedilerimizi kısırlaştıralım, kısırlaştırmayanları uyaralım!

Disclaimer: Bu yazının yazılması esnasında hiç bir kedi zarar görmemiştir. Burada yazılanlar dişi kediler için geçerli olup, evde erkek kediniz üzerinde deneyip başarılı olamamanız halinde sorumluluk kabul edilmez.

İlk Gençlik

2010-04-02T13:46:00.004+03:00

Belki de Türkiye'deki en garip ortaokullardan birinde okudum. İddialıyım. Bütün arkadaşlarımın için de ayrık bir çocuk olmama rağmen bunalıma girmeksizin bu yılları geçirdiğim için de şanslı hissediyorum kendimi. Okulun neden garip olduğu ayrı bir yazının konusu. Anlattığımda da bir çok kişinin dudaklarının uçuklayacağına eminim. (Sevim Gözay gibi hissettim kendimi :p)

Okul, nereden baksan Ankara'nın o zamanlar dağın başı olan yerlerinden birinde. Kale gibi bir kız lisesi. Yüksek duvarlar, birbirinden sert hocalar. İlkokuldan sonra hazırlık okurken sınıflar arasında keskin bir ayrım var. Çok sessiz kendi halinde Gülşen Hoca'nın, Aussie aksanı ile Lost'taki Claire gibi konuşan Sabriye Hoca'nın ve çok sert çok disiplinli ama öğrencilerini kendine hayran bırakan Çiğdem Hoca'nın sınıfları olmak üzere 3 ayrı hazırlık sınıfı var. Sınıflar arası ayrım, Hindistandaki kast sistemi gibi keskin. Ama 7. sınıfa başlarken bir aksilik oluyor ve sınıfları karıştırmak zorunda kalıyorlar. O zamana kadar, birbirlerine temas etmemiş 20 küsür öğrenci kendi küçük klikleri ile bir sınıfa doluşuyor. Haydi bakalım anlaşın anlaşabilirseniz deniyor. İlk haftalardaki ufak pürüzler aşılıyor ve o 20 küsür öğrenci, aradan geçen yıllar, değişen okullan ve araya giren kıtalara rağmen hala buluşuyorlar ve görüşmeye devam ediyorlar. Sanırım, 14-21 yaşın saflığı ve sevilme eğilimi kusuru yerine içlerinde yetiştirdikleri sevme erdemi kolay kolay bulunmuyor.

Nereden geldi aklıma bütün bunlar şimdi? İşte şu aşağıda fotoğrafı bulunan kağıt parçasını buldum geçenlerde.

Betül yazmış bu şiiri ve adından da anlaşılacağı üzere okulun son haftasıymış.

Hatırlamaya çalışıyorum, benim okuldan ayrılacağım, Rukiye'nin Hollanda'ya gideceği belli miydi acaba o son hafta?

Elif'in Almanya'ya yerleşeceğini, Emel'in diş hekimi olacağını, Gökçen'le aynı mesleği paylaşacağımızı, Özbek ile aynı fakülteye gideceğimizi, Rukiye'nin dünya tatlısı bir kızı olacağını, Elif'in İngilizce öğretmeni olacağını, Sevban'ın bu denli güzel hatlar yapabileceğini, Rukiye Çiftçi'nin kendi işinin başına geçeceğini biliyor muyduk?

İşte bu şiiri okuduğumda tekrar 14 yaşıma, 1996'ya geri döndüm. Hiç bir şey bilmeden, kendimi aklın sığ sularına atmadan, hesaplamadan, plan yapmadan ama mutlu yaşadığım o günlere döndüm.

Siz Türkler nasıl diyor? Betül, you made my day, babe! Danke!

SON HAFTA

Okulun son haftasında

Herkes işin gırgırında

Muziplik için hoca yapar mı

Quiz dersin ortasında

Herkes çakıldı kaldı

Oyulmayan bir tek Zeynep vardı

Onun da zaten hoca ile

Servisi aynı

Elif olayı duyunca

Giriştiler saç başa

Biz de katkıda bulunduk

Elif'e bu konuda

Elif dedi eşşolu beş kulak

Niye söylemedin lan

Sözlü notum da düşüktü

Tutmayın beni ulan

Zeynep dedi "pardon miss, özür dileriz"

Bred Pitt'in filmine iki biletim var

Herhalde istersiniz

Birden Elif durdu ve dedi

Olur peki, lakin bir şartla: bütün sınıf gelirse

Ve aldı biletleri

Betül D :)

20 günde 10 okul

2010-04-01T13:11:00.002+03:00

Hayatıma bir şekilde dahil olan insanlar bilir. En huzurlu uyuduğum günler başkaları için bir şey yaptığım günlerdir. Okul onarımlarında da çalışma fırsatım oldu. Tırnaklarımın arasına giren gök mavisi boyayı dünyadaki hiç bir ojeye değişmem. Dış cephe boyarken lekelenen tişörtlerim bana göre dünyadaki en güzel DIY projeleridir.

İnşaat Mühendiliği Öğrenci Toplulukları Birliği (İMTB) de 20 günde 10 okul diye bir proje başlatmış. Projede, Türkiye'deki üniversitelerden katılacak toplam 500 üniversite öğrencisinin inşaat süreci başlamadan önce bir hafta boyunca eğitim almaları ve daha sonra her okulda 15 kişilik teknik ekip önderliğinde 10 adet ilköğretim okulu ve anaokulu inşa edilmesi hedefleniyor.

Proje süresince gönüllülerin tüm ihtiyaçları karşılanacağı gibi, akşamları da sosyal aktiviteler düşünülmüş. 25 Temmuz-29 Ağustos tarihleri arasında yürütülecek bu projeye katılmak isteyenler bu adrese tıklayabilirler.

Robot Süpürge Operatörü Aranıyor

2010-04-01T11:01:00.002+03:00

Bu kedi milleti gerçekten bi alem. Geçtiğimiz sene, eve roomba'lardan alsak mı diye düşünüp, kediler (o zaman bi taneydi gerçi) korkar diye vazgeçmiştik. Peki bu nedir şimdi? Sanki roomba dediğimiz alet kedi binsin, gezsin, sağa sola sataşsın diye yapılmış.

İbiş!

İstanbul vs Ankara

2010-03-25T09:59:00.003+02:00

İstanbul ve Ankara'nın karşılaştırılmasına oldum olası sinir olurum. İki şehirle de gönül bağım olduğundan mıdır nedir, ikisinin de yeri çok farklıdır benim için. Ama bu iki şehrin de birbirine zıt kutuplar gibi olduğunu kabul etmek lazım.

Sabah sabah nerden mi aklıma geldi? Börekten tabi...

Orta son sınıfta, fen liselerine hazırlık için dersaneye gidiyordum. Bir sabah, girdim pastanenin birine, yarım kilo börek aldım. (Ankara'da börekçi yok, sadece pastane var) Hesapta güzelce kahvaltı yapcaz sınıfta. Girdim içeri. Hadi gelin kahvaltıya diyorum, böreği gören koşarak uzaklaşıyor. Ya hu, bildiğin peynirli börek, nesinden kaçıyorsun. Yok efendim kahvaltıda börek yenir miymiş de, ağır olurmuş da, mış miş...

Te allaaaam dedim. İşte sabah ofis kahvaltımı börekle yaparken aklıma geldi.

Not: bu kadar börek dedik, Saraybosnayı ve günde 3 öğün yesem doymam böreklerini anmasam olmaz! Üstteki fotoğraf, Sarajevo'nun en iyi börekçisine ait :)

NIYE?

2010-03-22T12:11:00.003+02:00

Sanırım insan olmanın ilk şartı bu soruyu sormak. Bir hayvan yer, içer, sıçar, çiftleşir ama bunları yaparken "niye" sorusunu sorma ihtiyacı hissetmez.

Ama insan, konuşmaya başlar başlamaz bu soruyu sorar etrafındakilere.

- Anne, bu çikolatalar niye kare?

- Anne, niye yağmur yağdı?

- Baba, biz niye at almıyoruz?

Bu sorular zamanla, insanın kendine yönelteceği, ya da yöneltmesi gereken sorular haline dönüşür. Bu soruyu sorarak hayatımıza bir yön vermemiz beklenir bazen. Ama insan, yaşama telaşı içerisinde, kendine dayatılanlar içinden seçimler yapmaya başladıkça, "niye" sorusunun cevabını unutur. Herkes yaptığı için saçını boyatır, popüler olduğu için işletme okur, 26 yaşına gelince evlenir, 30 yaşına gelmeden doğurur. Çünkü "normal" bir birey böyle yapmalıdır, bu böyle gelmiştir, böyle gitmelidir.

İnsan bu döngüden iki şekilde sapar. Birincisi, "herkesin yaptığını yapmam, popüler olandan kayıtsız şartsız nefret ederim" düsturu, ikincisi ise "niye" sorusudur.

Ben kendi adıma, "anne, niye bu çikolatalar kare?" sorusundan sonra uzunca bir süre bıraktığım "niye" eski dostuma geri döndüm yaklaşık 2 senedir. "Niye" çalışıyorum, "niye" alışveriş yapıyorum, "niye" yaşıyorum, "niye" seviyorum, "niye" nefret ediyorum soruları sırası ile cevaplarını buluyor.

Bu soruların cevaplarını bulmak, google'da aradığımızı bulmaktan elbette daha zor ama sanırım hayatta gerçekten mutluluğa götüren sorulardan biri de bu. "Niye" bu soruyu sormanın mutluluğa götüreceği de sonraki yazının konusu olsun.

Öptüm, başbaş

Gezmek, Gezmek, Gezmek

2010-03-14T22:05:00.005+02:00

Burçlara inanır mısınız bilmem ama ben yay burcunun gezmek için yaratıldığından eminim. Allah'tan sevgili de yay burcu olmadığı halde çokgezengillerden. Bir ülkeye ya da bir müzeye gitmeden önce ikimiz de sıkı okumalar yapmaktan geri kalmayız. Ancak, görsel açıdan aynı şeyi söyleyemem. Çünkü o ülkeye dair ne kadar çok şey gördüysem, gittiğim zaman o şeyler o kadar sıradan geliyor. Örneğin, Londra'nın o ünlü köprülerini o kadar çok görmüşsünüzdür ki, gittiğinizde o köprüler sizin için güzel bir eser olmaktan çıkar. Tıpkı Boğaziçi köprüsüne bakarmış gibi, her gün görüyormuşçasına bir hisse kapılırsınız. Ya da Paris Louvre müzesinin Denon kanadının 6. odasına gidenleri büyük bir hayal kırıklığı bekler. Zira, yıllardır gözlerinde büyüttükleri Mona Lisa 77 santim yüksekliği ve 53 santim genişliği ile müzedeki diğer eserlerin yanında minik serçe gibi kalmaktadır.

Filmlerde, fotoğraflarda çok fazla gördüğüm şehirsel simgeler heyecanımı öldürür derken, çok sevdiğim dostlarımla Mısır'a gitme hayalimizin peşine düştük. O andan itibaren, Mısır'la ilgili bulduğum tüm kitapları eve yığmakla kalmadım, üstüne bir de hepsini hatmettim. Sevgili, sevgili beni sürekli, gittiğim zaman yaşayacağım hayal kırıklığına dair uyardı. Kaldı ki, Mısır'da hayal kırıklığı konusunda beni uyaran tek kişi sevgilim de değildi. Ekşi sözlükten okuduklarım, daha önce gidenlerin izlenimleri insanın aradığı şeyi bulamadığı noktasında birleşiyordu. Bir yandan Mısır hakkında fazla görsellikle karşılaşıp hayal kırıklığına uğramaktan korkuyordum ama bir yandan da, küçüklüğümden beri görmek istediğim piramitlerin fotoğraflarına bakmaktan kendimi alıkoyamıyordum.

Mısır yolculuğumu, hatta belki kişisel haccımı demeliyim, Ekim 2009'da çok sevdiğim dostlarımla birlikte gerçekleştirdim. Evet, Mısır Avrupa kentlerinden çok, "orient" fimlerde görünen doğu şehirlerinin arka sokaklarının tekinsizliği, hijyenden uzaklığı tablosunda yer buluyor kendine ama bu onu herhangi bir Avrupa kentinden daha kötü yapmıyor zannımca.

Zaten eğer Etiler-Bebek-Caddebostan kalıplarının dışına az da olsa çıkmışsanız Mısır'ın ara sokakları size çok da yabancı gelmeyecektir diye umuyorum.

Piramitler ise, bir insan olarak ne kadar küçük olduğumu ama eğer basamakları çıkmayı başarırsam Tanrı'ya ulaşabileceğimi hatırlattı bana ve her ne kadar insanoğlu şu anda piramitlerden daha büyük yapılar yapabiliyor olsa da, Eyfel Kulesinin inşaa edilmesine kadar, Büyük Piramidin 4000 yıldan fazla süre dünyanın açık ara en büyük binası olması ne kadar muhteşem bir yapı olduğunu her baktığınızda hatırlatır nitelikte.

1. Fotoğraf: Mısır'ın ünlü çarşısı, Han-Halili

2. Fotoğraf: Mısır'ın varoşlarından bir görünüm

3. Fotoğraf: Güneşe bakmaktan gözlerini açamayan kahve gibisi

Sevgiler

Dertleri Zevk Edindim, Bende Neş'e Ne Arar?*

2010-03-05T13:57:00.013+02:00

Hiç şöyle bir gün yaşadınız mı?

Sabah harika şekilde uyandınız, giydiğiniz ilk kıyafete bakıp tamam dediniz ki bu da size ner'den baksanız yarım saat kazandırdı, o yarım saatte kahvaltınızı yaptınız, makyajınızı tamamladınız evden çıktınız çok güzel bir gün. Gülümseyerek iş yerine vardınız, oda arkadaşlarınıza "günayyydınnn" dediniz. Ama o da ne, tam yanınızda oturan arkadaşınızın yüzünden düşen bin parça. Hay Allah! "Neyin var?" diye sordunuz. "Canım sıkkın biraz" dedi. Yerinize otururken içinizde hafif bir burukluk oldu. Sonra size döndü, "Ya biliyor musun, HR departmanındaki kız benim için patrona, "iş yapmıyor" demiş, ne kadar kötü niyetli değil mi" dedi. Ne olur yüzünüzdeki gülümseme kaybolur ve kendinizi arkadaşınızı teselli ederken bulursunuz değil mi?

Bu sahne tanıdık geldi mi?

Gribin bile bulaşmama ihtimali oluyor ama mutsuzluk, depresyon dünyanın en bulaşıcı hastalıklarından bir tanesi. Hele de etrafta, depresyon taciri olarak anılan, mutsuzluğu meslek edinmiş insanlar varsa vay halimize. Elbette, kimi zaman en yakın arkadaşlarımızı, sevgilimizi, hatta anne babamızı bile mutsuzluk içerisinde çırpınırken görebiliyor insan ve ister istemez insanın tüm hayatı bu durumdan etkilenebiliyor.

Peki ne yapabiliriz?

Ben kendi tecrübelerimden çıkan sonuçları aktarabilirim burada. Bunlar, kişisel gelişim kitaplarından alınmış, profesyonel şeyler değil, evet ilham aldığım hocalarım oldu (hepsine sevgilerimi sunarım) ama genelde kendi düşüş kalkışlarımda yaşadıklarım.

1. Öncelikle hayatınızdaki depresyon tacirlerine, melamet hırkası giyer gibi, depresyon hırkasını giymiş ve bir daha çıkartmamış tiplere elveda diyin. 3 günlük sevgilisini 3 yıl anlatan insanlardan, mutsuzluğu görev bilinci ile meslek edinenlerden hayır gelmez. Aksine enerjinizi ve zamanınızı sömürür ve siz sıkıldığınızda taze kan aramak üzere yeni insanlara yelken açarlar. Bunları hayatınızdan çıkartmak sizi hayatta bir adım ileriye taşıyacaktır emin olun.

2. Sevdiğiniz insanlar, arkadaşlarınız size bir sorunlarından bahsettiklerinde, onlar için üzülmeden önce bunun gerçekten bir sorun olup olmadığını sorgulayın. Örneğin ben 170 boyunda ve 52 kilo olan bir arkadaşımın 50 kiloya İNEMEME sorununu(!) 1 sene boyunca dinledim. Ne kazandım? Sadece sinir sahibi oldum. Kendisine bunun bir sorun olmadığını anlatın. Eğer ısrarla anlamıyorsa, uzak bir yere götürüp kafasına kocaman bir taşla vurun. Eh ehe tabi ki, böyle yapmıyoruz. Eğer anlamıyorsa kendisini kırmadan, bunu bir sorun olarak görmediğinizi ve bu konu üzerinde çok fazla konuşarak aranızda konuşabileceğiniz daha güzel şeylerin vaktini öldürdüğünüzü söyleyebilirsiniz.

3. Sorunun çözümüne bir katkıda bulunabiliyor musunuz, yoksa çözümü olmayan bir sorunla mı karşı karşıyasınız? Bazı sorunların çözümüne katkıda bulunmak mümkündür. Örneğin, işlerini yetiştiremediği için mutsuz olan arkadaşınıza destek olmak, hasta olduğu için üzülen arkadaşınıza bir tas çorba yapmak mümkündür. Ama sevgilisi tarafından terk edilen arkadaşınız için, bir kaç kez dışarı çıkartıp, komedi filmine götürmek dışında yapabileceğiniz pek bir şey yoktur. Ya da yakınlarından birini kaybetmiş arkadaşınızla birlikte üzülmek, ağlamak onun acısını hafifletmez. Elbette, bir arkadaşımız annesini kaybetmişken karşısında gülüp oynamak yersiz olacaktır ama günler boyu onun yanında oturup ağlamanın da kimseye faydası olmayacağını kabul etmek gerekir.

4. Kendiniz için üzüldüğünüz şeyler gerçekten üzülmeye değer mi? Hangimizin hayatı, her gün düğün dernek şeklinde geçiyor ki? Ama üzüldüğümüz şeyler de gerçekten üzüntü duyacağımız şeyler mi? Burada aslında yukarıdaki ilk üç kuralı kendimize uygulasak yeter.

* Siz kendiniz bir depresyon taciri misiniz? Gidin ve karakterinizi en yakın cami avlusuna bırakın, yeni bir karakterle, yeni bir hayata başlayın.

* Sorunlarınız gerçekten sorun mu? Bir kaç adım geriye çekilin ve sorununuza biraz üstten bakın. Ya da alın elinize kalemi kağıdı, bu sorun başkasının başından geçiyormuş gibi hikayeleştirin. Bakalım o zaman da aynı şekilde problematik görünecek mi?

* Sorununuzun çözümü var mı? Varsa, üzülmeyi bırakın ve çalışmaya başlayın. Üzülmek yalnızca zaman kaybettirir. Sorununuzun çözümü yoksa, üzülmeyi bırakın. Ya da en azından yol yakınken bırakın. Üzülmek gideni geri getirmeyecek, öleni diriltmeyecek ya da yaptığınız hatayı telafi etmeyecek.

* Ve son olarak Seneca'nın dediği gibi, vaktinden önce üzülmeyin. Henüz başarısız olmadığınız sınav için, henüz kaybetmediğiniz iş için, hala birlikte olduğunuz sevgiliniz için ya kazanamazsan, ya işten atılırsam ya sevgilimle ayrılırsak diye şimdiden üzülmenin alemi olmadığını lütfen fark edin.

Sevgiler,

* Başlıktaki sorunun doğru cevabı: Funda Arar olucaktı. Doğru cevabı bilen izleyicilerimize bir adet kitap hediye ediyoruz. Kazanan talihlimiz İstanbul Avcılar'dan Sayın Hatice Banu Güneysiz. Tebrikler

Göz Makyajı Temizleme Derdi Sorun Olmaktan Çıkıyor

2010-03-03T12:02:00.005+02:00

Zaytung haber başlıkları gibi oldu ama doğru. Vallahi de billahi de doğru.

Bir ara tam gaz başladığım makyaj serüvenime üşengeçlik yüzünden uzun bir süre ara verdim. Ara verdim dediysem de eskisi gibi makyaj yapmayı bıraktım. Neden, çünkü temizlemek çok zor oluyordu. Bu yüzden makyajımı hafif bir pudra, hafif bir allık ve göz kalemi ile sınırladım. Her ne kadar kirpiklerim "lütfen bize rimel sür" kıvamında ağlasa da temizlemek zor olduğu için sürmüyordum. Hatta göz kalemini çıkartmak bile işkence geliyordu. Makyaj temizleme mendillerinden de oldum olası hoşlanmıyorum. Fazla kuru geliyor ve ne olursa olsun ben daha hepsini tüketemeden nemli halini tamamen kaybediyor.

Sonra bir gün, fotoğraftaki ürünleri buldum Flormar'ın bazı alışveriş merkezlerinde açtığı küçük dükkanlardan.

Bu ürünlerden ilk başta görünen beyaz ambalajlı olanı face pad olarak geçiyor. Kokusu greyfurt gibi. Ben greyfurt hastası olarak bayıldım. Ama sevmeyenleri de çok rahatsız edeceğini zannetmiyorum çünkü oldukça hafif. Her ne kadar günlük makyaj temizleyicisi olarak lanse edilse de, oldukça peeling özelliklikli olduğundan ben her gün kullanmak yerine banyodan sonra kullanmayı tercih ediyorum. Fiyatı 7-8 TL civarında sanırsam ve içinde 40 adet pad var. Ambalajı sert ve vidalı kapaklı olduğundan kuruma sorunu yapmıyor.

Diğer iki ürün ise eye disc olarak geçiyor. Oldukça ince yuvarlak padler şeklinde ve yeteri kadar ıslak. Bunların da kapakları vidalı olduğundan kuruma sorunu yapmıyorlar. Yeşil renkli ambalajda yeşil çaylı, turuncu ambalajda ise kayısı yağlı padler bulunuyor. Özellikle waterproof rimelleri çıkartmak konusunda yağlı olan daha başarılı. Ben turuncu olanla gözlerimi temizledikten sonra yüzümü basit bir yüz yıkama jeli ile yıkıyorum ve sonrasında yeşil olanla yüzümü siliyorum. Oldukça ferah ve temiz bir his bıraktığını söyleyebilirim. Fiyatları yine aynı 7-8 TL civarı ama içinde 80 adet disc var.

Tek kötü özelliği her yerde bulunmamaları ve her ne hikmetse tüm Flormar mağazalarında olmalarına rağmen, flormarın web sitesinden alınamamaları...

Ürünlerle ilgili internetten arama yapmama rağmen doğru dürüst görsel bulamadığımdan şimdilik bunlarla idare etmek zorundasınız :)

Sevgiler

Nothing Suits Me Like a Suit

2010-03-02T11:38:00.003+02:00

Bugün benim için bir ilk yaşanıyor. Paylaşmadan edemedim. 2007 yılında başlayan ve aslında oldukça resmi kıyafetler gerektiren iş hayatımda ilk defa takım elbise giydim. Belki de, yarım kol, yakasız, kısa ve kalın deri biyeli ceket sayesinde ama nedense kendimi kafese tıkılmış maymun gibi hissetmiyorum.

Yani neymiş, nothing suits me like a suit :)

Adalet Nedir?

2010-03-01T13:19:00.003+02:00

İnsan bir şeyin içinde olduğunda, bütün resmi görmekten uzaklaşır bazen. Hatta işletmeciler buna işletme körlüğü der. Ben de bu körlüğe yakalanmamak için bazen uzaktan bakıyorum etrafıma. Bir kaç adım geri çekiliyorum ve yaptığım iş üzerine düşünüyorum.

Okuldayken, en kötü yasanın bile yasasızlıktan daha iyi olduğunu ve kötü yasaların iyi uygulayıcılar elinde adaletli hale gelebileceğini öğretirlerdi hukuk felsefesi derslerinde. Ve belki de işin içine girmediğimden hep havada asılı kalırdı bu kavramlar, kötü yasaların iyi uygulayıcılar elinde adaletli sonuçlar verebileceğini inanmazdım.

Sonra bir gün, meşhur "şeriatın kestiği parmak acımaz" sözü üzerinde düşünürken fark ettim ki, okulda öğretilen doğruydu. Çünkü adalet, kimin ne kadar ceza alacağının çok ötesinde bir kavramdı. Adalet, parmak hesabı ile 5 yıl 3 gün'ün para cezasına çevrildiği bir şey değildi. Adalet bir duyguydu, inançtı. Verilen ceza ne olursa olsun, insanların öncelikle karar merciinin adil olduğuna inanması gerekiyordu.

Daha sonra Mevlana ile karşılaştım. "Adalet nedir? Her şeyi yerine koymak. Zulüm nedir? Bir şeyi yerine koymamak, başka yere koymak." diyordu. Anlamadım. Üzerinde düşündüm bir türlü içselleştiremedim. Çünkü benim okulda öğrendiğim sığ adalet kavramı, hırsızlık suçunun cezası ile adam öldürme suçunun cezası üzerinde duruyordu.

Bir gün karşıma Maat kavramı çıkıverdi. Mısır'lıların adaleti, düzeni anlattıkları kavramdı bu. Benim insan için ve suça karşılık adalet kavramımın yanında, Mısır'ın adaleti tüm canlılar ve hatta cansızlar içindi. Canlı ya da cansız her varlığın bir yeri vardı ve onu o yerden ayırmak, o varlığı kendi amacının dışına çıkartmak adaletsizlik olarak görülüyordu. Mevlana'nın sözleri içimde birden aydınlandı.

Evet, bir kitap okunmak içindi ve o kitabın adaleti, okunmaktı, sallanan bir masanın bacağını sabitlemek değil. Ne zaman ki, okumuyorduk, o kitaba zulmetmiş oluyorduk. Tüm canlılar da buna dahildi, annesinden ayırdığımız çocuğa, doğasından ayırdığımız bir hayvana adaletsiz davranıyorduk. Şimdi bütün hayatımda bu bilgi ile sorguluyorum kendimi. Adil davranıyor muyum? Kullanmadığım eşyalarıma, evde beslediğim hayvanlara, sabah selam vermeyi unuttuğum iş arkadaşıma, otobüste yer vermediğim teyzeye, yaptığım tüketimle doğaya karşı acaba adil miyim?

Sevgiler

Uyuz Oluyorum

2010-02-26T15:43:00.005+02:00

Efendim, biraz huysuz biraz hırçın bir post olacak ama:

- Kadınlara şiddet uygulayan erkeklere

- Bir adam bir kadına şiddet uygularken hiç bir şey yokmuş gibi kafasını çevirenlere

- Depresyonu meslek edinenlere

- Üstünden başından marka akan ama tuvalet kullanma adabından yoksun olanlara

- Sabah 8:30'da açılması gerekirken 9:30'dan önce işe başlamayan, öğlen 12:30'da işbaşı yapması gerekirken 13:00'den önce işbaşı yapmayan ama akşam 16:00'da zart diye mesaiyi bitiren devlet dairelerine

- İnsanların değerini kıyafetlerine göre belirleyenlere

- Tanımadan eleştirenlere

- İyi şeyler yapmaya çalışan insanları teşvik etmek yerine heveslerini kırmaya, çelme takmaya çalışanlara

- Evlenirken kendini kaybederek eşya peşinde koşan görmemiş hatunlara

- Gündemi Posta gazetesinden takip edip, adalet sorununda hukukçu, sağlık sorununda doktor gibi ahkam kesenlere

- Özür dilemesini bilmeyenlere

- Kadınlardan daha çok aynaya bakan erkeklere

- Kendi çocuğunun üzerine titreyen ama sokaktaki selpakçı çocuğun üzerine yürüyen dallamalara

- Kıdem veya titr olarak kendinden daha aşağıda bulunan insanlara kötü davrananlara

- Elindeki yetkisi ve makamı yüzünden kendisini herkesten üstün görenlere

- Popüler kültürden nefret ediyorum gazı ile her şeye saldıranlara

U-Y-U-Z O-L-U-Y-O-R-U-M!!!

Çaresizliğin Tehlikeleri

2010-02-22T15:21:00.003+02:00

4 şubattan beri yazmadığımı yeni fark edebildim, çünkü geçen haftayı Karaköy Liman Başkanlığında geçirince üstümden de "gemi geçmiş" gibi oldu haliyle. Yorgunluğun üzerine bir de hastalık eklenince fevkaladenin fevkinde bir insan oldum.

Karaköy'de geçirdiğim 3 gün bana avukatlık müessesesi hakkında uzun uzun düşünme fırsatı da verdi. Saat charge eden avukatların çözümsüzlükle geçen süreyi uzatma çabaları, bir avukatın diğer avukat vekaletname sorması gibi terbiyesizlikler filan derken, ciddi ciddi adam dövme planları yaptığımı söyleyebilirim. Yok o kadar da ciddi değilim, korkmanıza gerek yok. Ama insan çözümsüzlüğün ortasında çaresiz kaldığında, aslında çarelerin gene kendisinden geldiğini fark ediyor. Karşı tarafa, karşı tarafın avukatlarını cc'ye koymaksızın yazılan bir mailin geç de olsa tüm sorunları çözebileceğini öğreniyor mesela...

İşte ben tam da bunlarla uğraşırken, ya da siz Türkler nasıl diyor, "deal ederken", çok sevdiğim ve çok saygı duyduğum iki insan güzel bir konferans vermeye karar vermişler. Adı da "Çaresizliğin Tehlikeleri".

Eğer siz de bazı anlarda kendinizi çaresiz hissediyorsanız ve nasıl başa çıkabilirim diye düşünüyorsanız, 27 şubat cumartesi günü saat 15:00'te Üsküdar'da İcadiye Mahallesi Makastar Sokak 13 numaradaki sarı şirin binada gerçekleşecek bu konferansa katılabilirsiniz. Adres bilgisi ya da detaylı tarif için bana e-mail atabilir ya da burada yorum olarak sorabilirsiniz.

Çareyle Kalın :)

Anneme Aptal Olduğumu Söylemeyin. O Beni Hala Dâhi Sanıyor!

2010-02-04T10:00:00.008+02:00

Big Bang Theory yaşadığım hayal kırıklıklarının sonuncusu oldu. Komedinin kalitesinden filan bahsetmiyorum, gayet eğlenceli, komikli filan bi dizi. Asıl hayal kırıklığı insanın Sheldon'la kendini kıyaslaması. Ailenin ilk çocuğu olanlar beni daha iyi anlayacaktır sanırım.

Annelik babalık bambaşka bir duygu. Hap kafası gibi. Bir çocuk dünyaya getiriyorsun ve sonra dünyadaki en güzel, en akıllı, en zeki çocuğun senin çocuğun olduğuna inandırıyorsun kendini. Çocuğun sıradan gelişimi içerisindeki iki kelimelik cümleleri bile "bizim çocuk istese roman yazar" havası basıyor ebeveynlere.

Bizimkiler de bundan az buçuk hallicelerdi. Zira, hayatımın ilk 7-8 ayı boyunca çıkmayan saçlarım ve babama çektiğim için kocaman olan kafamla güzellik kulvarına istemeyerek de olsa veda etmişlerdi. Hele de anneannemlerin Çerkez komşusunun oyuncak bebek kıvamındaki sarı lüle lüle saçlı, mavi gözlü, yatırınca gözlerini kapar, kaldırınca gözlerini açar cinsten çocuklarının yanında benim esamem okunmuyordu elbette.

Tabi, babaya benzeyen koca kafa deyince, sazı buradan ele almak isterim. Herkesin babası zekidir, amenna. Ama babamda bir deli zekası olduğu, hatta iq'sunun çok yüksek olup da, eq'sunun yani duygusal zekasının sıfırın altında olduğu bizi tanıyan pek çok insan tarafından bilinen bir durumdur.

Yine ebeveynlerin bir diğer yanlışlarından biri çocuklarının kendilerine benzeyeceği, iyi huylarını alıp, kötü huylarını almayacağına dair batıl inançları sanırım. Örneğin, annem yıllarca benim ve kardeşimin el becerisinin olmamasını hayretle karşıladı. Çünkü kendisi hem sağ hem sol elini kullanarak yazı yazabiliyor, 1 saat içerisinde çok büyük bir hızla sofra donatabiliyor, canı isterse örgü örüp, canı isterse dikiş dikebiliyorken, kardeşim ve ben nasıl olur da kağıdı bile düzgün kesemiyorduk? Bu annem için akıl almaz bir durumdu. Ama yine de zeki olsun da, geri kalanı gelir misali, annem de babam da, benim zekama bel bağlamış durumdaydılar. Zaten sadece ve sadece 7 aylıkken konuşmuş olmam, başka çocukların ilk kelimesi "anne, baba, su, bu" gibi kelimelerken, benim ilk kelimemin "Yıldız" olması onları heyecanlandırmış ve boş hayallere sürüklemişti besbelli.

Bazılarının tevellütü yetmez, bazıları çok net hatırlar. Bizim zamanımızda ilkokul beşinci sınıftan sonra Anadolu Liseleri sınavına girilirdi. İşte ailemin ilk hayal kırıklığı burada başladı. Zira, Anadolu Liseleri sınavında Türkiye birinciliği ya da en azından bir il birinciliği filan elde etmem gerekirken, sınavı kazanamamıştım. Ama elbette bunda benim bir suçum yoktu. Sınav sistemi kötüydü, sınav sabahı neşesiz kalkmıştım vs. Onlar bu bahaneleri sıralarken, ben de inandırdım kendimi aslında çooook zeki olduğuma ama o gün formumda olmadığım için Anadolu Lisesini kazanamadığıma.

Neyse özel okul filan hallettik bir şekilde ortaokulu. Bu sefer de, Fen Lisesi belası çıktı. Eh bari deyip biraz kırdık dizi ve ilk 1000 içerisinde geldi sonuç. Gittik Fen Lisesine. Hala babamızın zeki ve dahi fen lisesine gittiği için dâhi olan kızıyız. Ama güzel günler uzun sürmedi. Fen lisesi ile ben, Amerika ve İran gibiydik. Birbirimize o denli zıttık ki... Okulda sondan ikinci oluyordum. Karnem zayıflarla doluydu. Ama burada da kendime olan güvenim kırılmıyordu çünkü sevgili "nerd" lise arkadaşlarımın yanında okulu temsil etmek için bilgi yarışmalarına ben katılıyordum. Tabi annemle babam bu sırada ufak çaplı bir hayal kırıklığı yaşalar da, bu durumu da evden uzakta okumama ve fen bilimlerini sevmememe yordular. İlk etapta üniversite kaygıları olduysa da, ilk tercihimi kazanınca konu kapandı ve ben de uzunca bir süre, yani Big Bang Theory izleyene kadar kendimi çooooook zeki zannetmeye devam ettim.

Sonra o Allah'ın belası Big Bang Theory girdi hayatımıza. 386dx'in tanımladığı gibi, "sheldon isminde bir dahi ve çevresindeki bir avuç salağın ibret dolu maceralarını konu alan dizi" idi Big Bang Theory. Ve lanet olsun, Sheldon çok zeki idi. Asıl zeki olan oydu ve biz Sheldon'un yanında birer Penny gibi kalıyorduk. Büyük bir hayal kırıklığı ile yüzleşmek zorunda kaldım diziyi seyrederken.

Sıkı bir Mad men'ci olan annemle babamın bu diziyi izlemediklerini umuyorum. Lütfen siz de onlara benim Penny olduğumu söylemeyin, onlar beni hala Sheldon sanıyorlar!

Doğum günü pastası

2010-01-26T11:41:00.004+02:00

31 Aralık sevgilinin doğum günü. Yılbaşı telaşı filan derken, pasta olayı hep kaynıyordu. Bu sefer erkenden verdim siparişi. Pastacı Rapunsel'i biliyorsunuzdur mutlaka. Didem Hanım, inanılmaz sıcakkanlı bir insan ve pasta da tam istediğimiz gibiydi. Çok da lezzetliydi bu arada.

Bi de super hediye yaptık sevgiliye, daha ne olsun di mi? Benden iyisi, şamda kayısı!

Latest Freak Fashion

2010-01-25T11:57:00.003+02:00

see more Lolcats and funny pictures

Bu postumu tüm moda blogger'larına ithaf ediyorum :)

Türk Ekibi

2010-01-17T09:20:00.009+02:00

Visit msnbc.com for breaking news, world news, and news about the economy

Selamlar,

Bir önceki yazımda, Türk Ekibinin Haiti'de arama kurtarma çalışmaları yapmak üzere Haiti'ye doğru yola çıktığını yazmıştım. İşte ekibin msnbc'de yayınlanan görüntülerinden bir kesit. Videonun 5. dakikasından itibaren Türk ekibinin yaptığı çalışmaları görebilirsiniz GEA-SAR tişörtlüler, Türkiye'den bölgeye ulaşan ekip ve orada bir can dahi olsun kurtarabilmek için gece gündüz çalışıyorlar.

Aşağıda linkini verdiğim videoda ise haberlerde canlı yayına bağlandığında, Türk ekibi hakkında gurur verici açıklamalar yapılıyor.

http://www.msnbc.msn.com/id/21134540/vp/34881880#34881880

Sevgiler

HAITI

2010-01-16T18:32:00.003+02:00

Haiti: kuzey yarımkürenin en fakir ülkesi ve insanların çoğu günde 1 doların altında bir para ile hayatını idame ettiriyor. Elbette bugün Haiti'yi gündemimize taşıyan şey, yaşadıkları büyük felaket.

Ölü sayısı yüz binlerle ifade ediliyor. Bölgede gerek arama kurtarma çalışmalarına ve gerekse insani yardıma son derece ihtiyaç var.

Bu ülkedeki güzel şeylerden biri de, Türkiye'deki sivil savunma gruplarının da afeti haber alır almaz işlerini güçlerini bırakıp yardıma koşması oldu. Örneğin, benim de bir üyesi olmaktan gurur duyduğum GEA Arama Kurtarma grubu, 14 Ocak günü 9 kişilik bir ekiple Haiti'ye doğru yola çıktı. Bu insanların hepsi de gerek özel sektörde, gerek kamu kurumlarında çalışan insanlar. Bir kısmı yıllık izinlerinden feragat edip çıktılar yola.

Şimdi enkaz üzerinde çalışıyorlar ancak bir kaç güne kadar umutlar tükenecek ve o zaman da bölge halkının yaşamını idame ettirebilmesi için gerekli insani yardımlara ağırlık verilecek.

Bu posta özellikle fotograf koymamaya karar verdim. Çünkü bu satırları yazarken bile zorlanıyorum. Görüntüler içimi çok daha fazla acıtıyor. O fotografları koyarak insanların acıma duygularını ortaya çıkartmak istemiyorum. Çünkü eğer bir yardım yapılacaksa, bu acıma duygusu ile değil, gönüllülük bilinci ile olmalı diye düşünüyorum ve herkesi kendi çapında bir şey yapmaya çağırıyorum. Umarım sesime ses veren birileri olur...

Kedilerde Beslenme ve Mama Seçimi

2010-01-09T12:55:00.012+02:00

Kedi sahiplerinin büyük handikaplarından bir tanesi de kediler için mama seçimleridir. Ucuzu pahalısı, somonlusu, tavuklusu, yaşı, kurusu derken, bir de kulaktan dolma pek çok bilgi eklenince insan ne yapacağını şaşırır. Biz de Patik Hanım eve ilk geldiğinde aynı sorunları yaşamıştık. Şimdi Serrose'un da Karamel'i olunca yazmak istedim.

Torik Hanım

Ucuz mama, pahalı mama? Aralarında gerçekten fark var mı?

Öncelikle şunu açmak lazım. Ucuz ne demek? Pahalı ne demek?

Bayan bloggerların anlayacağı şekilde yazacak olursak, kozmetik gibi düşünün, market markaları var, eczane markaları var ve bir de high-end markalar var. Mamalarda, (en azından Türkiye'de) high-end markalar yok ama market ve eczane yani veteriner mamaları olarak yapılan bir ayrım var. Marka adı belirtmeden yazacağım. Bazı mamaları, girdiğiniz pek çok markette bulabilirsiniz. Bunlar genelde lezzeti kediler tarafından tercih edilen ama uzun vadede hatta bazen kısa vadede kedilerde oldukça sorunlar yaratan markalardır. Bir de veterinerde satılan bazı mamalar vardır. Bu mamalar kedinin cinsine, yaşına, hastalıklarına, kısırlaştırılıp, kısırlaştırılmamasına göre farklılık gösterirler. Ayrıca fiyat olarak daha pahalı gibi görünse de, uzun vadede veteriner masrafınızı azaltır ve kedinin daha sağlıklı bir hayat sürmesini sağlar. Ayrıca, gözlemlediğim kadarıyla, yemek alışkanlıklarını düzgün kazanmış kediler bu mamalardan daha az yediklerinde doyarken, diğer mamaları sürekli yeme ve obez olma eğilimindeler.

Yaş mama mı, yoksa kuru mama mı?

Yaş mamalar, genelde konserve kutularda ya da hava geçirmeyen sert naylon paketlerde ve genellikle tek öğünlük ya da tek günlük porsiyonlarda satılan mamalardır. Kuru mamalara göre daha pahalıdırlar ve ne hikmetse tüm kediler tarafından delicesine sevilirler. Ancak kedilere sürekli olarak yaş mama vermenin iki tane ana zararı vardır. Birincisi bütçenizde yaratacağı kara delik, ikincisi ise kedinin dişlerinde oluşacak sorunlar. Her ne kadar çok küçük yaşta başlarsanız ve yeteri kadar sabırlı olabilirseniz bazı kedileri diş fırçalamaya alıştırmak mümkün olabilse de (tabi siz fırçalayacaksınız kedinin dişlerini) çoğu zaman bu bir hayalden öteye gitmez. İşte yaş mamaların burada önemli bir zararı ortaya çıkar ki bu da, kedilerin dişlerinde birikmesidir. Oysa, iyi kuru mamalar, kedilerinin dişlerini temizleyecek şekilde yapılır. Yani kedi, mamayı dişiyle kırıp yerken dişinin üzerinde birikmiş kirler de bir nevi mama ile birlikte sıyrılır. Bu nedenle genel önerilen yaş kuru mama dengesi, haftada bir ya da iki kere yaş mama, geri kalan zamanlarda kuru mama verilmesidir.

Ayrıca, hatırlatmak isterim ki, kedinize yaş mama olarak light ton balığı da vermeniz mümkün. Ama burada en önemli husus ton balığının kesinlikle ve kesinlikle LIGHT olması. Çünkü ton balığı konservelerinde bulunan ayçiçek yağı kediler için zararlıdır. Bu yüzden yaş mama olarak vereceksiniz mutlaka LIGHT ton balığı vermeniz gerekiyor.

Patik Hanım

Son olarak, eğer bütçeniz el vermiyor ve kedinizi evdeki yemeklerle besliyorsanız dikkat etmeniz gereken bir kaç husus var. Şekerli gıdaları kedinizden uzak tutun. Evet o pisboğazlar, buldukları her şeyi yemek istiyor olabilir ama şeker kediler için (köpeklerdeki kadar çok olmasa da) oldukça zararlıdır. Ayrıca, kediler vücutlarının sağlıklı olarak işleyebilmesi için "taurin" adı verilen bir maddeye ihtiyaç duyarlar ve bu madde maalesef bizim yemeklerimizde bulunmaz. Eğer kedinizi evdeki yemeklerle besliyorsanız, veterinerinizden "taurin" tableti almayı unutmayın.

Not: şimdi biliyorum ki, bu postu okuyup da, "Ya kediler için ne kadar çok emek/zaman/para/mesai harcıyorsunuz. Bunun yerine sokak çocukları ile ilgilenin" diyenler ya da "Sokaktaki kediler nasıl yaşıyor, sizinki de yaşar bu kadar çok masrafa gerek yok" diyen insanlar çıkacaktır.

İnsan, kendi evinde, birlikte yaşadığı kediden sorumludur. O hayvancağızın hastalanmasının vebalini almak istemem. Bu yüzden azami olarak dikkat ederim.

İkincisi kediler için bir şeyler yapıyor olmam sokak çocukları için bir şeyler yapmadığım anlamına gelmez. Her ikisi için de çaba sarf edebiliyorum.

Son olarak da, sokaktaki kediler çöplüklerden besleniyor, köpekler tarafından öldürülüyor, insanlar tarafından öldürülüyor, arabalarca eziliyor ve ortalama ömürleri 4 sene. Oysa ev kedilerinin ortalama ömrü 15 senenin üzerinde. Bu nedenle, ona ne kadar iyi bakarsam, o kadar uzun süre benimle kalacak.

Sevgilerle...

Gögüs Ölçüleri

2010-01-07T13:03:00.007+02:00

Gögüs ya da bildiğin meme işte ya hu! Tabi bizde kavramların evriliyor, gittikçe kibarlaşıyor, semantik kaymalar yaşanıyor ama neyse o başka bir yazının konusu.

Efendim, bugünkü konumuz "sütyen" ölçüleri. Sutyen diye yazılır filan diye uyarılarla gelmeyin. Gerçi Nişanyan amcamız etimolojik sözlüğünde kelimenin kökenini Fransızca göğüs desteği olan soutien-gorge olarak belirtmiş ve 1945 tarihli Türk Dil Kurumu kılavuzuna göre sutyen yazmış ama, Türk Dil Kurumu da internet sitesinde doğru yazılışın Türkçeleşmiş hali ile sütyen olduğunu belirtiyor. Neyse bu kadar dil bilim yeter.

Bittabi, bayanız, arada böyle "girlish talk"larda muhabbeti geçiyor. "Kaç beden giyiyorsun?" Hanımkızlar da cevap veriyor "75 giyiyorum ama bazen de 80 alıyorum".

Yanlış efendim, katiyen yanlış.

Sütyen mevzuunda iki adet farklı ölçü vardır. Biri 70, 75, 80, 85, 90 diye giden, (bunun özel bir adı var mı bilmiyorum) çevre ölçüsü diyelim biz, diğeri de, A (ufak, yok gibi), B (literatürde limon olarak tabir edilen), C (maşallah), D (büyük), E (oha) diye giden "cup" ölçüsüdür.

Şimdi çevre ölçüsü dediğimiz hadise, meme altının ölçüsüdür. Yani, meme altında, terzilerin ölçü alırken yaptığı gibi mezura ile ölçtüğünüz zaman çıkan rakamdır.

"Cup" ise memelerin büyüklüğüdür.

Şimdi misal, Alman bayan gülle takımından bi ablayı ele alalım. Bu ablalar genelde geniş olduklarından çevre ölçüleri 90'a yakın olduğu halde, cup ölçüleri genelde A ya da B'dir. Çünkü neden, memeleri küçüktür de ondan.

Oysa Jesica Alba gibi zayıf ama büyük göğüslü ablalarda, ya da modifiye Japonlarda, çevre ölçüsü 70 ya da 75'ken cup genelde C ya da D'dir.

Bu nedenle sütyen seçerken, özellikle La Senza ya da Marks and Spencer gibi mağazalarda, sütyen satış görevlilerinden yardım isteyebilirsiniz. Vücut genişliğinize göre çevre ölçüsü ve meme büyüklüğünüze göre cup ölçüsü bulmanızda yardımcı olacaklardır. Vücuda uygun sütyen kullanılmaması halinde, bir sürü rahatsızlık ortaya çıkabilir. Bunu da başka bir yazıda ele alalım.

Sevgiler

Fotograf şuradan

Hafıza

2010-01-05T09:34:00.006+02:00

Ya bu hafıza denen meret çok garip, insanı rezil de eder vezir de... Liseden (düşünün ki, 3 sene yatılı okuyup 7/24 gördüğüm, anası babası ne iş yapar, ne yer ne yemez bildiğim) arkadaşımla karşılaşırım, adını hatırlayamam ama adamın korkunç lakabı tabiri caizse mıh gibi çakılmıştır aklıma. Lafı gevelerim, canım derim, ehehehe mehehe derken kabak gibi meydana çıkar adını hatırlayamadığım.

Ama işte aynı hafıza, bundan 16 sene önce öğrendiğim Kazakça şarkıyı hatırlar, bir Kazak hamfendinin karşısında 16 sene sonra söyletir. (Kazakça şarkı bilme sebebim ayrı bir post konusu) Üstelik o Kazak hamfendi de, der ki: "Bu şarkıyı bize ilkokulda öğretmişlerdi ama sözlerini hatırlayamıyorum"

Nasıl yaa, senin kendi dilinde öğrenip unuttuğun şarkının sözlerini ben nasıl hatırlıyorum ya hu!!!!

Şimdi hep beraber: "tosamın er hatındı, kosamın ange hatındı, sarıldım alma bagın, araylı almatımdı"

Temsili Kazak Hamfendi fotosu

Bazen size de oluyor mu?

2009-12-31T12:44:00.006+02:00

Hani böyle yılbaşı geliyor. Son gün, bir sürü hazırlık, heyecan. Özellikle de sevgilinin doğum günü yılbaşına tesadüf ediyorsa. Ve ta taaa! Son anda bir hüzün çöküyor. İçsel bir hesaplaşma içinde buluyorum kendimi.

Peki ben ne hayal ettim bu yıl için, neleri gerçekleştirebildim?

Hayallerimi değilse bile yaptıklarımın bir özetini kendime not olarak düşmek isterim.

- Çok güzel insanlarla tanıştım, yeni dostlar, kardeşler edindim
- İkinci kediyi hayatıma kattım
- İki tane okul onardım (Onardım derken yanlış anlaşılmasın, birlikte yaptık, konsepte uysun diye onardım dedim)
- Mevlana üzerine çalıştım
- Zam aldım
- İşyerime yakın bir yere taşındım
- Çok sevdiğim bir arkadaşımla aynı apartmanda oturmaya başladım
- 4 tane ülkeye seyahat ettim
- Çocukluk hayalimi gerçekleştirdim ve bir piramidin içine girdim
- Çocuk sahibi olup olmamak hakkında kafa yordum
- Ailemden kimseyi kaybetmedim, kimse hasta olmadı
- Yüksek lisansı bitirdim

Şimdilik aklıma gelenler bunlar.

İzninizle Şems-i Tebrizi'nin bir sözü ile bitirmek istiyorum

"Ne yöne gidersen git,
Doğu - batı - kuzey - güney,
Çıktığın her yolcuğulu içine doğru bir seyahat olarak düşün!

Kendi içine yolculuk eden sonunda arzı dolaşır!"

Sevgiler ve Mutlu Yıllar!

Bir diş macunundan ne beklersiniz?

2009-12-24T11:55:00.006+02:00

Evet bugün sizlere bir diş macunundan ne beklediğinizi soruyorum. Siz, sevgili okuyucu, bir diş macunundan ne beklersiniz?

a) Dişlerinizi beyazlatmasını
b) Diş hassasiyetinizi azaltmasını
c) Çürüklere karşı korumada yardımcı olmasını
d) Günde 3 kere duş almasını

Doğru Cevap: "d" Şıkkı

Eğer siz de Sensodyne Multi Action Iso White kullanıyorsanız, diş macunundan beklediğiniz şey günde 3 kere duş alması. Bildiğin böyle boydan, gusul abdesti gibi.

Efendim, üstünüze afiyet biraz mal bir bünyem var. Yeni çıkan ne varsa, elimde tuzla, karabiber değirmeniyle koşa koşa gidip almam lazım. Denemem lazım. Meraklıyım, Allah beni böyle yaratmış.

Bu bahsettiğim diş macununu rafta görür görmez, mal bulmuş mağribi gibi atladım aldım. Ehehe mehehe diyerekten. Evime getirdim. Gece yatmadan önce sıkıyorum fırçaya, neşe içinde fırçalıyorum dişlerimi, kapağını kapatıp gidiyorum. Buraya kadar sorun yok. Ama sabah kalkıp da dişimi tekrar fırçalamak istediğim de ne göreyim. Sanırsınki, macun gece boyu beklemekten sinire kesmiş, sinirden ağzından köpükler fışkırmış. Öyle lanet, öyle pis bir görüntü. Hadiiii, yıka bakalım diş macununu baştan aşağıya. Ben dişimi fırçalayıp çıkıyorum banyodan, sevgili giriyor, bu ne yaaa cık cık cık nidalarında... Meğer şerefsiz macun, ben yıkayıp kaldırdıktan sonra da köpürmeye devam etmiş. Adam da zannediyor ki, ben öyle pis bıraktım. (Neyse hallettik o sorunu. Macuna durumu itiraf ettirdik.) Böyle böyle günde 3 kere yıkıyoruz macunu baştan aşağıya.

Siz siz olun, almayın, almak için rafa uzananın da eline, ağzına neresi denk gelirse kürekle vuruverin gitsin.

Hayır dişimizi koruycaz diye günde 3 kere fırçalıyoruz, bu sefer sinirden dökülecek garibanlar.

İyi alışverişler...

Avatar

2009-12-21T15:43:00.007+02:00

Dün bütün gün Ahu'nun evinde kahvaltıydaydık diyebilirim. Ahu'yu sabah 6'da ağaç ettikten ve (evet cani arkadaşlarız biliyoruz) kahvaltılık malzemelerin %90'ını masada bıraktıktan sonra (bu konuda bizim suçumuz yok, tüm suç geleneksel Adana misafirperverliğinde) ne yapsak diye kanepelere devrilmişken hadi Avatar'a gidelim dedik. Açıkçası gerek sozlukte yazılanlardan, gerekse perşembe cuma sinemalara ulaşamamaktan dolayı, bilet bulabileceğimizi hiç tahmin etmiyorduk. Gerçekten de, bir çok sinemada, sadece ön sıralar kalmıştı. Şansımızdan, Ümraniye meydan cinebonus'ta 21:30 seansına arka sıralarda sağ tarafta bir yer bulabildik. Eh bir de beş kişi sinemaya gitmeye çalışınca zor oluyor haliyle.

Filmle ilgili en önemli hususlardan bir tanesi, hangi teknoloji ile izlemek gerektiği. Kimileri filmin en iyi real 3d ile kimileri ise imax 3d ile izlenmesi gerektiğini söylüyor. Biz yabancı sitelerden okuduğumuz yorumlara dayanarak real 3d'ye gittik.

Açıkçası; Avatar, öteki ve biz kavramının kahramanlık ve fantastiklik (bu kelimeyi şimdi uydurdum) sosuna bulanmış hali. Hikaye kimileri için oldukça dokunaklı vs. Görsellik had safhada. Bu konuda bir çok insanı tatmin edecektir diye umuyorum.

Ancak, filmle ilgili spoiler vermeden bahsetmek gerekirse, benim için bütünlüğü bozucu bir husus var ki, o da filmin adının da geldiği Avatar kelimesi. Filmle ilgili spoilersiz kısa bilgiler de söylendiği gibi, Pandora isimli bir gezegende Na'vi isimli bir halk yaşamaktadır. Oysa dünyalı yaratıklar (aka insan) bu gezegende adını unuttuğum maddeyi ele geçirmek için Avatar programı diye bir program yaratır ve insanları Na'vi bedenlerine transfer ederler. Daha sonra bu bedenlere transfer edilen kişilerden bir tanesi, Na'vi halkının özgürlüğü için savaşmaya başlar.

Şimdi hikaye kısaca bu anlattığım şekilde. Peki burada saçma olan nedir? Şöyle ki; Avatar kelimesinin anlamına baktığımızda sanskritçe'de peygamber, kurtarıcı anlamlarına geldiğini görürüz. Evet günümüzdeki kullanımıyla, msn'de filan kullandığımız küçük fotogların adının avatar olması da bununla bağlantılı idi. Çünkü Hint inancına göre, Tanrı'lar insanlığı kurtarmak için belirli zamanlarda (örneğin her 100 senede her 300 senede bir) dünyaya iniyor ve insan sıfatına bürünüyorlardı ve bu görünümlerine avatar deniyordu. Şimdi Na'vi halkı için savaşan adama binaen, filmin adının Avatar olması mantıklı da, adamların insanları Na'vi bedenine transfer ettikleri programın adının Avatar (peygamber) olması sizce de mantıksız değil mi?

Sevgiler,

Kahveli Lezzet

2009-12-17T16:39:00.004+02:00

Öhömm,

Hesionka'nın blogundaki bir yazının altındaki yorumda bahsettiğim kahve tarifim (zincirleme belirteçli götürgeçli isim tamlaması) ilgi görünce -fııyyytttt- (havaya girme efekti), ben de tarifi buraya neden yazmayayım dedim...

Şimdi esasında ben, kahve sever bi insan evladı değilim. (Farkındayım nickim kahvegibi ama onun hikayesi başka) Sabah çay, akşam çay şeklinde bir hayatım var. Bu yüzden de evdeki kahveler boşa gitmesin diye kahve yaptığım zamanlarda, kahveli ama kahve karakterinden fersah fersah uzak içeçekler yapıyorum. Evet. Hatta başlığı atarken de Kahveli Lezzet yazdım ki öyle acayip kahveli bi'şi beklemeyin diye.

Şimdi efendim. Zaten sade granül kahveyi hayatta içemem. İçinde bir şeyler olması lazım. Misal neler: süt, muz, çikolata sosu, o da yetmez neskuik, o da yetmez fındık hatta soğuk yapacaksam dondurma. (o-ha evet)

Nasıl yapıyoruz. Kahveyi firenç pirese koyduk. Sıcak sıcak dinleniyo.

O sırada sütü, muzu, neskuiki, çikolata sosunu, fındığı blendıra ver allah ediyoruz. Cızt cızt karıştırıp iyice köpürttükten sonra firenç piresten aldığımız kahve ile münasip bi fincanda hallendiriyoruz. Eğer isterseniz sütünüzü blendıra koymadan önce biraz ısıtabilirsiniz de.

Fındıklar köpükte kalıyor, kahveyi daha doğrusu kahveli şeyi içerken kıtırt kıtırt diye ağzımıza geliyor. Çok güzel oluyor. Ayrıca, kahveye ettiğim eziyet bununla da sınırlı kalmasın derseniz, kahveyi de firençten aldıktan sonra blendıra atıp, hepiciğini birlikte de karıştırabilirsiniz ki, o zaman köpük daha güzel oliye.

Tabi bu karışıma, Mozart, Baileys gibi başka alkollü lezzetler de eklemek mümkün.

E hadi afiyet bal şeker olsun. (Bal demişken, bal da konuleybil)

Kedilerde Tırmalama Sorunları ve Çözüm Yolları

2009-12-15T13:33:00.008+02:00

Breh Breh Breh....

Biraz iddialı ve hatta biraz akademik bir başlık olduğunun farkındayım ama uzun süredir Eksiduyuru'da cevaplamaya çalıştığım bazı kedi soru ve sorunlarını buraya taşımak istedim.

SORU: "Yavru kedim sürekli tırmalıyor ve oynarken elimi ıssırıyor. Ama çoookkk şirinnnnn :))))))) hfkaldhfjaşksdjf"

CEVAP

"Dızzztt"

Yavru kediler hayatlarını oyun oynarak ve bilimum şebeklik yaparak kazanırlar. Tırnakları ince, dişleri miniktir. Özellikle de evde, oyun oynayabileceği, kulaklarını kemirebileceği başka bir yavru kedi yoksa, size dadanırlar. Yüzsüzlük de pati boyu olduğundan elinizi ıssırmaktan, üstünüze canavar görmüş prens gibi tırnaklarını çıkartarak atlamaktan utanmazlar da. Eh dişler de minik olunca o ıssırmalar fazla can yakmaz. Ancak, kedilerin son teknoloji harikası mamalarla, ilaçlarla ve iyi bakımla 15 yıldan da uzun süre yaşayacağını ve minicik yavru "kedişinizin" de bir kaç ay sonra hafiften kaplan azmanı haline geleceğini düşündüğünüz zaman bu tırmalamaların kollarınızda kendini jiletleyen sorunlu insan görüntüsüne yol açacağını unutmayın.

"2 aylıkken neyse 2 yaşında da o olur"

7'sinde neyse 70'inde de o sözünü uyarlamaya çalıştım ama olmadı. İdare ediverin. Yavru kedinizin tırmalaması ile ilgili yapacağınız en büyük hata, yavru olduğunu ve büyüdüğü zaman tırmalama huyunun geçeceğini düşünmenizdir. Kedilerde yerleşmiş davranışların düzeltilmesi gerçekten zor olmakla beraber, yavru kedilerin eğitimi de sanıldığı kadar zor değildir.

"Çözüms(i)zseniz Çözüm sizsiniz"

Bunu da uyarlayamadık ama neyse. Yapmanız gerekenler basit. Aşağıdaki yöntemi uyguladığınızda %100 garanti veriyoruz, kediniz pamuk gibi olacak. Tek yapmanız gereken hesap numaramıza 500 değil, 400 değil sadece 199 Dolarıyatırmak. Parayı bugün yatıranlara 3.99 değerinde pire tasması hediye :)

* Yavru kedinizi, elinizle oynatmayın.

* Kediniz elinize saldırdığında ellerinizi koltuk altlarınızda saklayın ve kafanızı çevirin. Tatlı miyavlamaları ve sıcak sokulmalarıyla sizi kandırmasına izin vermeyin. Sakinleştiğinde (siz değil, kedi) tekrar oynatmaya başlayın.

* Ellerinizi kullanmadan oynatmak demişken bu konudaki en başalarılı oyuncak kedi oltalarıdır. Uzun bir çubuğun ucuna geçireceğiniz uzun bir lastik ve lastiğin ucuna bağlayacağınız tüylü bir oyuncakla kendi oltanızı kendiniz de yapabilirsiniz.

* Kedinizin diğer istenmeyen hareketlerine karşı da kullanabileceğiniz başka bir yöntem ise şartlı refleks yöntemi. Bir hareket belirleyin. Örneğin ellerinizi birbirine vurup yüksek bir tonda hayır demek gibi... Kediniz, istemediğiniz bir hareket sergilediğinde, ıssırdığında, koltukları tırmaladığında, yemek masasına çıktığında, önce ellerinizi birbirine vurup hayır deyin. Tabi bu ilk etapta işe yaramayacağından yerinizden kalkın, kediyi yaptığı işten uzaklaştırın, örneğin koltuktan ayırın, masadan indirin ve hareketinizi tekrarlayın. Böylelikle yanlış bir şey yaptığının farkına varacaktır.

* Eğer kediniz, bizimkiler gibi, laftan sözden, anlamıyorsa o zaman su yöntemini kullanabilirsiniz. Bulduğunuz temiz bir pompalı şişeye su koyun (su tabancası da alabilirsiniz ama itiraf edin su tabancası ile kediyi ıslatmak amiyane tabirle piçlik olmaz mı???) ve kedinizin yanlışını affetmeyin. Şaka tabi. Kediniz istenmeyen bir hareket yaptığında, örneğin canım orkidenizin yapraklarını yerken su sıkın. Bir iki fıslatma yeterli, tadında bırakın, kediyi cılk su içinde bırakmayın. İlk etapta şok olacak ama zamanla, şişeye ihtiyacınız kalmayacağını, "pısst" sesini ağzınızla bile çıkartsanız, patilerini götüne vura vura kaçacağını söyleyebilirim.

* Tabi, güzel bir günün sonunda, iyi bir hareket yaptığında, örneğin bayramda büyüklerin ellerini yaladığında filan ödül maması vermeyi unutmayın. Ellerinizi çizmeden oynadığında ödül maması verin ki, yalaka bir karakteri olsun. Şaka bir yana zamanla ıssırmadan, çizmeden oynamayı öğreniyorlar. Ben şahsen biraz daha gayret edip, kendi tuvaletlerini temizlemelerini öğretmeye çalışıyorum :)

İmza: İki tane sayko kedisi olup da elinde kolunda hiç çizik olmayan blog sahibesi...

BECCA Cosmetics Strawberry'de!

2009-12-14T13:06:00.005+02:00

Just Make-Up'ın şuradaki yazısında tanıttığı Becca ürünleri Strawberry'e gelmiş. Şimdilik ürün görselleri bulunmasa da, yakında eklenecektir. Az bulunur olarak nitelenen bu ürünlere çilek üzerinden indirimli sahip olmak için tık tık...

Ürünlerin tamamını incelemek için de Becca'nın kendi sitesine buradan ulaşabilirsiniz.

Herkese iyi alışverişler :)

Yeni Yıl Hediyeleri

2009-12-11T14:22:00.006+02:00

Yeni yıl tüm haşmeti, kırmızı ve yeşili ile sokakları doldurmaya başladı. Özellikle de alışveriş merkezlerine yakın oturan biri olarak, her gün Metrocity'nin kocaman kardanadamları ile selamlaşıyorum. Laf aramızda Kanyon biraz sönük kaldı bu sene süslemelerde.

İşte yılın tam bu zamanı, ofislerde hediye çekilişleri, sevgiliye, kankalara derken Amerika'daki kadar büyük olmasa da, büyük bir hediye furyası ortalığı kasıp kavuruyor.

Yakın kız arkadaşlara, anneye babaya hediye almak kolay da, erkek arkadaşlara ve ofis arkadaşlarına ne alacağını bulamıyor insan.

Ve işte bir kahvegibi hizmeti ile daha sizlerleyiz :)

UYGARLIKLAR ATÖLYESİ!!!!

Uygarlıklar Atölyesi Yeni Yüksek Tepe Kültür Derneği Üsküdar Şubesi İktisadi Teşekkülü’nün alt kuruluşu. Tamamen gönüllü insanların, (tabi gönüllülük yetmiyor, becerikli olmaları da lazım ki bu parçaları yapabilsinler) el emeği ile yaptıkları ve eserlerden kazandıkları para ile de dernek çalışmalarını ve sosyal yardım kampanyalarını yürüttükleri bir oluşum.

İçlerinden size fikir vermesi açısından seçtiğim bir kaç parçanın fotografları aşağıda bulabilirsiniz.

Bastet: Mısır mitolojisinde güneşin iyi gücünü temsil eden bu sevimli kedicik aynı zamanda hamilelerin koruyucusudur. Kedi seven ya da bebek bekleyen arkadaşlarınız için çok güzel bir hediye olabilir.

Maat: Yine Mısır mitolojisinden, düzenin koruyucusu, adaletin ve evrensel uyumun simgesi Tanrıça maat. Bir hukukçu için çok anlamlı olacaktır eminim.

Asclepius: Yunan mitolojisinde hekimliğin ve şifanın Tanrısı olan asklepius doktor arkadaşlarınız için ya da aile doktorunuz için yıllarca saklayacağı bir hediye olabilir.

Procrastination

2009-12-10T11:34:00.005+02:00

Geçen sefer blog yazmaya uzun süre ara verdiğimde yokluğumun "asli" ve "asil" sebebi olarak biricik kedimi ileri sürmüştüm. Yavrucuğumu bile alet etmişim kendime...

Ama şimdi her ne kadar kedileri ikilemiş bile olsam, blogta uzun süredir yazmayışıma bir bahane bulmam mümkün değil. Çünkü tembelim ve artık tembelim demenin yeni ve daha havalı bir versiyonu var. "Procrastination"

Artık siz de, "oha amma tembel adamışsın ya hu" diyenlere göğsünüzü gere gere "Yae ağbii, bende procrastination var, ben doğuştan bi procrastinator'üm" diyerek havanızı atabilirsiniz.

Şaka bi yana, procrastination çağın hastalığı gibi bir şey ve acilen kurtulmamız/kurtulmanız gereken en kötü alışkanlıklardan bir tanesi. Özellikle internet bağımlılığının hayatımıza getirdiği yan etkilerin en babası diyebilirim.

Eğer siz de,
- Şu mailime bakayım, işimi yapıcam deyip, bunu söylediğinizi bile unutuyorsanız
- Maile baktım da, blogta yorum var mı bi kontrol edeyim deyip internet deryasında kayboluyorsanız
- Bu son el bejeweled, ondan sonra kapatıyorum dedikten sonra kolunuz kopana kadar oynadığınızı fark ediyorsanız
- Yapılacak ödevler/işler olduğu halde dizi bitsin, kapatçam televizyonu deyip, kendinizi koltukta uyumuş halde buluyorsanız

Üzgünüm bir procrastinator'sünüz.

Evet ben de öyleyim ve en son yazımı yayınladığım tarihten beri yazmak isteyip de yazamadığım ve artık üzerinden zaman geçtiği için yazmanın anlamlı olmayacağı o kadar çok şeyi atladım ki...

Oysa ben size, Endonezya depremine giden Türk ekibin başarı öyküsünü, elim bir saldırıda hayatını kaybeden Ceylan Önkol'un güzel gözlerini, Flormar'ın bloggerlarla yürüttüğü harika pr çalışmasını, iki gün önce başlayan Mango indirimini, Reha Çamuroğlu'nun İsmail isimli kitabını, 5 yıllık yüksek lisansımı nihayet bitirdiğimi, Butik Hesionka'dan yaptığım süper alışverişi vs. vs. yazacaktım.

Ama artık bu blog düzenli olarak güncellenecek. Procrastinator sözü, pardon ef'em, izci sözü.

Japon Style Kıyafet Alışverişi

2009-08-14T11:44:00.005+03:00

Son yıllarda gittigidiyor'da bir japon style furyası aldı başını gidiyor.

Ben de bu furyanın sıkı takipçilerinden olduğumu itiraf etmeliyim. Japon style elbiseler konusundaki deneyimimi aktarmak istiyorum.

1- Japon style elbislerde bedenler Türkiye'deki bedenlere göre biraz daha farklı. Doğrusunu söylemek gerekirse biraz daha küçük. Bu nedenden ötürü, japon style satıcıları artık çareyi, ilanlarına kıyafetin santimetre cinsinden ölçülerini de eklemeye başladılar. Japon style elbise satın alırken bu ölçüleri mutlaka dikkate alın. Gerekirse kullandığınız ve üzerinize tam uyan benzer bir kıyafetinizin üzerinden ölçüleri teyid edin.

2- Elbiselerin dikiş kaliteleri birinci sınıf değil ama zaten 49 liraya gece elbisesi alırken mükemmel kalitede bir elbise beklemeyin. Ancak elbette japon style elbiseleri çok yüksek fiyatlardan satmaya çalışan satıcılar da var. Ama zaten gittigidiyor serbest bir ticaret platformu. Satın almadan önce benzeri şeyler satan satıcıların ürünlerini de incelemekte fayda var.

3- Japon style elbisleri alırken dikkat etmeniz gereken bir diğer husus da, astar meselesi. Kışlık elbiselerde daha az olsa da, yazlık keten ve şifon cinsi elbislerde kesinlikle bir iç gösterme sorunu olduğunu söyleyebilirim. İçinde astarı olan elbiselerde astar işlevini tam olarak görmüyor. Ama bu sorunu, içinize giyeceğini hazır astarlardan biriyle kolaylıkla çözebilirsiniz.

4- Alıcı ve satıcılar arasında yaşanan bir diğer sorun ise, kargo süreleri. Bazı satıcılar ürünleri yurt dışından getirdikten sonra satıyor. Bazıları ise, siz ürünü kazandıktan sonra yurt dışından sipariş veriyor. İkinci durumda, elbisenin size ulaşması 15 günü buluyor. Bu da bazı alıcıların sorun yaşamasına sebep oluyor. Eğer bir hafta sonra gideceğiniz bir nikah için kıyafet bakıyorsanız, teklif verdiğiniz ürünün hemen teslim olup olmadığını kontrol edin.

5- Kışlık kıyafetler konusunda ise, japon style kaban, mont tarzı şeylerin %90'ı mevsimlik diyebileceğimiz ürünler. Alırken bunu göz önünde bulundurun.

6- Gene ölçüler demişken, bazı satıcılar ürün ellerine geçmeden satış yaptıkları için iki tarz sorun yaşamak mümkün. Birincisi Japon style elbise olarak satılan şey aslında japon style bir tunik olabilir. Bu nedenle satıcı ürününün elbise olduğunu söylese bile siz mutlaka ölçülerini kontrol edin. Zaten japon style ürünlerin bedenleri ufak olduğu için boylar da genel olarak kısa. İkinci sorun ise, ürün beklediğinizden çok çok farklı çıkabiliyor. Bu yüzden ürün alırken iade kabul eden satıcılardan alışveriş yapmak çok daha mantıklı olacaktır.

Gerçi bu sene için fiyatlara baktığımda, japon style kıyafetler eski ucuz ve alternatif özelliklerini kaybetmiş gibi görünüyorlar. Fiyatları neredeyse Zara, Mango fiyatlarına yaklaşmış durumda, bir de bunun üzerine gelen ürünün istediğiniz gibi olmaması da canınızı sıkabilir. Ama yine de her zaman için göz atmakta fayda var.

Kolay gelsin.

Gelsin Hayat Bildiği Gibi...

2009-08-14T10:52:00.004+03:00

Bazen hayatın hiç adil davranmadığı zamanlar oluyor.
Hafta başında iki işi arkadaşımın birden işten ayrılması, dün başka bir ofis arkadaşımın halasının vefatı ve üstüne yağmur gibi yağan oysa yapmayı istemediğim bir sürü iş gelince, hayatı çekilmez hissediyorum.

Daha doğrusu hissediyordum... çünkü aklıma, hangi filozofun söylediğini hatırlamadığım o harika söz geldi.

"Krizler bize erdemleri sergileme fırsatı verir"

Evet, şimdi adını hatırlamadığımız erdemleri sergileme zamanı. giden arkadaşlar için vefa, acı çeken arkadaşlar için merhamet, kendim için cesaret erdemi sergilemeliyim. Ayrılan arkadaşlarımı aramalı, acı çeken arkadaşıma destek olmalı ve birikmiş işlerimi halletmek için masamı toplamalı, programımı yapmalı ve bu programa uymalıyım.

İçinde Bok Kelimesi Geçmeyen Yazı

2009-08-10T11:38:00.001+03:00

Bu yazıyı yazmak için kaç kere bilgisayar başına oturdum, kaç kere yazdıklarımı kaydetmeden çıktım hatırlamıyorum. Üniversitede yazdığım yıllık yazılarında bile bu kadar zorlandığımı hatırlamıyorum. Ama bu sefer olacak biliyorum.

Sevan Nişanyan’ı ilk defa, bıyıksız hali, kemik çerçeveli gözlükleri ile CNN Türk’te görmüştüm. Elif’in Öküzü ve Sürprizler kitabı yeni çıkmıştı ve televizyonda anlattıkları benim için gerçekten sürprizdi. Yıllardır kendi çapımda başladığım, kelimelerin kökenleri yolcuğunda nihayet bir rehber bulmuştum. Ertesi gün ilk iş gidip kitabı aldım. Bir gün içerisinde okumuştum ama hızımı alamamıştım. Tekrar ve tekrar okumak üzere başucumda tuttum senelerce. Hatta o kadar sevdim ki, hep geri getirmek üzere arkadaşlarıma dağıttım, kaç kere satın aldığımı artık hatırlamıyorum.

İşte bu noktada, beni en çok büyüleyen şey Sevan Nişanyan’ın harika öz geçmişiydi. Harika eğitimi, bildiği onca dil, hele ki Arapça bilmesi… Büyülenmiştim. Artık ne yapsa takip ediyor, sürekli google’dan aratıp yeni bir röportajı olup olmadığına bakıyordum. Su gibi içiyordum yazdıklarını tabiri caizse. Sevan Nişanyan benim için bir insandan çok, bir idol, bir örnekti artık.

Sonra o meşum olay yaşandı. Üyesi olduğum sitelerde, forumlarda, takip ettiğim gazetelerde günlerce tartışıldı. Ağzımı açıp, hiçbir şey yazmadım. Yazamadım daha doğrusu. Ne diyecektim ki bir kere? Ortada kocaman bir karı koca kavgası vardı ve bu kavga kabına sığmamış, taşmıştı. Herkes Sevan Nişanyan’ı eşine yaptığı şeyden dolayı suçluyordu. Bense sadece yaptığı şeyden dolayı suçluyordum. Kime ya da niye yaptığı önemli değildi. Bir anlık öfkesine yenildiğini biliyordum. Ama kendisini bulmak, yakasına yapışmak ve

“Sevan” demek istedim

“Hiç düşünmedin mi bunu yaparken? Uzaktan birilerinin seni örnek almış, seni bu kadar çok seviyor olabileceğini, hiç düşünmedin mi?” diye bağırmak istedim Sevan Nişanyan’a…

Evet kendisini hala çok seviyorum ama artık örnek aldığım Sevan Nişanyan yok artık…

General Mobile DST 350

2009-07-17T09:39:00.007+03:00

Efendim,

Bir avea'nın, bir turkcell'in elinde heder olmak pahasına yıllardır sürdüğüm iki cep telefonu taşıma, bazen birini evde unutma, birini sessize alma, diğerini unutma, birinin şarjının bitmesi, öbürünün kapağının pörtlemesi vs durumuma dört gün önce son noktayı general mobile dst 350 ile koymuş bulunmaktayım.

Aslında çift sim kartlı telefon almak gibi bir niyetim yoktu açıkçası. Daha doğrusu samsungun çocuk irisi kıvamındaki çift sim kartlı telefonlarını gördüğümde bu sevdadan vaz geçmiş, "elveda ay", "elveda feza" demiştim. Ancak, ikinci hat olarak kullandığım telefonumun da bana elveda demesi ile şöyle ufacık tefecik bir telefon bakınıyordum.

Çift hat yolculuğum ise, atölyede çalışırken, arkadaşımın elinde bit kadar bir telefoncuk görmemle başladı. "Aman allahım mu niiii?" diye sorunca arkadaşım general mobile'den aldığını ve çok mutlu olduğu ve üstüne üstlük telefonunun çift hatlı olduğunu söylemesin mi?

Ertesi gün nette araştırmaya başladım. General Mobile'nin dst 250 ve dst 350 olmak üzere iki tane ufacık modeli vardı. Bir iki yere baktım ama dst 250'ye ulaşamadım. Amacım sadece elime alıp, incelemek birazcık kurcalamaktı. Akşam yemeği için gittiğim Metrocity'de, hadi bi bakayım diye girdiğim telefoncuda dst 350'cik kuzu kuzu yatmış beni bekliyordu. Şimdi gelelim telefonun 3 günlük değerlendirmesine

Artıları

* Çok ufak, gerçekten çok ufak (Aslında bu durum dolma parmaklı beyler için eksi de olabilir)
* Tuşa basıp hat değiştirmek diye bir şey yok. Bunun yerine iki tane arama tuşu var. Hangisine basarsanız arama yaparken o hatla aramış oluyorsunuz.
* Menülerin kullanımı kolay.
* Tek tuşla sessize getirmek mümkün.
* 5 ayrı alarm kurabiliyorsunuz.
* İstediğiniz bir radyo programını kendi kendine kaydedebiliyor.
* Mp3 çalıyor.
* İki rehberi de bir arada görebiliyorsunuz.
* Tabi bunu söylemezsem olmaz, bence en büyük artısı fiyatının 199 lira olması :)

Eksileri
* Çok şaşırtıcı ama mesaj yazarken t9 yok. Gerçi ben eksikliğini çok hissettim diyemem ama olmamasına da şaşırdım. (belki ben bulamamış da olabilirim tabi)
* Kamerası çok kötü. (Ben hiç bir telefonun fotograf makinesini kullanmadığım için zaten umursamıyordum. Kamerasız olsa da alırdım)

Tüm alışveriş sitelerinde yazılan şarj meselesini ise şu anda detaylı olarak kestiremiyorum. İlk aldığım gün fabrika şarjı ile kullandım (iki birim) ve beni 1,5 gün idare etti. Ki o gün ve ertesi gün telefonu sürekli kurcaladığımı sayarsak başarılı olduğunu söyleyebilirim. Çarşamba akşamı şarj ettim. Perşembe günü şarjı tamdı, cuma sabah ise bir birim azalmış (toplamda üç birim). Yani en azından 2-2,5 gün şarjı gidecek diyebilirim. Bu belki bazı telefonlara göre az olabilir ama bana yeter, başka bir telefon taşımaktansa, şarj aletini taşımayı tercih ederim.

Görüşmek üzere.

Not: Fotograf, General Mobile'nin kendi sitesinden alınmıştır.

Yavru Kedi Sezonu Açıldı

2009-05-18T10:25:00.004+03:00

Günaydın,

Bildiğiniz gibi kedilerde hamilelik 55-60 gün arası sürüyor. Bu yüzden de Mart ayının meyvelerini topluyoruz şu anda. Her köşe başında bir yavru kedi görmek mümkün. Anneme de bunlardan bir tanesi denk gelmiş. Gözleri açılmamış, göbeği düşmemiş bir yavru kedi bir şekilde annesinden ayrı kalınca annem de dayanamayıp eve getirmiş. Bir haftadır, kediyle yatıp kediyle kalktığımızdan bu konuda edindiğim bilgileri burada paylaşmak istedim. Kim bilir belki siz de bir yavru kedi edinirsiniz.

Normal şartlarda bir kedinin 2 ay süresince annesiyle beraber kalması, hem fiziksel hem de sosyal gelişimi açısından çok önemli ama bazı durumlarda, anne kediler sağlıksız yavrularını terk edebiliyor ya da yavrular çocuklar tarafından başka yerlere taşındıktan sonra anne yavruyu reddedebiliyor. Yavru kediler kendilerini koruyacak bağışıklığı anne sütünden elde ediyorlar. Bu nedenle yavruların en az bir ay boyunca anneyi emmesi gerekiyor.

Ancak siz de, annesi tarafından terk edilmiş ya da annesinden bir şekilde erken koparılmış bir yavru kedi bulursanız yapmanız gerekenler şunlar:

* Öncelikle kediyi oldukça sıcak tutmaya çalışın. Yavru kedilerin metabolizması kendine yetmez bu nedenle vücut ısıları düşme eğilimindedir. Kedişi ufak bir battaniyeye sarın ve battaniyenin yanına da pet şişelerle sıcak su koyun. Bu arada, battaniyenin katlarından birine de "tik-tak" yapan ufak bir saat koymanız kediyi annesinin yanında hissettirecektir.

* Beslemek için "kedi sütü tozu" edinmeniz gerekiyor. Bu tozları belirtilen oranlarda su ile karıştırarak "kedi biberonu", "damlalık" ya da "şırınga" kullanmalısınız. İnek sütü yavru kediler için oldukça zararlıdır. Eğer bulunduğunuz şehirde kedi sütü tozu satan veteriner yoksa, internetten de sipariş vermeyi düşünebilirsiniz. Kedi sütü tozu bulamadığınız zamanlarda dahi, süt vermemeye bunun yerine yenidoğan bebekler için kullanılan hazır mamaları su ile hazırlayıp yedirmeye çalışın. Mamanın da olmadığı durumlarda ise, laktozsuz sütü su ile karıştırıp verebilirsiniz. Yavru kedileri her iki-üç saatte bir beslemek gerektiğini de unutmayın. 4. haftadan sonra ise, yavaş yavaş yavru kedi mamasına geçiş yapabilirsiniz.

* Yavru kediler maalesef boşaltım sistemleri açısından da oldukça zayıftır. Anneleri popolarını yalamadan kaka ve çiş yapamazlar. Siz de artık kedişin annesi olduğunuz için onun poposunu yalamak size düşer :) Neyse poposunu yalamak yerine, ıslak bir pamukla silmeniz yeterlidir. Bu işlemi, beslemeden üç dört dakika sonra yaptırmanız yeterlidir. Yavru kedi tuvaletini yaptıktan sonra onu bebekler için kullanılan ıslak mendillerle temizleyebilirsiniz.

* Yavru kedilerin kemikleri çok hassas olduğundan, tutarken çok dikkatli olmalısınız. En sağlıklı tutuş şekli ensesinden kaldırmaktır. Elinize almanız gereken durumlarda ise çok fazla sıkmamaya dikkat edin. Eğer evinizde küçük çocuklar varsa, yavruyu tutmaları için biraz beklemeleri gerektiğini söylemelisiniz.

* Yavrunun gözleri henüz açılmamışsa, gene temiz bir pamuk parçasını ıslatıp gözlerin üzerini arasıra silebilirsiniz. Aynı işlemi, günde bir kez, kedinin tüm vücuduna da uygulayabilirsiniz. Bu hareket yavruda, annesi tarafından temizleniyormuş hissi yaratacaktır.

* Eğer bulabiliyorsanız kediş için bir süt anne bulmak en doğrusudur. Bu durumda etrafınızda kedi sahibi olan ailelerden başlayarak, kedisi yeni doğum yapmış bir aileye ulaşmanız mümkündür. Eğer kendi çevrenizden ulaşamazsanız www.minikpati.com ya da www.petarkadas.com gibi sitelerden süt anne arayabilirsiniz. Ayrıca, eğer kediye sadece geçici olarak bakacaksanız, büyüdüğünde sahiplendirileceği yeri bulmak için de erkenden harekete geçmelisiniz. Bahsettiğim sitelerden de gene bu konuda destek alabilirsiniz.

Kolay gelsin

İş Hayatının Altın Kuralları II

2009-05-06T15:02:00.005+03:00

En son iş hayatının kurallarından söz ediyorduk.

Evet işyeri ilginç bir yer. Normalde muhattap olmamak için köşe bucak kaçabileceğiniz kıl tipler, başka bir ortamda tanışmış olsanız ağzınızın suyunu akıtacak yakışıklı çocuklar ya da güzel kızlar olabilir. Ama maalesef işyerinde kıl tiplere tahammül etmek, o yakışıklı çocuğun ya da süper kızın msn adresini almamak için kendini terbiye etmek zorunda kalıyor insan.

Bir önceki yazıda iş yerindeki insanlarla ilişkiler konusunda kendi iş hayatımdan ve gözlemlerimden edindiğim tecrübeleri aktarmıştım.

Şimdi biraz daha farklı bir alana aktaracağım mevzuu. Daha çok bayanlara yönelik gibi görünüyor olabilir ama ne yapalım :)

Öncelikle ufak bir makyaj çantası edinin. Şeffaf olmayan bir şey olsun ki, içindekiler görünmesin. Bu çantada bulunması gerekenler:

- Diş fırçası ve diş macunu listenin önceliklisi. Diş fırçanızın temiz olarak kalabilmesi için bir diş fırçası ktusu ya da ucu edinmek faydalı olacaktır.

- Elbette listenin ikinci ismi hijyenik ped. Mümkünse iki üç adet pedi çantaya koyun ve sık sık yenisini getirmeniz gerekip gerekmediğini kontrol edin.

- Özellikle dress code'un sıkı olduğu ofislerde çantada (sığmıyorsa çekmecenizde) bir adet ten rengi çorabın bulunması kafanızı taşlara vurmamak açısından çok önemli.

- Hani şu otel odalarında bulunan ve annelerin ısrarla topladıkları minik dikiş setleri var ya (set diyorum ama ufacık bir kartonun içinde iki parça iplik, bir düğme, bir iğne ve bir çengelli iğneden ibaret kendisi) işte onlardan birini annenizden alıp ofis çantasının içine tıkıştırıverin. Ne kadar hayat kurtarıcı olduklarını tahmin bile edemezsiniz.

- Bir adet ağrı kesici. Yorucu günlerde gelen baş ağrısı ataklarını savurmak için.

- Bir ufak kutu after coffee mints. Öğle yemeğinde dayanamayıp lahmacun yemiş olabilir ve döndüğünüzde sürpriz bir toplantı ile karşılaşabilirsiniz. Ama sakın aldanıp sakız almaya kalkmayın. Toplantıya dilinizin altında coffee mintsle gidebilirsiniz ama aynı şeyi sakızla yapmak patronunuzun tansiyonunu fırlatabilir.

- Bir göz kalemi ve bir allık. Düzenli olarak makyaj yapmıyorsanız bile bunların bulunmasında fayda var. İnsan bazı günler solgun görünebiliyor ve aniden çıkagelen bir müşteriyle görüşmeye ya da öngörülemeyen bir toplantıya solgun halde katılmak imajınızı zedeleyebilir. Kaldı ki, her sabah evden çıkmadan önce tam tekmil makyaj yapsanız da (ah hayranım böyle insanlara), yağmura yakalanmış veya bir sebeple ağlamış ve yüzünüzü yıkamak zorunda kalmış olabilirsiniz.

- Atıştırmalık bir şeyler. Küçük bir paket kraker ya da minik bir çikolata, öğle yemeğini kaçırmış ya da mesaiye kalmış bir çalışanın guruldayan midesini bastırmanın en güzel yoludur.

Ben aklıma gelenleri saydım. Önemli şeylerden biri de bu "acil durum çantasını" sık sık kontrol edip eksikleri tamamlamak.

Sizin aklınıza gelen başka şeyler var mı?

İş Hayatının Altın Kuralları

2009-04-24T17:08:00.002+03:00

Efendim, asri bir genç olarak, tıpkı akranlarım gibi, ben de iaşemi temin etmek, yeni çıkan portatif plakçalarlardan edinebilmek, kediciğimin mama parasını karşılamak için iş hayatının acımasız pençelerinin altında inlemekteyim. Bu noktada iş hayatında yardımcı olabilecek, şimdiye kadar ki tecrübelerimden edindiğim bir takım kuralları derlemek, bu blog namında, akli melekeleri iş hayatı kuralları ile teşevvüş etmiş arkadaşlara yardımcı olmak isterim.

Yeni İş Yerinde İlk 30 gün "Tıp" Oynayın

Bu kural, iş hayatının olmazsa olmaz, en elzem kuralıdır. Bu kural gereğince yeni başladığınız iş yerinde ilk 30 gün her konu hakkında sessiz kalmayı tercih edin. Evet, belki "aman bu da pek sessizmiş" diyecekler, "ayy o mu, ağzı var dili yok ayol" diyecekler ama desinler efendim. Çok iyi bildiğiniz bir alanda verdiğiniz gayet muhteşem fikirleri bile "Bu da her şeyi bildiğini sanıyor" şeklinde yorumlamalarındansa, ağzı var dili yok desinler, mühim değil. Neticede sonradan açılırsınız Arap atı gibi.

Peki neden ilk 30 gün susuyoruz? Çünkü, yeni başladığımız iş yerinde, herkesin dikkati sizin üzerinizde olacaktır. Ağzınızdan çıkan her sözcük, toplantıda ortaya attığınız her fikir dikkatle, hatta didik incelenecek ve süpperrrr mesai arkadaşlarınız tarafından kahve mezesi yapılacaktır. Hem, zeki ve iyi fikirlere sahip birine hiç bir işyerinin ihtiyacı yoktur (!). Sessiz kalmak, mesai arkadaşlarınızın sizi rakip olarak görmemesini sağlayacağı için, sonradan yaşamanız muhtemel rekabet porblemlerini de en aza indirecektir.

İşe Zamanında Gidin

İşe başladığınız ilk hafta mesai saati başlamadan iş yerinde olacaksınız zaten. Ama sonra bir bakacaksınız ki, insanlar mesai saatin, yarım saat geçmişken, ellerinde starbucks bardakları ile neşe içerisinde arz ı endam ediyorlar. Siz de, kek gibi erkenden gelip, enayi gibi geliyorsunuz. Oysa siz de onlar gibi geç gelseniz, yarım saat daha fazla uyur, daha mutlu olursunuz. Hem işyerinizde kart otomasyon sistemi de yok değil mi? Kim fark edecek ki?

Bu düşünceleri kafanızdan silin, hem de hemen. İş yerine erken gitmek size tahmin ettiğinizden daha fazla avantaj sağlayabilir. Öncelikle, tıpkı liselerdeki "onur kolu" gibi, her iş yerinde de patronun bir "kuşu" bulunur. Patronlar düzenli olarak bu kişilerden kimlerin saat kaçta geldiğini, kaçta çıktığını öğrenirler. Hatta bazıları sudan sebeplerle sabahları erkenden telefon edip, ufak bir yoklama bile alabilir. Evet, geç gelenler de sırf geç geldikleri için işten atılmaz, ama patronların da favorisi olmazlar.

Erken gelerek, iş yerinde kendinize özel bir zaman sağlarsınız. Oda arkadaşınız gelmeden önce kimseye afişe olmadan maillerinizi kontrol edebilir, kahvaltınızı yapabilir hatta kendinize ait odanız varsa makyajınızı bile işyerinde yapabilirsiniz.

Hiç Kimse İle Çok Samimi Olmayın

İş yerindeki ilk günlerinizde çok fazla konuşmadınız, sabahları da zamanında geldiniz değil mi? Eh artık yavaş yavaş insanlarla ilişkiler kurma zamanı geldi. İş hayatı oldukça ince dengeleri gerektiren bir alandır. Bu nedenle, astlarınızla da, üstlerinizle de çok samimi olmamaya gayret edin. Astlarınızla samimiyet, verdiğiniz işin yapılmaması olarak size geri döner. Üstlerinizle samimiyet ise, şimşekleri üstünüze çeker ve diğer insanların size cephe almasına neden olabilir.

Her ne kadar evde geçirdiğinizden daha fazla zamanı iş yerinizde geçiriyor olsanız da, iş yerinde rekabetin sürekli olarak körüklendiğinin, insanların 200 tl'lik maaş ya da bir birimlik mevki artışı birbiri ardından dolaplar çevirdiğinin farkında olun. Eğer birileri ile samimi olacaksanız bu genel olarak, rakip olmadığınız birisi olsun. Başka departmandan ya da paralel birimlerden birileri, aynı departmandakilerden daha iyi olabilir.

Dedikodu Yapmayın, Dedikodusuz da Kalmayın

İş yerinde dedikodu yapmayın. Dedikodu gündelik hayatta da kabul edilebilir birşey olmadığı gibi, iş yerinde daha da vahim sonuçlara yol açabilir. Bu nedenle, aşırı dedikoducu kişilerden kaçın. Ama bundan kaçacağım derken de iş yerinde yaşanan olaylardan bi haber kalmayın. Bunun yolu da dedikodu değil toplu aktivitelerdir.

Sigara içiyorsanız zaten işiniz kolay. Sigara molalarında günün gelişmelerini öğrenebilirsiniz. Sigara içmeyenler için durum gerçekten daha zordur. Bu nedenle, haydi öğle yemeğine gidiyoruz, bu öğlen X Cafe'ye gidiyoruz gibi davetleri geri çevirmemeye bakın.

Özel Telefon Görüşmelerinizi İş Yerinde Yapmayın

İş hayatının muhteşem kurallarını uyguladınız, ilk 30 gün çok fazla konuşmadınız. Sabahları zamanında geldiniz. Dedikodulara karışmadınız ama haberlerden de uzak kalmadınız. E artık yavaş yavaş bir takım arkadaşlıklarınız da şekillendi. Ama unutmayın insanlar gereğinden fazla meraklıdır. Siz akıllıca davranarak, dün akşam erkek arkadaşınızla ya da kız arkadaşınızla yaşadığınız kavgayı ertesi sabah iş yerinde hüngür hüngür ağlayarak anlatmamış olabilirsiniz. Hatta insanlar "neyin var bugün canın sıkkın gibi" dediklerinde onları ustaca manevralarla geçiştirmiş de olabilirsiniz. Ama eğer telefon görüşmelerinizi iş yerinde yapıyorsanız yandığınızın resmidir. Böylelikle insanlar sizin anlatacaklarınızdan da fazlasını ve hatta yalan yanlışını sizden öğrenmiş olurlar. Üstüne üstlük, bir de çalışmayıp, telefonda takılan biri olarak adınız çıkarsa ayıkla pirincin taşını. Bu yüzden siz siz olun, mecbur kalmadıkça özel konuşmalarınızı akşama saklayın. Acil durumlarda ise, kimsenin sizi duyamayacağı yerler bulun.

Devamı gelecek...

Eyeliner

2009-02-23T16:21:00.005+02:00

Uzun süredir makyaj malzemeleri ile ilgili bir şeyler yazmadığımı fark ettim. Bu eksikliği kapatmak için hemen kolları sıvadım. Eyelinerın gözlerde yarattığı etkinin oldum olası hastasıyımdır. Özellikle de göz farı kullanmayı uzun zaman önce bıraktığım için, eyelinerın yalın ama vurucu etkisi çok hoşuma gider ama beceriksizliğimden ötürü bir türlü doğru şekilde kullanamazdım. Bir gün, Inglot'a uğrayıp renkli renkli farlar ve rengarenk allıklar arasında gezinirken, yine elim eyeliner'lara gitti. Tam elime almış kurcalarken, görevlilerden biri yardımcı olmak için geldi ve "eyelinerlarımızı denemek ister misiniz" diye sordu. Çok sevdiğimi ama süremediğimi söyleyince bana yardımcı olabileceğini söyledi ve gidip güzel bir fırça getirdi. Bildiğimiz suluboya fırçası gibi bir fırça ile sol gözüme güzel bir hat çizdi ve "sağ gözünüze de siz çizin, bakın ne kadar kolay olduğunu göreceksiniz" dedi. Gerçekten şaşırtıcı derecede rahat bir şekilde düzgün bir hat çizdim. Ama nedense, o anda kendime güvenemeyip o eyeliner ve ayrı satılan fırçayı almadan çıktım.

Bir kaç gün sonra strawberrynet.com'da yukarıdaki eyeliner'a rastladım ve füme rengini hemen aldım (Siyah yerine daha puslu gösteren grileri tercih ediyorum) ve severek kullanıyorum. Resimdeki renk de yeşil/ela gözlüler için güzel bir alternatif olabilir.

Kolay gelsin...

Kedi ile Yaşamak

2009-02-20T09:34:00.006+02:00

Arkası yarın demişim ama hafta geçmiş üstünden. Nerede kalmıştık.

İnternette bulduğum British Shorthair ilanını arayıp, ertesi gün gelip bir tanesini alacağım demişken, sevgili sevgilim, bir kediye bakamayacağımızı, bu sorumluluğun altından kalkamayacağımızı söylemişti. Evet, söyledi söylemesine ama, ben artık kafaya koymuştum. Evde dört ayak üzerinde dolaşan, kafasını bacaklarımıza sürten, arasıra miyavlayan bir yaratık olsun istiyordum. Eh sevgilim bunları yapabileceğini vaadediyordu ama pek de o kadar sevimli olmayacağı açıktı.

Sabahı ve ertesi gün mesaiyi dar edip, akşam bir arkadaşımla birlikte Emirgan'ın yolunu tuttuk. Veterineri bulduk, kediler evde olduğundan veterinerin yeğeni ile birlikte eve doğru yöneldik. Ev ev değil, kedi yetiştirme yurdu mübarek. İki british shorthair, bir scottish fold, bir tane zenci rapçi kılıklı siyah ankara kedisi ve bir sürü yavru kedi... Bizim seçebileceğimiz üç tane british vardı. Bir numara erkek, tam bir british ama fazla hareketli ve yaramaz, iki numara dişi, ufak lekeleri olan bir british orta yaramazlık ve hareketlilikte ve sonuncusu da yine bir dişi, o batında en son doğduğu için gelişmemiş ve hareketsiz. Bir numaralı kedi, görüntüsü ile aklımı çelse de, ilk kedim olacağı için, bu kadar hareketli bir kedi ile yapabilir miydim bilemedim. Bu sırada arkadaşım, bir numaralı kediyi ensesinden tutup kaldırdı. Kaplan yavrusu, arkadaşımın elinden kurtulmaya çalışıp, tısladı. O an, o kediyle başa çıkamayacağımı anladım. Son kedi ise, çok hareketsizdi. Bu yüzden iki numaralı kedi benim payıma düşen kedi oldu.

Yavrucuğu kucağımıza alıp, tekrar veterinerin yoluna düştük. Kediye pire yağı vs yapıldı. Şimdi sıra bir şeyler almaya gelmişti. Evde ne mama kabı, ne yatak, ne tuvalet kabı, ne de kediye dair başka bir şey vardı. İlk etapta lazım olacak taşıma kabını, mamasını ve kumunu aldım. Kediciği taşıma kabına koyup, arkadaşımla birlikte yola çıktık. Arkadaşımı evine bıraktıktan sonra, kedicikle birlikte eve gidiş maceramız başladı.

Aman Allahım, ne ızdıraplı yolculuktu o! Yolun yarısına gelmeden, kedicikten ağlama-miyavlama arası sesler çıkmaya başladı ve hemen ardından kusmaya başladı hayvancık. Kusmayla birlikte artık ağlama olduğuna emin olduğum sesler de çıkartıyordu... Ne yapacağımı bilemiyordum. Yolda durup, taşıma kabını temizlesem, o sırada hayvancığı kim tutacak, hayvancığı tutsam kabı nasıl temizleyeceğim? Tüm bu soruları bir kenara atıp, direkt eve gitmeye karar verdim ve kedicikle konuşarak (ne kadar işe yaradı bilmiyorum, sanırım işe yaramadı) eve kadar geldik. Sevgili, evde beni heyecanla bekliyordu. (Sanki kedi almayalım diyen o değilmiş gbi...) Kediyi banyoda taşıma kabından çıkarttık. Patilerini ılık suyla yıkadıktan sonra ortalığı keşfetmesi için bıraktık. O sırada, eski bir ayakkabı kutusuna kumunu, evde kullandığımız geniş ağızlı fincanlardan birine suyunu ve kahvaltılık koyduğumuz ufak kaplardan birine de mamasını koyduk. Sıra geldi, kedişe yatak yapmaya. Büyük çabalarımız sonucu ufak bir leğen (evet leğen) bulduk, içini eski bir örtü ile döşeyip yumuşak hale getirdik ve yatağı da hazırladık.

İlk geldiğinde korkar, bir yerlere saklanıp bir kaç saat çıkmaz diyenlerin aksine, kedicik evi hiç yadırgamadı, biraz turladıktan sonra yatağına gidip yattı ve kedi ile ilk gecemiz böyle geçti.

Fotograf da, kedişin evinde ilk saatinden bir kare

Kedi ile Yaşamaya Karar Vermek

2009-02-05T14:56:00.004+02:00

Kedi mevzuuna kaldığım yerden devam ediyorum.

Bundan 2 sene önce kedilerle uzaktan ya da yakından kati suretle hiç bir alakam yoktu. Ne zaman ki, sevgili arkadaşlarım Ozan ve İlkiz bir kediyi eve aldılar, daha doğrusu almak zorunda kaldılar işte o zaman bu yaratıkların ne kadar sevimli olduğunu fark ettim. Ancak, ufak(!) bir problem vardı. Ben kedilerden korkuyordum. Eh olacak ya, bu korkumu da Ahu'cuğumun aldığı yavru bir kedi ile yendim. Harry (Ahu'nun kedisi) eve geldiğinde o kadar küçüktü ki, peluş bir hayvandan herhangi bir farkı yoktu.

Kedi sevgisinin bir sonraki aşaması, evde kedi videolarına dadanmak oldu sanırım. Youtube'da cat'di, kitten'di aratırken, kendimize bir cins bile belirledik. Olmaz a, bir gün kedi alırsak British Shorthair cinsi olacaktı. Derken bir gün öylesine (!) internette gezinirken, satılık british shorthair yavruları ilanına denk geldik. Gene öylesine aradığımızda yavruların bir veterinerin kendi kedisine ait olduğunu öğrendik. Heyecandan içim içime sığmaz oldu. Burada tekil konuşuyorum dikkatinizi çektiyse. Çünkü sevgili sevgilim, kediye bakmamızın mümkün olmadığını, böyle bir sorumluluk altına giremeyeceğimizi söylüyordu....

Arkası yarın :)

Fotograf http://www.gamespot.com/pages/forums/show_msgs.php?topic_id=26404265&page=0&prev_button=1 sitesinden. Harika bir british shorthair.

ITSUMI

2009-02-05T14:41:00.004+02:00

Dün, yaptığımız bir işi kutlamak için nereye gidelim derken, patronun aklına İş Kulelerinin altındaki Itsumi gelmiş. Her ne kadar sushi hatta genel olarak deniz ürünü yemesem de, "Çin" de var aldatmacası ile gitmeye razı oldum. 12 gibi gittiğimiz mekan kelimenin tam anlamı ile boştu. Kriz her yeri vurmuş diye düşünürken mekandaki masalar bir anda doluverdi.

Itsumi genel olarak sıcak ve küçük bir mekan. Bir çok japon restoranının aksine, deniz ürünü yemeyenler için de bir kaç seçenek var. Servis kalitesi iyi sayılabilir. Hatta biz yemeğimizi sipariş ettikten sonra, yan masadan kulak misafiri olduğum diyalogta, mantı sipariş etmek isteyen müşteriye, mantının kalmadığını ama bir dahaki sefere ikram olarak sunacaklarını belirterek, hem onlardan hem de benden tam puan aldılar. Bu tarz inisiyatifleri gerçekten seviyorum. Ama daha sonra masada bir bardak kola devrildiğinde çıkan kargaşayı fark etmemiş olmaları, hatta biz çağırana kadar gelmemeleri ve sonrasında peçeteleri değiştirmemeleri de birazcık puan kaybettirdi sanırım...

Gene de, sushi seviyorsanız ITSUMI, İstanbul'da gidilebilecek mekanların başında geliyor.

Uzun süredir kayboluşumun asli/asil nedeni

2009-01-27T14:29:00.004+02:00

Farkındayım, epeyce zaman oldu yazmayalı. Kendimi, çocuk yapınca hayattan emekli olan kadınlar gibi hissettim. Hayır çocuk yapmış değilim. Çocuk yapmış olsaydım, blogumun tamamını önce hamilelik, sonra da ne kadar şirin bir çocuğum olduğu konusunda doldurup taşırırdım diye tahmin ediyorum. Çocuk yapmadım desem de, hayatıma çocuk kadar bağımlılık yapıcı başka bir yavruş girmiş oldu. Fotografını gördüğünüz yavru, son blog tarihimden hemen sonra bizimle yaşamaya başladı.

Yavaş yavaş, evimin yeni üyesini ve onun hayatıma kattıklarını da yazacağım ama şimdilik bu kadar.

Gündelik Hayata Dair Sorularım Var

2008-11-24T23:45:00.006+02:00

Geçen yazımda, gündelik hayata dair sorunlarım olduğundan bahsetmiştim. Bu sefer de sorularımdan bahsedeyim diyorum.

Sanırım iyi bir çocukluk geçirdim. Bu durumu ise, istediğim oyuncakların alınmasıyla, pembe panjurlu bahçeli bir evle, elinde harika bir elmalı turta ile kapıda bekleyen bir anne ile bağdaştırmıyorum. Ancak sürekli soru soran bir çocuk oldum ve ne mutlu bana ki, annemle babam sorularıma bıkmadan, usanmadan cevap verdiler.

Ama yaşım itibariyle sorduğum soruların niteliklerinin değişmesi (niceliklerinde bir değişme yok çünkü), bazen oldukça teknik alanlara kayması, bazen de ne annemin ne de babamın bildiği konular olması dolayısıyla sorularıma cevap ararkenki motivasyonum düşmedi değil. Önce google girdi hayatımıza, ne ararsak getiriyordu ama ona da güvenmemek gerektiğini ve Türkçe içeriğin hiç bir zaman yeteri kadar tatmin edici olmadığını zamanla öğrendik.

Sonra bir gün, uzun zamandır müdavimi ve bir yazarı olduğum ekşi sözlükte sub-etha tuşunun altında yeni bir buton link fark ettim. "Ekşi Duyuru" Aslında ben yeni fark etmiştim ama link o kadar da yeni değildi. Neredeyse bir senedir oradaydı ve ben fark etmemiştim.

Çocukluk cennetim bir web sitesi formatına bürünmüş, karşımda duruyordu. Her türlü soruyu sorup, cevabını almak olasıydı. Bilgisayarla ilgili teknik problemlerden tutun da, rüya tabirlerine, 48 numara ayakkabının nereden bulunacağından, alt yazılara, sağlık problemlerine, bilimsel makalelere, dünya neden yuvarlak, böcekler tavanda nasıl yürür, kedi nasıl terbiye edilir, hangi markanın indirimi var, falanca filmde x karakteri neden öldü sorularına kadar herşey ekşi duyuruda mevcuttu.

Zamanla ben de bu fasilitenin bir parçası oldum. Sorular sordum, cevaplar verdim. Kimilerine kızdım, kimilerine ağladım. Neticede dünyanın binbir hali olduğunu, insanların kafasında binbir tilki döndüğünü, herkesin ayrı ayrı sorusu olduğunu gördüm. Hala hayata dair pek çok sorum var. Ama artık sorularımın cevaplarını bulabileceğim bir yer var.

(Bu yazı Ekşi Duyuru'nun yaratıcısı olan Sinan'a ithaf edilmiştir. Sevgilerimle...)

Gündelik Hayata Dair Sorunlarım Var

2008-11-16T11:42:00.003+02:00

Bu yazı Marie Curie'nin aziz hatırasına ithaf edilmiştir...

Hep sorunlarım oldu sanırım gündelik hayatla ilgili. Teknoloji ilerliyor, yeni icatlar, nano teknolojiler gelişiyor ama insan hayatını kolaylaştıracak ufak detaylar hep unutuluyor. Bu konudaki örneklerim aşağıda, aklıma geldikçe yenilerini de ekleyeceğim

1. Elde yıkanmayan sütyenler. Sene olmuş 2009. Leke tutmayan kumaşlar, renklileri ve beyazları aynı makinede yıkamaya olanak veren nano teknolojili bez parçaları çıkmış. Çamaşır makinelerimiz 2000 devirde sıkma yapıyor, suyu deterjanı kendisi ayarlıyor ama sütyenleri makineye atıp yıkayamıyoruz. Neden? Bozuluyor çünkü.

2. Bulaşık makinesi uyumlu olmayan kap kacak. Bulaşık makinesinde yıkanmayan kap kacakları geçtim, bulaşık makinesinde yıkandığı halde akla ziyan eşyalar var. Örneğin; arkadaşım geçenlerde gelirken bir kaç tane kupa almış hediye olsun diye. Kupayı ters çevirip üst göze koyuyorsun bulaşık makinesinde. Yıkama, kurutma bittikten sonra almak için hamle ediyorsun. O da ne! Foşş diye sular akıyor. Neden? Kupanın altını oyuk yapmışlar resmen. Islandı mı diğer kuru bulaşıklar da... Sayın endüstriyel tasarımcı arkadaşım, sana sesleniyorum, 2009 yılında, küresel ısınmanın bizi böyle vurduğu bu günlerde elimizde mi bulaşık yıkayalım? Şu bardağını, bulaşık makinesine uyumlu yapsana be güzelim.

3. Ses çıkartmayan topuklu ayakkabı. Bu nasıl birşeydir, ne menem çiledir bilemiyorum. Hele de benimki gibi sessiz ve konsantrasyonu yüksek bir ofiste çalışıyorsanız, yandaki fotokopi makinesine üç adımda gitmek bile bir dert. Hele o lavabo dönüşleri. "Tak, tak, tak, tık (burada sesi azaltmaya çalışıyoruz tabi), tekrar tak" Bakın bakın ben lavabodan geliyorum. Hele bir de aceleniz varsa... Metro koridorlarında "Allah Allah" nidalarıya, takır tukur. Ar-ge'ciler, bilimadamları, değerli İsviçre halkı size sesleniyorum. Ses çıkartmayan topuklu ayakkabı istiyoruz.

Ama ben bunların neden yapılmadığını, neden bunca teknolojik ilerlemeye rağmen bu konularda hiç bir ilerleme kaydedilmediğini az çok biliyorum. Bakın tekrar yukarıda yazılanlara: sütyen, bulaşık makinesi ve topuklu ayakkabı. Hangi bilimadamı ayrıntılara dikkat edecek bu kadar? Erkeklerin egemenliğindeki bilim dünyasında kim kadınların bunca dert çektiği sorunlarla uğraşacak? İşte bu yüzden, kadınların erkeklerle eşit şartlarda ve aynı kulvarda oldukları gün dünya daha yaşabilir hale gelecek...

Toplu Taşıma

2008-11-15T23:30:00.003+02:00

Uzun süredir toplu taşıma hakkında yazmak istiyordum. Kısmet bugüneymiş... Bir önceki yazımda da bahsettiğim gibi, bir süre toplu taşıma kullanmış ve daha sonra arabalı yaşama geçmiş bir insan olarak toplu taşıma konusunda edecek bir kaç kelamım olduğuna inanıyorum.

Toplu taşımanın temelinde bir noktadan bir noktaya otobüs seferleri koyma hadisesi yatıyor gibi görünse de durum bu kadar basit değil maalesef. Toplu taşımanın insanlar tarafından kullanılan, etkili bir yöntem haline getirmenin temelinde yatan bir takım unsurlar var.

Örneğin, benim en yoğun yaşadığım sıkıntılardan bir tanesi toplu taşıma kullandığımda kaybettiğim zaman problemi idi. Bir önceki yazıda da belirttiğim gibi, normalde 20 dakikada gitmem gereken yolu toplu taşıma ile yaklaşık 1,5 saatte gidiyordum. Çünkü kullandığım belediye otobüsü yavaş gitmesinin yanı sıra, fazlasıyla uzun ve dolambaçlı bir güzergah takip ediyordu.

İkinci sorun otobüslerin sefer sıklığı. Herhangi bir semt için akşam 11'den sonra otobüs bulmak neredeyse imkansız. Belediye'nin bu açığını İstanbul'un pek çok semtinde dolmuşlar kapatıyor. Ancak dolmuşların da yarattığı ayrı sıkıntılar var. Dolmuş şoförlerinin bir kısmının kaba davranışları ve trafikte yarattıkları terör herkesçe malum. Kaldı ki; benim evimin de dahil olduğu pek çok semt bu lükse de sahip değil. Bu durumda, gidilen bir sinema ya da arkadaşlarla çıkılan bir akşam yemeği sonrası eve dönmek için tek alternatif taksi oluyordu. Ev kızından azıcık hallice her sosyal yaşantıda eve taksi ile dönüşler araba taksidi miktarına da denk geliyor. Bu durumda araba sahibi olmak ya da en azından bunun için çabalamak kaçınılmaz hale geliyor. Geç saatlerde sefer olmamasının yanı sıra, cumartesi ve pazar günleri de belediye otobüsü saatleri fazlasıyla seyrekleşiyor. Bazı hatlarda pazar günü toplam 6 adet sefer yapıldığı oluyor ki, bu da seferler arasında yaklaşık 2 saat olması demek.

Başka bir sorun da, otobüsler ahval ve şeraiti. Bir kadın olarak, otobüsle seyahat etmenin zorlukları malum. Ama bu zorluğa yol açan nedenlerden bir tanesi de, otobüslerin her daim tıklım tıklım dolu olması. Daha çok sefer konularak yoğunluk azaltılmadığı için, balık istifi şeklinde yol alan bir otobüsün içerisinde ayakta durmaya çalışmak her açıdan oldukça zor. Buna bir de kış günleri açılmayan pencereler, yaz günleri yetersiz havalandırma eklenince otobüsle gitmek tam bir işkence haline geliyor.

Hal böyleyken, bir noktadan başka bir noktaya otobüs seferi koymakla, toplu taşıma adına birşey yapılmış olmuyor. Velhasılı kelam, belediye ne kadar hat açarsa açsın, asgari insani şartları sağlamadıktan sonra toplu taşımanın kullanılmasını beklemek ve günden güne artan trafik sorununu çözmek uzak bir hayalden ibaret...

ÇÜNKÜ BİZ APTALIZ

2008-11-06T12:30:00.001+02:00

Bir süredir İstanbul'da araba kullanıyorum. Her geçen gün ayrı bir işkence ve ayrı bir iç sıkıntısı halinde. Sözde araba denilen icadın insan hayatını kolaylaştırması gerekiyordu. Oysa, her gün kendimle bir iç hesaplaşma yaşıyorum.

Araba maceram, işim gereği başladı. Yaptığım iş dolayısıyla, hergün sabah Alibeyköy'deki evimden, Zincirlikuyu'daki iş yerime sabahları 1,5 saat, akşamları 2 saat olmak üzere paşa paşa gidip geliyordum. Bu esnada da güzergahım Alibeyköy'den otobüsle Şişli, Şişli'den metro ile Zincirlikuyu, Zincirlikuyu'dan 10 dakika yürüme şeklinde cereyan ediyordu. Ama daha sonra, yaklaşık 2 ay boyunca, sabah Alibeyköy'den Zincirlikuyu'ya, öğlen Zincirlikuyu'dan Tünel'e, Tünel'den de Alibeyköy'e gidip dönmem gerekti. Zaten 2 saati bulan akşam dönüşlerime, bir de Tünel'den Taksim'e tramvay, Taksim'den Şişli'ye metro eklenince, bu iş böyle olmaz diyerek araba ile gidip gelmeye karar verdim. Ama o da ne? Sabahları 1,5 saatte, bayıltıcı derecede tıkış tıkış bir otobüsün içinde aldığım yolu sadece 20 dakikada, akşamları 2 saatte gittiğim yolu ise 30 dakikada gitmeye başladım. Doğal olarak gün o gün oldu, işe arabasız gitmez hale geldim...

Önceki işimde E-5'i kullanıyordum. "Good old days!" Her ilişkide olduğu gibi, benim de E-5 ile olan ilişkim muhteşem gidiyordu. Uçarak gidip, koşarak dönüyordum eve. Ama cicim ayları kısa sürdü. (Aslında pek o kadar da kısa sayılmaz ama konsepte uygunluk açısından kısa deyip geçelim) Yaz tatilinden döndüğümde bir de ne göreyim, bütün şeritler zapt edilmiş, refüjlere girilmiş ve cebren ve hile tüm yol işgal edilmiş. Hayal kırıklığına uğramış ama yılmamıştım. Sabahları Tem'i kullanarak işe gidiyor, akşamları ise trafiğin azalmaya başladığı geç saatlerde çıkıyor ve metrobüs çalışmalarının bitmesini dört gözle bekliyordum. Ancak, metrobüs tam bir hayal kırıklığı olmuştu. Zincirlikuyu'dan Şirinevler'e kendi arabası ile dur-kalk, dur-kalk 2 saatte giden hiç bir arkadaşım metrobüs kullanmaya ikna olmamıştı.

Derken iş değiştirdiğim ve hem gidiş, hem dönüş yolum TEM oldu. Yaşasın çok mutluydum ama burada da ufak bir sorunum vardı. Bulunduğum yerden (Levent, Kanyon) akşamları TEM'e çıkmak inanılmaz zordu. Peki neden? Cevap veriyorum; herkes kendini çok akıllı sandığından oluyordu bütün bunlar. Bir şeridi gidiş, diğer şeridi geliş olan yolda iki şeridi birden gidiş yaptıkları için. Ya da, en sağa dönecek olanın, son ana kadar en soldan gitmekte ısrar etmesi yüzünden.

Bildiğiniz (belki de bilmediğiniz) üzere, TEM'deki emniyet şeritlerinde EDS yok. Her sabah aynı terane Levent Sapağına dönebilmek için en sağdan giderken, yanımdan araçlar emniyet şeridinden vızır vızır geçiyor. Şimdiye kadar sadece bir kere ceza kesildiğini gördüm, o kadar. Bu da yetmezmiş gibi, sapağa yaklaşınca en soldan giden arabalar birden önünüze kırıveriyor. Çünkü neden? Çünkü onlar çok akıllılar. Ben ve benim gibi aptal bazı insanlar emniyet şeridinin boş olduğunu anlayamıyor. Çünkü biz aptallar, sol şeridin daha iyi aktığını fark etmiyor ve sağa döneceği için sağdan gidiyor. Çünkü biz aptalız ve aptallar trafik kurallarına uyuyor.

Aslında onlara hak vermiyor değilim. Ama bizi asıl aptal yerine koyanlar onlar değil. Bizi aptal yerine koyan, devletin ve kolluk kuvvetlerinin ta kendisi. Devlet üzerine düşen görevi, denetim görevini yerine getirmedikçe, insanların kurallara kendiliğinden uymasını beklemek bir ütopya rüyası görmeye benzer. Çünkü yaptırımı olmayan kurallara uymak, etik ve ahlak gerektirir. Oysa bir toplumdaki herkesin yüksek ve etik ve ahlaki değerleri olamayacağı için bazı insanlar için kurallar yaptırıma bağlanmak zorundadır. Bu nedenle, devletin koymuş olduğu kurallara uyulmasını sağlamak amacıyla denetim yapması gerekir. Denetim söz konusu olmadığında da olanlar ortada...

Ya Devlet Başa, Ya Kuzgun Leşe!

Kadınlar için palyaço olmadan makyaj yapma sanatı

2008-09-15T12:48:00.003+03:00

Farkındayım, başlık biraz iddialı oldu ama bir süredir ekşi sözlükte makyaj'la ilgili başlıklar çok popüler. Kimileri makyajın kadınları çirkinleştirdiğinden, fondotenlerin yüzde nasıl gecekondu badanası gibi kat kat göründüğünden dem vururken, kimileri de, makyajsız çirkin olunduğundan bahsediyor. Oysa makyaj kendi çapında bir stratejik bir oyun gibidir ve oyunu kurallarına göre oynamak gerekir.

Son bir senedir düzenli olarak makyaj yapıyorum. Bundan öncesinde ise, sadece göz kalemi, sadece allık, sadece far kullandığım dönemler olmuştu. Sonrasında makyajın bölünemez bir bütün olduğunu idrak ettim ve bu bir senenin öncesinde palyaço gibi geçen yıllarımdan damıttığım tecrübeyi sizlere aktarmak istiyorum. Genel kuralımız; "En iyi makyaj, doğal görünen makyajdır".

Öncelikle, makyaj yapmadan önce yüzü temizlemek ve uygun bir nemlendirici ile nemlendirmek çok önemli. Nemlendirici sürülmeden sürülen pudra ya da fondoten, cildin kuruduğu noktalarda pul pul bir yapıya bürünüp yaptığınız tüm makyajı bozacaktır.

Makyaj yapmaya başlarken, yüzümüze ilk sürdüğümüz şey göz altı kapatıcı olmalı. Göz altlarında torba ya da koyuluk ya da bendeki gibi deri inceliğinden mütevellit damarlar olmayanlar bu maddeyi atlayıp fondotene geçebilirler. Bugün bir kozmetik mağazasına girip de "göz alt..." dediğiniz anda, oradaki görevli ablaların ilk sözleri "göz altı kapatıcısı fondotenden bir iki ton açık olur" olacaktır. Ancak bu, her akşam evde bülent ersoy ve ebru gündeş izlemekten dünyaya dair algısını kaybetmiş bir insana ait olan bir önerme. Göz altı kapatıcısını teninizden çok daha açık tonlarda seçmemeye dikkat etmek gerekiyor. Bununla birlikte bir ton kadar açık bir kapatıcıyı, üzerinden pudrayla ya da fondotenle geçmek suretiyle yumuşatmak ve üzerindeki bülent ersoy etkisini de silmek mümkün. Eğer göz altlarınız, panda kıvamında mor ya da hemoroid kremi gerektirecek kadar torbalı değilse, kapatıcılığı nispeten daha az olan ürünlere yönelebilirsiniz. Unutmayın her gün sahneye çıkmıyoruz. Bu nedenle, yüzümüzün porselen gibi olmasına gerek yok. Eğer kapatılması gereken belirgin göz altı kusurlarınız yoksa, i.d. bare minerals'in toz göz altı kapatıcılarını tavsiye edebilirim. İlk başta kullanımı zor görünse de, alıştıktan sonra çok kolay şekilde kullanmak mümkün. Bu alanda önerebileceğim diğer ürünler, kapatıcılık derecelerine göre, clinique all about eyes concealer, ysl radiant touch, christian dior hydrating concealer.

Göz altı kapatıcısını gözlerin altına ve üstüne (göz kapağına) sürdükten ve homojen bir renk elde ettikten sonra, fondotene geçiyoruz. Eğer cildiniz çok problemli değilse, aşırı renk farkları vs yoksa ve amaç sadece ufak tefek renk tonlarını ortadan kaldırmak ve siyah noktaları vs kapatmaksa pudra ve özellikel mineral pudralar bu konuda oldukça başarılılar. Bu konuda tavsiye edebileceğim en iyi ürün, i.d. bare minerals'in pudraları olacaktır. Fondoten ve pudra seçiminde en önemli unsur ten rengine uygun bir seçim yapmaktan geçiyor. Bu konuda ısrarcı olmanızı ve her zaman kullandığınız bir markanın sizin ten renginize tam uyan bir pudrası yoksa, başka markalara da bakmanızı tavsiye ederim. Kişisel tecrübelerimden yola çıkarsak, Christian Dior ve Channel marka pudraların benim ten rengime uymadığını ve ayrıca kullandığım zaman cildimi fazlasıyla gerdiğini söylebilirim. Guerlain kompakt pudralarda açık ara başarılı diyebilirim. Ancak biraz önce de belirttiğim gibi, en iyi kapatıcılığı ve cilt rahatlığını i.d. bare minerals'le sağlamış bir insan olarak, uzun yıllar boyunca mineral pudra kullanacağım gibi görünüyor. Fondoten konusunda da ayrıca, cilt tipine uygun bir fondoten kullanmak oldukça önemli. Özellikle, kuru cilt tipine sahip olanların, nemlendirici özelliği olan fondotenler seçmesi yerinde olur. Çünkü nemlendirici fondotenler, cildin kuru noktalarının pul pul dökülmesini azaltacak ve cildin gün boyu nemli kalmasına yardımcı olacaktır. Kendim çok fazla fondoten kullanmadığım için bu konuda pek fazla örnek veremeyeceğim ancak, kullandığım fondotenler arasında clinique ve the body shop'un fiyat performans dengesinin iyi olduğunu ve bunun dışında da Guerlain ve Mac'in çok başarılı olduğunu söyleyebilirim.

Fondoteni yüze eşit olarak yaydıktan ve göz altı kapatıcısını da fondotenle yumuşattıktan sonra sıra göz makyajına geliyor. Göz makyajı aslında biraz kişiye özel birşey ancak, çok kalın eye liner çizgilerinin ya da parlak farların makyajı doğallıktan uzaklaştırdığını söylebiliriz. Simli farların da gündüz kullanımına uygun olmadığını hatırlatmakta fayda var. Uzunca bir süre makyaj namına sadece far kullandıktan sonra makyaj yapmaya başladığım ilk dönemlerde, koyu renk farları kirpik diplerinden itibaren kalın bir çizgi gibi çektiğimi ancak artık far kullanmadığımı söylemeliyim. Şu anda günlük makyajımda, göz dibinden ince bir şekilde geçilmiş siyah kalemi parmaklarımla dağıtmakla ve maskara kullanmakla göz makyajımı tamamlamış oluyorum. Eğer benim kullandığım yöntem çok renksiz geldiyse ve göz farı da kullanmak istemiyorsanız, renkli kalemleri gözün altına ya da üstüne çekerek, gözlerinizi renklendirebilirsiniz.

Göz makyajında ikinci adım, maskara. Maskara seçiminde de, kirpik tipinin göz önünde bulundurulması çok önemli. eğer uzun ve düz kirpikleriniz varsa, kıvırmaya yönelik maskaralar iyi bir tercih olacaktır. Ancak, kirpikleri uzun ve ayrık gösteren maskaralardan özenle kaçınmak gerekir. Aksi halde, gözlerinizden örümcek bacakları çıkmış gibi bir görüntüye sahip olmanız işten bile değil. Yine maskaralara da minimum yaklaşmak akıllıca bir hareket olacaktır. Maskara ile aşırı derecede belirgin hale gelen kirpikler doğallıktan uzak olduğu gibi, en ufak bir göz yaşarmasında waterproof olmayan maskaralarda aşağıya doğru çizgiler, waterproof maskaralarda ise parça parça dökülmeler meydana gelecektir. Gözlere renk katmak için bourjois'in renkli maskaraları da tercih edilebilir. Özellikle ela gözlülerde, mor renkli maskaranın gözlere derinlik kazandırdığını söylemeden geçmeyelim.

Gelelim makyajın en önemli adımlarından allığa. Allık da, renk olarak iyi analiz edilmesi gereken makyaj malzemelerinin başında geliyor. Allık konusunda, en önemli hususlardan bir tanesi ışık. Kozmetik mağazalarının iyi ayarlanmış ışıkları altında harika duran allıklar, gün ışığında yüzünüzü palyoçaya çevirebiliyor gerçekten. Bu nedenle bir allığı denedikten sonra rengi mutlaka bir de gün ışığında görmek gerekiyor. Ayrıca, simli allıkların daha çok gece gezmelerine yakışacağını da unutmayalım. Allıklarda da, ten rengi ile uyumu tutturmak çok önemli. Burada esas püf noktası, allığı sürüp aynaya bakın. Bu ton yüzünüzde bulunabilecek bir ton mu? Eğer cevap evetse, o allık sizin için biçilmiş kaftandır. Unutmayın allık sürerken amacımız, tokat yemiş genç kız, yanakları pembe heidi vs olmak değil. Yüzümüze aşık olmuş gibi bir ışık ve renk katmak. Bu romantik tanımdan, ne dediğimi anladığınızı varsayıyorum.

Ruja gelmeden önce, yapılan makyajı dayanıklılığı konusunda da sıkıntılar mevcut. Zırt pırt elimizde makyaj çantası ile lavaboya gidip, minik dedikodular ve kahkahalar eşliğinde makyaj tazeleme hadisesi yalnızca filmlerde oluyor. Gün içinde pek çok kişi koşturmaktan makyajını tazelemeye vakit bulamıyor. Bu yüzden, makyajı sabitlemek de oldukça önemli. Bunun için gene i.d. bare minerals'in mineral veil isimli transparan bir makyaj sabitleyicisi var tavsiye edebileceğim. Ruj hariç makyaj bittikten sonra sürülen bu ürün, makyajın gün içerisinde ciltte sabit kalmasını sağlıyor ve olası parlamaları da engelliyor. Eğer makyajın üzerine bu üründen kullanırsanız, fotograflarınız gerçekten çok güzel oluyor. Sanırım bu şekilde, makyaj sabitleyen başka ürünler de var ancak kullanmadığım için herhangi bir öneride bulunamıyorum.

Şimdi gelelim ruja. Parlatıcılar o kadar yaygınlaştı ki, bugün herhangi bir kozmetikçide, ruj alacağım dediğinizde elinize direkt olarak parlatıcı tutuşturuyorlar. Ancak, parlatıcılar doğal bir makyajda pek de matah durmuyor. Gene de parlatıcı kullananlar için Sally Hansen'in lip fusion parlatıcılarını önerebilirim. Özellikle cappuchino oldukça doğal duran bir renk. Ancak, göz makyajında olduğu gibi simli rujların da gündüz kullanımına uygun olmadığını belirtmek gerekir. Ayrıca bir başka husus da, kullandığınız allıkla rujun tonunun birbirine yakın olması. Örneğin, bronz nitelikte bir allık kullandığınızda, pembe ruj çok sırıtacaktır. Ayrıca, göz makyajı ile de ruju dengelemek gerektiğini unutmayın. Ağır bir göz makyajı ile göz alıcı bir ruj, yüzünüzde flaşör yanıyormuş gibi duracaktır. Çok dikkat çekici, örneğin kırmızı bir ruj sürdüğünüzde gözünüze siyah kalem çekmekle yetinin.

Yukarıda da bahsettiğim gibi, makyajda önemli olan şey doğal durmasıdır. Diyorsanız ki, doğal duracaksa neden makyaj yapıyoruz. E tabi, eğer cilt tonunuz düzgünse ve tek renkse, gözlerinizin altında morluklar ya da damarlar yoksa, siyah noktalarınız ya da eski sivilcelerden kalma lekeleriniz yoksa, gözleriniz doğuştan Türkan Şoray gözü gibiyse, kirpikleriniz kıvrılmış ve göz kapaklarınıza değiyorsa, dudaklarınız kendinden kırmızı, yanaklarınız yeni aşık olmuş gibi ışıl ışılsa, elbette makyaj yapmayın. Ancak biz kırışıklıklarıyla, göz altı morluklarıyla, sivilce izleriyle dolu ve makyaj yapan gerçek kadınları rahat bırakın...

Masumiyet Müzesi - II

2008-09-05T14:41:00.001+03:00

Kitap nihayet bitti.

Her ne kadar, kendimi frenlesem de, son ana kadar tadını çıkartmaya çalışsam da, kaçınılmaz olan son gerçekleşti ve her güzel şey gibi Masumiyet Müzesi'nin de sonu geldi...

Karakterlerle tek tek vedalaşma vakti de geldi nihayet.

Öncelikle Füsun. Üzgünüm, seninle uzun uzun vedalaşmak isterdim aslında. Oturup konuşmak, bazı yanlışlarını sayıp dökmek, bu yollardan ben de geçtim demek, sana sıkı sarılmak isterdim. Ama kısmet değilmiş, bunaltıcı bir yaz günü, penceren içeri girip odayı dolduran ama aynı hızda kaybolan bir yaz rüzgarı gibi geçtin. Yolun açık olsun.

Kemal. Seninle şöyle bir gün karşılıklı oturup, iki kadeh rakı içmeden (ki sen tek başına bir büyüğü bitirirsin biliyorum) vedalaşmak istemem açıkçası. Çünkü hem Kemal, hem Füsun karakterini oynadığım bu hayatta ikinizle de konuşacak çok şey biriktirdim.

Çetin. Cefakar insan. Kaç gece beklediğinin çetelesini Kemal bey tutmuştur tutmasına ama ben asıl, o sokağa çıkma yasaklarında, Kemal bey içeride kalkmak için kendi ile cebelleşirken nerede nasıl bekledin onu merak ediyorum en çok.

Tarık Bey. Derviş miydiniz, Sufi miydiniz, Bektaşi miydiniz acaba? Hangi erenlerin eli değmişti üstünüze de, biricik kızınızı bu kadar üzen adamı her gün sofranıza buyur ettiniz, rakınızı paylaştırnız?

Sibel. Aslında Füsun'dan çok seni anlattı bu kitap. Ama bak gene en son seni hatırladım. Oysa hiç naz yapmadın, kapris yapmadın, küsmedin Kemal'e. Tek istediğin, mutlu bir hayata başlamaktı. Avrupa'da diktirecektin gelinliğini, Kemal'in annesi, aile yadigarı bir gerdanlığı ya da anneannesinden kalma bir yüzüğü hediye edecekti sana. İkiniz de göz yaşlarınızı tutamayacaktınız. Sonracığıma, evlenmeden önce birlikte yaşamış ve sevişmiş iki çift olarak, herkes size özenecekti. Ama olmadı Sibel. Vitrinde gördüğün ve beğendin ve lanet olsun ki sahte çıkan o çanta tüm mutluluğunuzu bozdu. Oysa sen hiç yılmadın. Kemal'in, bu kadar yakın olmasa da bir gün mutlaka gideceğini, evlendikten sonra bazı geceler eve gelmeyeceğini, en iyi ihtimalle geceyi Merhamet Apartmanında geçireceğini biliyordun. Gene de yılmadın, direndin tüm gücünle. Ve aslında ben en çok seninle konuşmak isterdim. Yıllarca Füsun'un peşinden koşan Kemal'i, yıllarca Kemal'e eziyet eden Füsun'u çok dinledik çünkü. Anlatılanlara bakılırsa onlar çok güçlüydüler. Onlar sevmişlerdi. Ama aslında, en büyük sevgi senin sevgindi Sibel. Çünkü Kemal'i kendinden bile çok seviyordun, terk edebilecek kadar çok...

- The End - ya da - Son -

Erler Film Sunar...

Masumiyet Müzesi - I

2008-09-01T12:55:00.002+03:00

Orhan Pamuk'un son kitabı "Masumiyet Müzesi"nin çıkacağını 2-3 hafta önce öğrenmiş ama içimde kitabı bir an önce alıp okumaya yönelik bir heyecan duymamıştım. Popüler kitapları popülerken okumama konusundaki kararlı tutumum, kitapçıya girip de, kitabın pembeli sarılı kapağını kaldırmamla bir anda yumuşadı. Kitap, bir takım eleştirilerin de hedef tahtası haline gelen ve dil bilim açısından yanlış kurulmuş iki cümleyle başlıyordu başlamasına ama uzun süredir hiç bir cümleden bu kadar etkilenmemiş olan beni, birden avucunun içine alıverdi. Elimde "Yahudi Efendi" ve "Masumiyet Müzesi" kitapları ile birlikte kasaya doğru ilerledim. Eve gidip de, kitap okuyabilecek kıvama geldiğimde, o iki cümlenin etkisi hafiflediğinden olsa gerek, "Yahudi Efendi" kitabını okumaya başladım. Ancak, Masumiyet Müzesi, onu bıraktığım yerden, koltuğun kenarından bana bakıyor, gülümsüyor, "hadi dercesine" bir işaret çakıyordu. Ancak, "Yahudi Efendi"nin akıcı dili, onu bitirmeden başından kalkmama engel oluyordu. Nihayet kitap bittiğinde, Masumiyet Müzesi ile başbaşa kaldım.

"Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi?" cümlesini birkaç kere daha okuduktan sonra, bölüm isimlerine göz gezdirip birşeyler çıkartmaya çalıştım ve hiç bir ipucu elde edemeyince, kitabı okumaya başladım. Kitap hızla ilerliyor ve beni bir nevi hayal kırıklığına uğratıyordu. Orhan Pamuk'un da özetlediği gibi, zengin adam, uzaktan akrabası olan fakir bir kıza aşık oluyordu. Oysa nişanlıydı, alçaktı ve haindi belki de... Sayfalar ilerledikçe, bunun bir devri, yetmişlerin İstanbul'unu anlatan, araya aşk sosu katılmış alelade bir kitaptan ibaret olduğu fikrim derinleşmeye başlıyordu. Ta ki, o ana kadar....

Sevgili okuyucu, yazının bu noktasından sonra, yaşadıklarımı anlatabilmek için, kitaptan alıntılar yapmak ve hikayeyi ifşa etmek durumunda olduğum için beni bağışlayın ve eğer kitabı henüz okumadıysanız ve okumayı düşünüyorsanız aşağıdaki satırları okumayınız.

Kitabın esas kızı Füsun, kahramanımız Kemal'i, terk eder ve her öğleden sonra buluştukları Merhamet apartmanına gelmeyi bırakır. İşte bu noktada, öykü, sekiz sene boyunca sürecek bir acının eşiğinden içeriye adımını atar ve biz okurlar da bu acının esiri oluruz. Kemal, Füsun'u bulana kadar, Merhamet apartmanında, onun dokunduğu, kullandığı eşyalara dokunarak, onları vücuduna sürerek teselli bulmaya çalışır. Sanırım, Kemal'in acı çekerken, Füsun'un çay içtiği fincanı vücuduna dokundurduğu tasvirler, Orhan Pamuk'un edebi karakterinin doruğa çıktığı noktalardır. Burada benim, karakalem örneği gösterek vücuduna fincan dokundurmak şeklinde anlattığım sahnelerde, Kemal ile birlikte, o yatağa uzanır ve fincanın değdiği yerlerin iyileşeceğini umarsınız.

Kemal, Füsun'u bulduğunda ise, artık Füsun evlenmiştir. Ancak Kemal, sekiz sene boyunca neredeyse haftanın dört günü, Füsun'un, annesi, babası ve kocasıyla birlikte yaşadığı eve misafir olarak gitmesine engel olmaz. Romanın edebi açıdan başarılı yanlarından birisi de, bu durumun olay örgüsü içerisine başarılı bir şekilde yedirilmesi ve kesinlikle absürd kaçmamasıdır.

İki insan arasındaki aşkın, ki sıklıkla bu aşkın Kemal'deki tecellisinin daha kuvvetli olduğunu görürüz, konuşmadan, dokunmadan ama bir şekilde şekillendiği, Kemal tarafından okuyucuya başarılı bir şekilde yansır. Ama söz konusu aşkı adam gibi yaşayamadıkları için kah Kemal'e, kah Füsun'a kızmaktan da geri durmanız mümkün değildir.

Ve bu aşkın neticesinde, Kemalin yıllarca, bazan çalarak, bazan göz göre göre alarak biriktirdiği eşyalardan oluşan Masumiyet Müzesi kurulur.

Masumiyet Müzesi, iç sesin uzun uzun konuştuğu, normal şartlarda hastalıklı denilebilecek bir adamın, sadece ve sadece aşık olduğunu bildiğiniz bir kitap olarak tarihin kayıtlarına geçsin lütfen.

Bloglamak ya da bloglamamak

2008-09-01T12:41:00.000+03:00

Ve işte başladık.

Şimdi kendimi, şehrin biraz uzak bir bölgesinden, 3 sene içerisinde oraların acayip prim yapacağı inancıyla arsa almış bir dar gelirli gibi hissediyorum. İki seneye kalmaz buraya site yapılacakmış diyorlar, hem metro da gelecekmiş. Bakarsınız bizim blog da para eder.